Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
«Πατριάρχου Ιωακείμ 21»
Δημοσίευση: Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015 10:40
«Πατριάρχου Ιωακείμ 21»

Είναι οι εποχές τέτοιες που όλοι στρέφουμε το βλέμμα μας στη νεολαία, όλοι ελπίζουμε σε ένα νέο ξεκίνημα, όλοι ψάχνουμε να βρούμε μία διέξοδο ή να χειροκροτήσουμε αυτούς που την βρήκαν, δίνοντας μας θάρρος να συνεχίσουμε να ελπίζουμε να βρούμε το δικό μας δρόμο.


Αυτές ήταν οι σκέψεις που επισκέφτηκαν το μυαλό μου όταν συνάντησα τη Φανή Χαριτάκη - Ελευθερουδάκη, την ιδιοκτήτρια του Booktique στην Πατριάρχου Ιωακείμ, μια κοπέλα που παρά το νεαρό της ηλικίας της (πολύ πριν τα τριάντα), κατάφερε να είναι ένας από αυτούς τους τολμηρούς νέους που δεν θέλησε να μείνει στην μοιρολατρία της εποχής και με δυναμισμό τόλμησε να κάνει αυτό που η ίδια ήθελε.

 

Μεγαλωμένη στην κυριολεξία μέσα στα βιβλία, (γόνος της γνωστής οικογένειας Ελευθερουδάκη), την ρωτώ αν αυτό ήταν το όνειρο της από μικρή. «Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να ασχοληθώ με τα βιβλία, απλά δεν ήξερα υπό ποια μορφή και πότε αυτό θα συνέβαινε» ομολογεί και μας μιλάει για τις σπουδές της στην Αμερική, τα παιδικά της χρόνια και την αγάπη της για την Αθήνα. «Αγαπώ αυτήν την πόλη. Αγαπώ τον πολιτισμό της, τα κτήρια της, τους δρόμους της, την ζωντάνια της, τους ανθρώπους της, τα αρνητικά της σημεία, τις ατέλειες της. Η Αθήνα είναι η πόλη που θα ήθελα να ζω».

 

Το Booktique, μοιάζει να είναι το δικό της πετραδάκι στην ανάπτυξη της Αθήνας και το δικό της στοίχημα σε μια Ελλάδα που άλλοτε είναι έτοιμη να αγκαλιάσει καινούριες ιδέες και άλλοτε όχι.

 

Κλείνοντας δύο χρόνια ζωής , στη γειτονιά του Κολωνακίου, διακριτικό, φωτεινό και πάντα τακτοποιημένο (δεν θα δεις ούτε ένα βιβλίο τοποθετημένο στραβά) εδώ μπορείς να βρεις όχι μόνο βιβλία, αλλά και χρηστικά αντικείμενα και δώρα που έχουν δύο κοινά στοιχεία, είναι όλα χειροποίητα και προέρχονται όλα από  Έλληνες δημιουργούς.

 

 

 

Αγαπημένη μου γωνιά στο χώρο, αυτή στο βάθος, με τις μεγάλες μαξιλάρες και τη μορφή του μικρού πρίγκιπα στον τοίχο, μια γωνιά που δημιουργήθηκε για όσους είναι ή νιώθουν ακόμα παιδιά ή για όσους αγαπούν τα παραμύθια και τις ιστορίες με ευχάριστο τέλος…

 

Έχοντας δίπλα μου έναν τόσο νέο και δραστήριο άνθρωπο, ένιωσα ότι ο σημερινός μας καλεσμένος δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένας επίσης νέος άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τον ίδιο ή τουλάχιστον με παραπλήσιο τρόπο και ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης, φάνηκε να είναι ο πιο κατάλληλος.

 

Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης, δεν είναι ο κλασσικός συγγραφέας που περίμενα να συναντήσω, και παρά το νεαρό της ηλικίας του (γεννημένος το 1983), μοιάζει, και αποδείχτηκε να είναι μέσα από την κουβέντα μας, πολύ πιο ώριμος από την ηλικία του. Με το πρώτο του βιβλίο «Αλεπούδες στην πλαγιά», εκδόσεις Πατάκη, ένιωσα πως ήρθε για να μείνει και ευτυχώς, ήρθε για να μας «διδάξει» ένα άλλο στυλ συγγραφέα, εκείνου που πραγματικά σέβεται τον αναγνώστη, σέβεται τις λέξεις, δεν τις φοβάται, τις χρησιμοποιεί ως όπλο, τις αφήνει να κυλίσουν χωρίς αναστολές προκειμένου να μας δώσουν όλες εκείνες τις αλήθειες που μπορεί να κρύβουν…

