Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017
Το κάλεσμα του κούκου - Robert Galbraith (J.K. Rowling): Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014 11:16
Το κάλεσμα του κούκου - Robert Galbraith (J.K. Rowling): Κριτική βιβλίου

Πιστεύω πως όλοι έχετε ενημερωθεί για το "σκάνδαλο" που ξέσπασε όταν αποκαλύφθηκε πως πίσω από το όνομα Robert Galbraith, του ανερχόμενου συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, βρίσκεται η πασίγνωστη και πολύ αγαπημένη συγγραφέας του "Harry Potter", J.K. Rowling.


Η ίδια, θέλοντας να δοκιμάσει την συγγραφική της τύχη χωρίς να βασίζεται στην πρότερη επιτυχία της, εξέδωσε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα υπογράφοντας με ψευδώνυμο, κάτι που όταν αποκαλύφθηκε προκάλεσε σωρεία συζητήσεων και την ίδια στιγμή, απέφερε στην ίδια πολλά εκατομμύρια δολάρια, αφού το συμβόλαιο μυστικότητας που είχε υπογράψει με γνωστό δικηγορικό γραφείο, καταπατήθηκε κατά κράτος. Όπως και να 'χει, η ουσία είναι μία. Πως είτε με την μία υπογραφή, είτε με την άλλη, έχουμε να κάνουμε με ένα σπουδαίο βιβλίο.


Ο Κόρμοραν Στράικ, έχοντας χάσει ένα πόδι στο Αφγανιστάν, εργάζεται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ , με τους πιστωτές του να τον αναζητούν, τη φιλενάδα του να τον έχει εγκαταλείψει, με το γραφείο του να έχει μετατραπεί σε τόπο κατοικίας. Μια μέρα, ο Τζον Λάντρο, μπαίνει στο γραφείο του θέλοντας να του αναθέσει μια υπόθεση . Να βρει τα πραγματικά αίτια του θανάτου της αδερφής του μερικούς μήνες πριν, του διάσημου σούπερ μόντελ Λούλα Λάντρι, γνωστή με το πρωσονύμιο Κούκος, τον οποίο η αστυνομία απέδωσε σε αυτοκτονία, κάτι για το οποίο ο ίδιος δεν έχει πεισθεί. Με φόντο το σκοτεινό Λονδίνο, ο Στράικ θα βυθιστεί στα άδυτα ενός κόσμου φαινομενικής λάμψης και πολυτέλειας και θα ανακαλύψει σταδιακά πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και πως πίσω από τα δυνατά φώτα κρύβονται τα πιο αποτρόπαια μυστικά.


Η Rowling ξέρει να πλάθει μυστήριο, να το χειρίζεται και να μας εκπλήσσει με τρόπους συναρπαστικούς, συγκλονιστικούς και ανατρεπτικούς. Δεν έχει σημασία σε ποιο λογοτεχνικό είδος αναφερόμαστε. Η μυθιστορία, θέλει τέχνη, και η Rowling την κατέχει με έναν τρόπο που μόνο ευλογημένος μπορεί να θεωρηθεί. Όσον αφορά την ιστορία του "Κούκου", όσο κι αν προσπαθούμε κατά την διάρκεια της ανάγνωσης, δεν μπορούμε να μαντέψουμε τι θα γίνει στη συνέχεια, με τις ανατροπές και τις εκπλήξεις να είναι συνεχείς, ευχάριστες και αν μη τι άλλο, καλοδεχούμενες. Γιατί σε μια εποχή που το αστυνομικό μυθιστόρημα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, μοιάζει να βαλτώνει, εκείνη καταφέρνει να μας δώσει κάτι το διαφορετικό, κάτι που τραβάει την προσοχή μας και κεντρίζει το ενδιαφέρον μας, κάτι που αποδίδει όχι μόνο τώρα, αλλά που μπορεί ν' αποδώσει και στο μέλλον.


Ένα από τα πολύ θετικά στοιχεία της ιστορίας αυτής, είναι εξαιρετικός κεντρικός της πρωταγωνιστής, ο Στράικ, που αν και χαρακτηρίζεται κάποιες κλασσικές πινελιές του αστυνομικού μυθιστορήματος, έχει μια ολότελα δικιά του ταυτότητα, κάπως αντισυμβατική, με την οποία όμως μπορείς κατά έναν περίεργο τρόπο να ταυτιστείς. Ο τρόπος σκέψης του είναι εντυπωσιακός και γοητευτικός συνάμα, η προσωπικότητά του προσεχτικά δομημένη και τελικά, λατρεύεις να τον μισείς. Αυτός ο αντιήρωας, λοιπόν, σε συνδυασμό με το πανέξυπνο σενάριο της ιστορίας, παρά που στην αρχή σου δίνει λανθασμένα την αίσθηση του τετριμμένου, σε παρασύρουν σε έναν κόσμο πλούτου και ασυδοσίας, μέσα στον οποίο χάνεσαι και δεν βγαίνεις παρά μονάχα όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα, ευχόμενος -ίσως- να είχε λίγο ακόμα. Και το γεγονός πως, εκτός των άλλων, η Rowling δεν χρησιμοποιεί το Λονδίνο μόνο ως φόντο της ιστορίας της, αλλά το μετατρέπει σε έναν από τους πρωταγωνιστές της, είναι κάτι το μαγικό από μόνο του.


Η γραφή της Rowling έχει αδιαμφισβήτητα κάτι από μαγεία. Καταφέρνει να σε κερδίσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες και να σε καθηλώσει, προσφέροντάς σου μια ιστορία που βρίθει μυστηρίου, αγωνίας και έντασης. Κι αν κάποιος έχει διαβάσει και το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο , κι εφόσον είναι φανατικός της αναγνώστης, θα μου κάνει τρομερή εντύπωση αν η γραφή του "Κούκου" δεν του έδωσε την αίσθηση του οικείου. Το κείμενο έχει αυτό το "κάτι" που χαρακτηρίζει την Rowling και την κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλους συγγραφείς της εποχής της. Σίγουρα, το αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι κάτι πολύ διαφορετικό σε σύγκριση με την φανταστική λογοτεχνία , αλλά η αγαπημένη συγγραφέας αποδεικνύει πως το έχει και περιμένουμε με μεγάλη αγωνία τι θα μας δώσει στο μέλλον. Γι' αυτό, λοιπόν, αναμένουμε με αγωνία και λαχτάρα τον "Μεταξοσκώληκα", για να την απολαύσουμε ακόμα μια φορά.

 

To βιβλίο της Robert Galbraith (J.K. Rowling), Το κάλεσμα του κούκου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.