Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Καλλιόπη Λεγάκη: Ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά

Καλλιόπη Λεγάκη: Ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα άρθρο για την πορεία του ελληνικού ντοκιμαντέρ , συνειδητοποίησα το παράδοξο του εγχειρήματος. Και αυτό γιατί θα μπορούσα να μιλήσω για προβλήματα – κυρίως οικονομικά – που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με το ντοκιμαντέρ την τελευταία πενταετία.                                                                                                                                       

Προβλήματα που σχετίζονται άμεσα με την γενικότερη οικονομική κρίση της χώρας και την απουσία πολιτιστικής στρατηγικής, την κρατική αδιαφορία για την χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ, την κατάργηση της κρατικής τηλεόρασης, του μοναδικού φορέα προβολής της δουλειάς μας και πολλά άλλα που έχουν συντελέσει στην προσωπική και επαγγελματική μας κατάρρευση.  
                                     
Τα ζητήματα αυτά έχουν περάσει πολλές φορές σε εφημερίδες και περιοδικά. Σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι πολιτικοί κάθε άλλο παρά για τον πολιτισμό μας ενδιαφέρονται.

Με αυτή την έννοια λοιπόν μια ακόμα αναφορά στα προβλήματα μας -  διεξοδικότερη και λεπτομερέστερη – δεν θα είχε, κατά τη γνώμη μου, κανένα νόημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ τη σπουδαιότητα των προβλημάτων και την αναγκαιότητα της διαμαρτυρίας μας.   

Η απουσία νοήματος έγκειται στο γεγονός ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει ότι – παρά τις αντιξοότητες και τα προβλήματα – όλοι οι ντοκιμαντεριστές δεν σταματήσαμε να δουλεύουμε, να δημιουργούμε, να πειραματιζόμαστε.   
    
Διαλέγω λοιπόν από την πλευρά μου να μιλήσω για την αγάπη που έχουμε για τη δουλειά μας, για στιγμές - μοναδικές - που ζούμε με τους ανθρώπους που συναντάμε στις περιπλανήσεις μας και που διαλέγουμε να παρακολουθήσουμε και να κινηματογραφήσουμε.

Διαλέγω να μιλήσω για το πάθος μας να γνωρίσουμε και να αποτυπώσουμε ζωές, πρόσωπα και σχέσεις που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι, να ανακαλύψουμε το μυστικό νήμα που ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους.

Στην παρούσα φάση λοιπόν διαλέγω να μιλήσω για το όνειρο και την τέχνη μας, ξέροντας ότι – πέρα από τους καλλιτέχνες – κανένας άλλος δεν μπορεί να μιλήσει για αυτά, όπως και για όλα όσα τελικά έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε.          
                                                                                                                                 
Info: Η Καλλιόπη Λεγάκη είναι Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου (Τμήμα Σκηνοθεσίας). Από το 1991 έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους αλλά κυρίως ντοκιμαντέρ και έχει βραβευτεί με πλήθος διακρίσεων με τελευταία το 2011 για το ντοκιμαντέρ "Μόνο οι λέξεις συνεχίζουν" (Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης).

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 29

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Αθανίτης: Invisible: Ταξιδεύοντας στην Καρδιά του Σκοταδιού
12.10.2016 16:56
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης γράφει τις σκέψεις του για την τελευταία ταινία του «Invisible» (Αόρατος), η οποία μετά από μία μεγάλη φεστιβαλική πορεία και αρκετές διακρίσεις στις αποσκευές της κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.