 

Γεννημένος στο Λασίθι και μεγαλωμένος στο Ηράκλειο Κρήτης, το τελευταίο παιδί από τα πέντε της οικογένειας, σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ τυχερός να έχει μια τόσο μεγάλη παρέα δίπλα του και φυσικά πολλές ευκαιρίες για παιχνίδι. «Υπάρχει αρκετά μεγάλη ηλικιακή διαφορά με τα αδέλφια μου και έτσι, ξεκίνησα να διαβάζω γιατί απλώς δεν υπήρχε κάποιος άλλος διαθέσιμος για να μου διαβάσει ένα παραμύθι ή μια ιστορία ως παιδί. Οι γονείς μου εργάζονταν και τα αδέλφια μου διάβαζαν για το σχολείο. Θυμάμαι λοιπόν ότι πολλές φορές, πήγαινα στη δημόσια βιβλιοθήκη μαζί με τα αδέλφια μου για παρέα, όταν εκείνα ήθελαν να ψάξουν και να διαβάσουν κάτι συγκεκριμένο. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου αγάπη για το διάβασμα…».

 

Η αλήθεια είναι ότι  και τις δύο φορές που μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τον Ιάκωβο Ανυφαντάκη για να κανονίσουμε το ραντεβού μας, και τις δύο φορές τον εντόπισα στη βιβλιοθήκη.

 

Ευγενικός πολύ, συνειδητοποιημένος, κοινωνικός και παράλληλα μαζεμένος, αγαπάει επίσης πολύ την Αθήνα, αγαπά να περπάτα στους δρόμους της παρατηρώντας τους περαστικούς, να μαγειρεύει, να παρακολουθεί θέατρο, να επισκέπτεται εκθέσεις και φυσικά αγαπάει οτιδήποτε έχει σχέση με τα βιβλία.

 

Τον ρωτώ αν θα ήθελε να ζει κάπου αλλού. «Θέλω να ζω εκεί που είναι οι άνθρωποι που αγαπώ, εκεί που ξέρω πως υπάρχει κάποιος για εμένα».

 

Ανάμεσα στα όσα είπαμε με αφορμή το βιβλίο του, κράτησα κάτι πολύ συγκεκριμένο στη μνήμη μου «πιστεύω ότι δύο άνθρωποι δεν μπορούν σχεδόν ποτέ να έχουν μόνο έναν ρόλο στη μεταξύ τους σχέση», πράγμα το οποίο μου φάνηκε αρκετά παρήγορο στο μερικές φορές αυστηρό κλίμα του «μαύρου ή άσπρου» που συχνά οι άνθρωποι βάζουν στις μεταξύ τους σχέσεις.

 

Μιλάει για το βιβλίο αποστασιοποιημένα, πράγμα το οποίο μου αρέσει και φέρνει λίγο φρέσκο αέρα στις τυποποιημένες «συνεντεύξεις» όπου πολλές φορές η κολακεία κλέβει τη λάμψη του ίδιου του έργου.

 

Τον ρωτώ τι θα ήθελε να σκεφτώ διαβάζοντας το βιβλίο του, τι θα ήθελε να με κάνει να αναρωτηθώ. Υπάρχει κάποιο μήνυμα στο περιεχόμενο του;  «Θα ήθελα ο αναγνώστης μέσα από την ανάγνωση του βιβλίου, να αναρωτηθεί τι είναι ευτυχία, τι είναι τελικά επιτυχία, τι σημαίνει για αυτόν η εκπλήρωση των πόθων του και τι ρόλο τελικά παίζουν στη ζωή του οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες…».



Καθισμένος στα παιδικά καρεκλάκια στο παιδικό «τμήμα» του Booktique συντροφιά με τη Φανή και τον Ιάκωβο, τους παρατηρώ να μιλούν μεταξύ τους, δύο άνθρωποι τόσο νέοι και τόσο καλά δομημένοι, και νιώθω μια αισιοδοξία να κατακλύζει τη ψυχή μου. Καθώς τους βλέπω να γελούν και να ανταλλάσουν απόψεις, νιώθω να γίνομαι μάρτυρας μιας γενιάς νέων παιδιών που και μόρφωση έχουν και ωριμότητα και όλα τα εφόδια για να κτίσουν κάτι όμορφο που θα αποδείξει ότι αυτή η πόλη, αυτή η χώρα, έχει μέλλον, έχει ελπίδα, έχει δυναμικό, έχει το νέο αίμα που χρειάζεται για να προχωρήσει μπροστά.

