Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Θέκλα Μαλάμου: Η συνάντηση

Θέκλα Μαλάμου: Η συνάντηση

Ένας τόπος όπου ο χρόνος έχει σταματήσει σε μια στιγμή ξαναειδωμένη. Αυτή τη χρονική στιγμή, ενώ πρώτη φορά τη ζεις, και οι πέντε σου αισθήσεις σου υπογράφουν πως την έχεις ξαναζήσει.


Ένας τόπος που έχεις φτάσει σ'αυτόν χωρίς χάρτη, παρά μόνο με μια πυξίδα που σου δείχνει πως σ'αυτές τις συντεταγμένες ήσουν κάποτε και 'συ εκεί, πως κάτι οικείο υπάρχει πάντα μέσα σ' έναν ανοίκειο τόπο. Και κινηματογραφείς, κινηματογραφείς για να μαρτυρήσεις.


Δεν ηθικολογείς, δεν προβαίνεις σε καθησυχαστικά συμπεράσματα για το παράλογο του κόσμου στον οποίο ζεις. Δεν προσδίδεις στις ιστορίες σου τους περιορισμούς σου και τους φόβους σου για μια συγκαταβατική κατάληξη. Προσπαθείς να συνδεθείς και να ζήσεις με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Δεν προσπαθείς να θέσεις τη ζωή στην υπηρεσία της αφήγησης, αλλά την αφήγηση στην διάθεση της ζωής . Δεν κινηματογραφείς για να υποστηρίξεις μια θέση, αλλά για να αισθανθείς τη ζωή, για να καταφέρεις να σταθείς μάρτυρας με ορθάνοιχτα τα μάτια σου μπροστά στο βάθος και το απρόβλεπτο του ανθρώπινου ψυχισμού. Αρνείσαι να καταφύγεις σε τεχνάσματα που μορφοποιούν τη ζωή στο σχήμα που θέλεις να της προσδώσεις.


Την ίδια χρονική στιγμή που στέκεσαι σαν ένας "voyeur" που παρατηρεί από απόσταση την ανθρώπινη ψυχή, γίνεσαι ενεργός  μέτοχος σε μια κατάσταση που σε αφορά, όχι για να βάλεις την "ψυχή" αυτή στο μικροσκόπιο αλλά για να υπάρξεις παρών σε μια συνάντηση που ουδείς γνωρίζει την έκβασή της. Μια συνάντηση στην οποία αν σταθείς με ιερότητα θα καταλάβεις πως γνωρίζεις ήδη τον άνθρωπο  που έχεις απέναντί σου, πως τα πάθη του είναι ενδεχομένως και δικά σου πάθη, πως οι φόβοι του είναι ίσως ανομολόγητοι δικοί σου φόβοι, οι περιπλανήσεις του ταξίδια δικά σου που δεν έγιναν ποτέ. Η συνάντηση σιγά σιγά λαμβάνει εξομολογητικό χαρακτήρα και μεταμορφώνεται σε ένα κοινό ταξίδι. Ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου σταδιακά γίνεται κομμάτι του εαυτού σου καταλαμβάνοντας το δικό του χώρο στην ψυχή και τα αισθήματά σου. Γνωρίζεις τίποτα για τη συνάντηση; Γνωρίζεις, πως μετά από αυτή δεν είσαι πια ίδιος.


Info: Η Θέκλα Λ. Μαλάμου (γεν. 1978) αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών στην Αθήνα. Παρακολούθησε σεμινάρια των: Antoine D’Agata, David Jimenez, Vincent Dieutre, Anders Petersen, Ν.Οικονομόπουλου και Π.Ριβέλλη. Έχει δουλέψει σε διάφορα project σε χώρες όπως: Ισραήλ, Τουρκία, Μαρόκο, Πράσινο Ακρωτήρι και Σικελία και έχει διακριθεί για τη δουλειά της. Από το 2010 ως βασική συνδημιουργός του "Caravan Project" ασχολείται ενεργά με την δημιουργία ντοκιμαντέρ . Φιλμογραφία: "Ο Τυφλός Ψαράς" (2011/ συν-σκηνοθεσία με Στρατή Βογιατζή/Βραβείο Κοινού στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης), "Μετέωροι Άνθρωποι" (2014), "Κοινωνικό Ωδείο/Notes" (2014/συν-σκηνοθεσία με Αλεξάνδρα Σαλίμπα/Βραβείο Κοινού στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης), "Οι Αναβάτες" (2014).

www.anotherworldishere.com


* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 29

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Αθανίτης: Invisible: Ταξιδεύοντας στην Καρδιά του Σκοταδιού
12.10.2016 16:56
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης γράφει τις σκέψεις του για την τελευταία ταινία του «Invisible» (Αόρατος), η οποία μετά από μία μεγάλη φεστιβαλική πορεία και αρκετές διακρίσεις στις αποσκευές της κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.