Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Γιολάντα Μαρκοπούλου: Ο θρίαμβος της απραξίας ή πως ένας ταλαντούχος άνθρωπος βυθίζεται στην τρέλα και την μετριότητα

Γιολάντα Μαρκοπούλου: Ο θρίαμβος της απραξίας ή πως ένας ταλαντούχος άνθρωπος βυθίζεται στην τρέλα και την μετριότητα

Η τραγική φάρσα των χαμένων δυνατοτήτων αλλά και η αλαζονεία που έρχεται από την ψευδαίσθηση ότι πάντα υπάρχει χρόνος, πως o χρόνος είναι εκεί και μας περιμένει, πως αν δεν μπορέσουμε εμείς να πραγματοποιήσουμε τις μεγάλες ιδέες μας, θα το κάνουν οι ίδιες μόνες τους. Όπως οι σπόροι που πέφτουν ξαφνικά στο πάτωμα ή στο μάρμαρο και να! Ένα κυπαρίσσι ή μια ελιά... αλλά τελικά δεν γίνεται έτσι.

Όση δύναμη και όσο πάθος κι αν βάζει ο Τσέχοφ στα στόματα των ηρώων του, πάντα κάτι θα λείπει γιατί προφανώς ακόμη και η έννοια άνθρωπος μέσα στα έργα του και τις νουβέλες του – όπως σε αυτή που είναι από τις πιο σημαντικές — είναι κάτι πολύ σχετικό που πάντα ξαναμετριέται και ξαναζυγίζεται και ξαναδοκιμάζεται. Δεν είσαι αρκετά "άνθρωπος" αν έχεις ωραίες ιδέες. Ο θάλαμος αρ. 6 είναι μια τιμωρία επί της γης. Ένα καθαρτήριο. Μια αδυσώπητη αλήθεια, μία σκληρή πληρωμή για όσα δεν έκανες. Ήθελες αλλά δεν έκανες. Ή έκανες όσα δεν ήθελες. Τότε έχεις μπροστά σου μια χαμένη ζωή, μάλλον, λέει ο Τσέχοφ και λέω μάλλον γιατί με αυτό τον συγγραφέα τίποτα δεν είναι βέβαιο.

Στον θάλαμο αρ. 6, που είναι μια από τις πιο προχωρημένες νουβέλες του 20ου αιώνα, ο Τσέχοφ κάνει ένα μικρό ρεσιτάλ κινηματογραφικής ματιάς, λιτής έκφρασης, ευστοχίας, διαλεκτικής σκέψης. Το φρενοκομείο είναι ένας χώρος με ταυτότητα που σίγουρα στη χώρα μας πολλοί μπορούν να καταλάβουν. Διαπερνάει πολλές πλευρές της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής . Ένας μικρόκοσμος.

Παρόλα αυτά δεν ξέρω αν είναι αυτό που με συγκινεί τόσο πολύ όσο η αδυναμία των ανθρώπων, των ηρώων του να ξεπεράσουν το πεπρωμένο τους ή ακόμη και να αλλάξουν τον κόσμο. Κι έτσι ο Θάλαμος αρ.6 γίνεται ένα δοκιμαστήριο αντοχής αλλά και θυσιαστήριο μαζί.

* Με αφορμή τον Θάλαμο αρ. 6 του Α. Τσέχοφ

Info: H Γιολάντα Μαρκοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Boston University College of Communication/ Film Production Department. Ήταν βοηθός του Μιχάλη Κακογιάννη, του Στάθη Λιβαθινού και των Rimini Protokoll. Το 2007 δημιούργησε την Polyplanity Productions (www.polyplanity.com) και ξεκίνησε την λειτουργία του "Συνεργείου" (www.synergyo.gr). Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις (Tejas Verdes, Νεκροί Ταξιδιώτες, το Χώμα, Ε_ΦΥΓΑ κ.α.) και μικρού μήκους ταινίες (Πυραμίδες της Αθήνας,  It’s ok my friend! κ.α.). Τα τελευταία 5 χρόνια έχει δημιουργήσει μαζί με την ΜΚΟ Αμάκα και το Συνεργείο την ομάδα θεάτρου προσφύγων Station Athens.

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 32

 

Ο Θάλαμος αρ. 6 του Α. Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου παρουσιάζεται τον Μάιο στην μικρή σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Αργύρης Πανταζάρας - Momentum: Οργανώνοντας την “ανταρσία των αγγέλων”
19.07.2016 13:57
Όλα ξεκίνησαν με την ερώτηση “Πού πάνε οι άγγελοι μετά την τραγωδία”; Κατά πόσο είναι εύκολο να συνεχίζεις να υπάρχεις σε μια κοινωνία εφόσον έχεις γίνει αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης; Πολλοί από αυτούς αυτοεξορίζονται, μην αντέχοντας τις τραγικές συνέπειες πράξεων για τις οποίες δεν ευθύνονται, καλούνται όμως να αφηγηθούν με τρόπο τόσο ανάγλυφο που μπορεί εύκολα να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα.
Μιλτιάδης Φιορέντζης: Η ασφάλεια της κουίντας
14.07.2016 11:53
Το να κάνεις θέατρο είναι μια ουτοπία. Καταπιάνεσαι με πυριφλεγή ανθρώπινα ζητήματα τα οποία ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν έχουν απάντηση. Τότε γιατί να μπαίνεις στον κόπο; Φέτος, τον Ιούλιο, στην παράσταση Young Lear της Ιόλης Ανδρεάδη, καλούμαι να κοιτάξω την ουτοπία κατάματα. Πώς να παραδεχτείς επί σκηνής την τρωτότητα και την πτώση; Με τι κουράγιο να φλερτάρεις με την απόρριψη και την τρέλα; Όσο και αν η συνθήκη φαντάζει επισφαλής, είναι απείρως ασφαλέστερη από το να μένεις κοκαλωμένος στην κουίντα.
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Ζαφείρης Νικήτας: Σκηνοθετώντας το Φιλάνθρωπο Όπλο
11.04.2016 16:28
Το Φιλάνθρωπο Όπλο είναι η ιστορία ενός φόνου, μιας οικογενειακής βεντέτας στην Κρήτη. Ένας έμπορος μεταξιού, ο Εμμανουήλ Γεωργίου Ζερβός, η κόρη του κι ο σύζυγός της εμπλέκονται σε ένα τρίγωνο βίας και στοργής. Ποιο είναι το κίνητρο του φόνου; Πώς αντιμετωπίζεται το πένθος; Πότε αποδίδεται η δικαιοσύνη;
Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων
29.03.2016 16:29
«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα…» Τον Οκτώβριο του 1955, στη Six gallery του Σαν Φρανσίσκο, ο εικοσιεννιάχρονος τότε ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το ποίημά του με τίτλο Ουρλιαχτό. Ανάμεσα στους ακροατές ήταν ο Τζακ Κέρουακ και ο Λόρενς Φερλινγκέτι. Το ποίημα αυτό έμελλε να γίνει το μανιφέστο της γενιάς των Beat, συνοψίζοντας όλους τους φόβους, τις προσδοκίες και τα όνειρα της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Αμερικής που έβλεπε κάθε ανθρώπινη αξία να θυσιάζεται στον βωμό της ανόδου του καπιταλισμού και να αντικαθίσταται από ακραίο συντηρητισμό.