Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017
Το γαλάζιο άλογο ονειρεύεται - Melanie Wallace: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015 13:03
Το γαλάζιο άλογο ονειρεύεται - Melanie Wallace: Κριτική βιβλίου

Στα σκοτεινά και άγρια μονοπάτια της Άγριας Δύσης, την επαύριον του αμερικανικού εμφυλίου, τα σώματα είναι κενά από μνήμη και γεμάτα από βαναυσότητα και μίσος για τον διπλανό τους, χαμένα σε έναν κόσμο σύγκρουσης και αντιπαλότητας που αγγίζει τα όρια της παράνοιας.


Ένα μείγμα παραισθήσεων και παράξενων ενστίκτων κατακλύζει τους αποσβολωμένους ανθρώπους που πολέμησαν τον εχθρό τους, τον συμπατριώτη τους σε τελική ανάλυση, πεπεισμένοι πως αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους με λάβαρο την ιδέα για ένα καλύτερο αύριο που ποτέ δεν έρχεται. Τελικά, το αποτέλεσμα ήταν ένα δοχείο ματαιότητας γεμάτο από κάτω μέχρι πάνω και την υπονόμευση της ζωής που δεν τελειώνει όταν τα τύμπανα του πολέμου παύουν να ηχούν. Σε αυτή την πραγματικότητα, η Melanie Wallace τοποθετεί την αφήγησή της για να αποκαλύψει ή να προσδώσει στην ιστορία της πως κανένας πόλεμος και καμία βαρβαρότητα δεν αφήνει ανέπαφες τις ψυχές των ανθρώπων που βιώνουν συνθήκες ανελευθερίας.


Στο οχυρό 2881 που όλα έχουν την ανάσα του θανάτου να εγκυμονεί και την αβεβαιότητα να ίπταται πάνω από τα κεφάλια των κατοίκων του, οι μυρωδιές μπαρουτιού και οι ιαχές επίθεσης δεν έχουν πάψει να καλύπτουν τον ουρανό της ειρήνης που παραμένει νεφελώδης. Ο στρατιωτικός ηγέτης του οχυρού ταγματάρχης Κάτερ βρίσκεται στο έλεος του φόβου του, αδυνατεί να κυβερνήσει και να εξουσιάσει τους ανθρώπους που περιμένουν για την λύτρωση ενώ οι στρατιώτες βρίσκονται σε αναρχία και έλλειψη οργάνωσης. Τα ανεξίτηλα σημάδια που έχουν χαραχτεί πάνω του είναι έκδηλα, ο ίδιος ο Κάτερ κυκλοφορεί σαν φάντασμα που ψάχνει το εγώ του μέσα στην ομίχλη, αλληλογραφεί στην γυναίκα του που δεν υπάρχει πια προσπαθώντας να αγκιστρωθεί από κάποια δύναμη που θα τον παρηγορήσει και θα του δώσει μία λύση ώστε να αποφύγει τον χαμό του. Σαν τσεχοφικός ήρωας ή σαν Ματωμένος μεσημβρινός για να θυμηθούμε το βιβλίο του Κόρμακ Μακ Κάρθυ, ο Κάτερ είναι ο κύριος ήρωας και πρωταγωνιστής, δέσμιος των συνεχόμενων προσβολών προς το πρόσωπό του και δέκτης των αμφιβολιών των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την εποπτεία του.


Παράλληλα με την συνθήκη αυτή, η Άμπιγκέιλ Μπιούελ, αυτό το αμίλητο αγρίμι που κατά την διάρκεια του πολέμου αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε από τις ορδές των αδίστακτων Ινδιάνων που διψούσαν για εκδίκηση και για χρόνια ζούσε μαζί τους, θα παραδοθεί προς τον "πολιτισμό" που τόσα χρόνια στερήθηκε. Αλλά σε ποιον πολιτισμό πραγματικά γυρνάει όταν όλα γύρω της έχουν καταρρακωθεί και καταρρεύσει; Για ποια επιστροφή μιλάμε όταν η ίδια αποφασίζει να εμπιστευτεί μόνο το άλογό της και όταν σιωπηλή θα δείξει την άρνησή της να συμπλεύσει με ο,τιδήποτε πολιτισμένο την ένωνε με το χθες; Μόνη της και κύρια του εαυτού θα παραμείνει έγκλειστη στις σκέψεις της, απόμακρη και ξένη, διαγράφοντας από την μνήμη της το παρελθόν της σαν η αιχμαλωσία της να ήταν η λύτρωσή της. Η Μπιούελ είναι πλέον μία σκιά που περιφέρεται, αποδέχεται την επικοινωνία μόνο με τον Κάτερ, η συνομιλία τους όμως αυτή δεν οδηγεί πουθενά καθώς και οι δύο είναι χαμένοι στην απώλεια της συνείδησής του και κινούν τα νήματά τους σε μία σφαίρα έξω από την επίγεια πραγματικότητα, ο καθένας για τον πόνο της ψυχής του. Εκείνη στο μόνο που αποθέτει τις ελπίδες της είναι το άλογό της, η ασπίδα προστασίας της που της αφήνει περιθώρια ελπίδας πως το μωρό που φέρνει στα σπλάχνα της θα ζήσει ένα μέλλον δίχως μελανιές και μαύρες κηλίδες αναξιοπρέπειας φοβούμενη πάντα όπως αναφέρει και η συγγραφέας πως "ό,τι έθρεψε κάποτε αυτός ο πλακούντας, ο έξω κόσμος δεν θα το συντηρήσει για πολύ".


Η Wallace είναι πολύ περιγραφική όταν ξεσκεπάζει την σκληρότητα μίας φυλής που κατά την συγγραφέα δεν παρουσιάζει καμία ένδειξη συναίνεσης ή κατανόησης προς τον διαφορετικό άνθρωπο, δεν έχει ευαισθησίες και λειτουργεί σαν μηχανή που θέλει να καταστρέφει. Ποια όμως είναι τα όρια του πολιτισμού και ποια της άγριας ζωής; Σε τι διαφέρει η ισοπέδωση και η συντριβή ενός ολόκληρου έθνους στο όνομα μίας δήθεν πολιτικής διαφοροποίησης και σε τι η άνευ προηγουμένου επίδειξη ισχύος από μία φυλή που έμαθε να επικοινωνεί με δικούς της κανόνες και γλώσσα; Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι κρίσιμα και ίσως να μην βρουν ποτέ απάντηση, η ιστορία όμως θα δείξει αν ο αφανισμός των Ινδιάνων έφερε τον κόσμο σε ευτυχέστερη μοίρα και αν η δική τους δίψα για αίμα δεν ήταν αποτέλεσμα των δεινών που υπέφεραν από έναν δυτικό άνθρωπο "πολιτισμένο".


"Κανείς δεν ξέρει πια τι είναι αληθινό, ή μάλλον τι δεν είναι, και μες στον λήθαργο και στη μέθη τους παύουν να θυμούνται πια ποιοι ήταν ή να φαντάζονται ποιοι μπορούν να ξαναγίνουν"


Το βιβλίο της Melanie Wallace, με τίτλο Το γαλάζιο άλογο ονειρεύεται κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.