 

Και αυτή είναι πραγματικά μια πολύ παρήγορη διαπίστωση…

 

Καθώς ο χρόνος μας τελειώνει, τους ζητώ να διαλέξουν – και μαζί και εγώ- το αγαπημένο του βιβλίο μέσα στο χώρο.

 

Η Φανή διαλέγει τον Ξένο του ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ, Εκδόσεις Καστανιώτης, ένα βιβλίο αφιερωμένο στον ανθρώπινο ψυχισμό, μία έντονη ματιά πάνω στη σχέση του ατόμου με την κοινωνία, στην απομόνωση, στη διαφορετικότητα, στην προσπάθεια του ατόμου να γίνει αποδεκτός και να κερδίσει μια θέση ανάμεσα στους φυσιολογικούς «άλλους».

 

Ο Ιάκωβος διάλεξε την Βιοτεχνία Υαλικών, του Μένη Κουμανταρέα, από τις Εκδόσεις Κέδρος, μια ιστορία για ένα «γυάλινο κόσμο»  χαμένων ιδεολογιών και ξοφλημένων ονείρων στην μεταπολιτική Ελλάδα.

 

Πιστός και εγώ στον έναν και μοναδικό Έρμαν Έσσε, (ίσως ο μοναδικός συγγραφέας που έχω διαβάσει πάνω από πέντε έργα του) διάλεξα κάτι λίγο πιο ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο, Τα παραμύθια, από τις εκδόσεις Σμίλη, γιατί είναι από τα λίγα του Έσσε  που ακόμα δεν έχω καταφέρει να διαβάσω.

 

Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε μια νεανική και ελπιδοφόρα ατμόσφαιρα, τελείωσε μια ακόμα συνάντηση παρέα με πολλά βιβλία, καινούριους φίλους και καινούρια ερεθίσματα. Το καλό όταν συναναστρέφεσαι με νέους ανθρώπους, και ιδιαιτέρως πιο νέους από εσένα, είναι η ενέργεια που παίρνεις, οι καινούριες προοπτικές που ανοίγουν, η δύναμη που σου μεταδίδουν και αυτή η βεβαιότητα ότι τα πράγματα οφείλουν και μπορούν να πάνε ακόμα καλύτερα.

 

Το εύχομαι ολόψυχα!

 

 

 

Το Αλεπούδες στην πλαγιά, είναι το πρώτο βιβλίο του Ιάκωβου Ανυφαντάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκης. Έχουν προηγηθεί οι συμμετοχές στα συλλογικά έργα Είμαστε όλοι μετανάστες, Εκδόσεις Πατάκης (2007) και 15 βγαίνουν με κόκκινο, εκδόσεις Τόπος, (2014).

 

Τις τελευταίες μέρες πριν από τα ξεσπάσματα της οικονομικής κρίσης ένας λέκτορας που πλησιάζει τα σαράντα και προσπαθεί μάταια να τελειώσει το βιβλίο του για τον «Κλόουν» του Χαίνριχ Μπελ, συναντάει μια παλιά του φίλη. Υπήρξαν κάποτε συμμαθητές στη Φιλοσοφική Σχολή και συνάδελφοι σε επαρχιακά λύκεια, όμως πια δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον. Καθώς προετοιμάζονται για ένα στάσιμο μέλλον στην υπόλοιπη ζωή τους, ανατρέπονται το παρελθόν τους.


………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ευχαριστούμε το βιβλιοπωλείο Booktique (Πατριάρχου Ιωακείμ 21), για την φιλοξενία, τις εκδόσεις Πατάκης για την συνεργασία και φυσικά το συγγραφέα Ιάκωβο Ανυφαντάκη για την όμορφη παρέα.

Φωτογραφιες, Γιάννης Ζαμπέλης

Εκτύπωση
Περισσότερα
«Η Αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης» ταξιδεύει στο νησί των Ιπποτών
21.11.2016 15:23
Προγραμματισμένο ταξίδι στη Μάλτα για αρχές του χειμώνα, και το ερώτημα ήταν αν ο καιρός θα ήταν ένας καλός σύμμαχος ή όχι. Το πιο βιβλίο θα έπαιρνα αυτή τη φορά μαζί μου για τη στήλη το είχα αποφασίσει μέρες πριν. Ανέτρεξα στις λίστες μου, και με μια μικρή βοήθεια, «Η αδελφότητα της Ιεράς Σινδόνης», της Χούλια Ναβάρρο (εκδόσεις Πατάκη), μπήκε και αυτή μαζί στη βαλίτσα μου.
«Δεκατρείς νύχτες πριν το ξημέρωμα»
22.09.2016 15:32
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι τα βιβλία δεν έχουν μόνο την ικανότητα να μας ταξιδεύουν μεταφορικά, μα και κυριολεκτικά. Και με αφορμή το τελευταίο μου βιβλίο, το παραμύθι του Νικολύκου, ταξίδεψα και εγώ κυριολεκτικά στην όμορφη Κέρκυρα για να συναντήσω εκεί μικρούς μαθητές και τους δασκάλους τους, να ζήσουμε την εμπειρία μιας υπέροχης παρουσίασης στο βιβλιοπωλείο Πλους και να γνωρίσω τη σημερινή «προσκεκλημένη» μας, συγγραφέα Λιάνα Τσιρίδου.
Από την Κάλυμνο με αγάπη, «Ιστορίες Του Βυθού: Αθερίνα»
23.08.2016 11:42
Μεγαλωμένος σε νησί, ήμουν και εγώ ένα από τα τυχερά παιδιά που άνηκαν σε μια οικογένεια που είχε για χόμπι το ψάρεμα, και κατά επέκταση, είχε και μια ψαρόβαρκα.
Καλοκαιρινό μυστήριο με τους «Φόνους Στην Κρυστάλλη»…
20.07.2016 16:59
Με τον Κωνσταντίνο Ιωακειμίδη γνωριζόμαστε από παλιά. Το ιδιαίτερο του γνώρισμα ήταν το χιούμορ του και αυτή η έντονη αγάπη του για ζωή. Έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο του βιβλίο «Φόνοι στην Κρυστάλλη» αρκετούς μήνες πριν και ομολογώ ότι το διάβασα μέσα σε μία ημέρα.
Το Διαφορετικό Ταξίδι των Παππούδων μας…
23.06.2016 14:23
Ο δικός μου παππούς δεν είναι πλέον κοντά μας. Έφυγε για το δικό του ταξίδι πολλά χρόνια πριν, και η γειτονιά, η καρέκλα, η καρδιά μου, νιώθει πλέον λίγο πιο μόνη και θλιμμένη. Για αυτό και όταν έφτασε στα χέρια μου το τρυφερό παραμύθι με τίτλο «Το δικό τους ταξίδι», της Αργυρώς Πιπίνη, σε εικονογράφηση Μαριλένας Μελισσηνού, αμέσως ένιωσα ένα σκίρτημα, ένα κύμα αναμνήσεων να σκάει στην ψυχή μου, αμέσως ένιωσα λίγη από την τρυφερότητα του δικού μου παππού.
«ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ». Εννέα χρόνια μετά…
24.05.2016 15:32
Θυμάμαι το συμβάν της «Απέναντι Όχθης» σαν όνειρο. Ήταν σαν σήμερα σχεδόν, εννέα χρόνια πριν, όταν τα νερά ενός ποταμού φούσκωσαν, οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με έναν πολύ σκληρό τρόπο, και τα δελτία ειδήσεων, αδηφάγα όπως πάντα, έγραφαν με μεγάλους τίτλους για την «εκδρομή που κατέληξε σε θρήνο».
«Ο Μυρεψός», της Όλγας Κοτσιρέα. Ένα ταξίδι στο μεγαλείο του Βυζαντίου.
10.05.2016 09:53
Από καιρό έβλεπα κάτι να αλλάζει στη γειτονιά, στο ισόγειο κατάστημα της Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη γωνία. Και προς έκπληξη μου ένα πρωινό, στη διαδρομή για τη δουλειά, η βιτρίνα αποκαλύφθηκε και ένα καινούριο βιβλιοπωλείο στόλιζε πλέον τη γωνία. Το όνομα του, «Ο Πολίτης», ακριβώς όπως και το όνομα της εφημερίδας που για 50 συνεχόμενα χρόνια εκδίδεται ανελλιπώς, φέρνοντας λίγο πιο κοντά τους παλιούς και καινούριους Κωνσταντινουπολίτες.
«Άρωμα» μυστηρίου στα κανάλια της Βενετίας
26.04.2016 16:27
Υπάρχουν κάποια βιβλία, που για κάποιο λόγο στοιχειώνουν τη ζωή σου και νιώθεις πως τα κουβαλάς μαζί σου όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα αναγνώσματα και αν έχουν προσπαθήσει να σου κλέψουν την καρδιά. Το Άρωμα, ήταν ένα από αυτά.