Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017
Βιβλίο: Λιβυκή Έξοδος - Tito Topin
Δημοσίευση: Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014 12:16
Βιβλίο: Λιβυκή Έξοδος - Tito Topin

Στην κοιλάδα της Βόρειας Αφρικής όπου συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια ιστορικά σημεία και τέρατα εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα του Τοπέν γεμάτο δράση, περιπέτεια, πολιτικές νύξεις και μηνύματα φιλίας και μίσους σε μία χώρα, την Λιβύη όπου όλα κρέμονται από μία κλωστή λεπτή και έτοιμη να κοπεί.


Ο Τοπέν με ματιά επίκαιρη, σύγχρονη, ακέραιη και απέριττη, χωρίς διακοσμητικά στοιχεία που θα την έκαναν πιο αρεστή, γίνεται μάρτυρας και καταθέτης ενός βασανιστικού παρελθόντος όσο και ενός απρόβλεπτου μέλλοντος. Αποκαλύπτει όλες τις βρώμικες δουλειές του καθεστώτος Καντάφι, τις καταγγέλλει μέσα από την ιστορία ανθρώπων που με ένα Land cruiser σαν όχημα αλλά και καταφύγιο θα αναζητήσουν την φυγή τους προς την Τρίπολη σαν να ήταν το πέρασμα προς την γη της Επαγγελίας και θα παλέψουν για την σωτηρία τους εν μέσω εμφυλίου πολέμου. Αγριότητα, σκληρότητα, εικόνες που ντροπιάζουν το ανθρώπινο είδος αλλά και αυταπάρνηση, αλληλεγγύη και ευαισθησία είναι μερικές από τις λέξεις που γίνονται εικόνες καθ’ όλη την διάρκεια της αφήγησης.


Ο συγγραφέας δεν μένει μόνο στην παράταξη γεγονότων και συμβάντων που σημαδεύουν τις ζωές των ηρώων του και από τα οποία καλούνται να αποδράσουν για να σωθούν. Γίνεται λίβελος κατά των πρακτικών της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής που θέλει τον σύγχρονο πολίτη θύμα και υποχείριο των εκάστοτε κυβερνώντων σαν κάποιος να του έκλεψε την ικανότητα του σκέπτεσθαι, του πράττειν και του βούλεσθαι. Στην Λιβύη του εμφυλίου πολέμου, οι άνθρωποι θα βρεθούν αντιμέτωποι, και αυτή η κατάσταση αφορά στις περισσότερες χώρες της Αφρικής που διέπονται από τέτοιου είδους «δημοκρατικές συνθήκες», με μία πραγματικότητα που τους αφαιρεί κάθε έννοια αξιοπρέπειας και κοινωνικής ισότητας, γίνονται πιόνια στην σκακιέρα αδίστακτων εγκληματιών που όπως και ο Τοπέν περιγράφει δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτα μπροστά στην ικανοποίηση των άρρωστων σκέψεών και ορέξεών τους. Δεν είναι τυχαίο πως αναφέρεται στον δικτάτορα Καντάφι με τον όρο «Κάθαρμα» κάτι που αντικατοπτρίζει το μίσος για την ασυδοσία αυτού του ανθρωπόμορφου τέρατος που όριζε την μοίρα των ανθρώπων της για πάνω από 40 χρόνια.


Είναι γεγονός πως οι συγκρούσεις σε αυτή την χώρα ήταν αιματηρές και η έξοδος από την πολιτική κρίση και η μετάβαση σε ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον μπορεί να βάφτηκε με πολύ αίμα αλλά όπως έχει πει και ο ποιητής και σωστά έχει πει «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Έτσι, οι απώλειες σε μορφές και σώματα αν και πολυάριθμες «άξιζαν» γιατί μία χώρα έχει την δυνατότητα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της. Γράφει ο Τοπέν με γλαφυρότητα: «Οι δρόμοι έχουν γίνει λακκούβες, οι υπόνομοι χάσκουν, τα τηλεγραφόξυλα όλα πεσμένα και τα καλώδια έρπουν σαν φίδια πάνω στη γη».


Αυτή η εικόνα μίας διαλυμένης χώρας ήταν το αποτέλεσμα της ανοχής της Δύσης και των υποχθόνιων πολιτικών συμφερόντων που κυριαρχούσαν και εξακολουθούν να κυριαρχούν στην ευρύτερη περιοχή. Οι συμμαχικές δυνάμεις που αναγκάστηκαν να επέμβουν ίσως γιατί οι συμφωνίες άλλαξαν και δεν προσέφεραν πια προστασία στο μέχρι πρότινος εχθρό για τους πολλούς αλλά κατά τα άλλα φίλο Καντάφι, τελικά επενέβησαν έστω και αργοπορημένα και έβγαλαν, ας ελπίσουμε μια για πάντα, την χώρα αυτή από το τέλμα της ολιγαρχίας μίας και οι λίγοι αξιωματούχοι του «Καθάρματος» κινούσαν τα νήματα της εξουσίας.


Μπορεί σε τέτοια βιβλία να μην βρίσκει κανείς την λογοτεχνία των κλασσικών συγγραφέων που και προσωπικά υπερασπίζομαι μέχρι τελευταίας ρανίδας, εξυπηρετούν άλλους σκοπούς όμως φωτεινούς και άξιους λόγου. Είναι μικρά αριστουργήματα πολιτικοκοινωνικής φύσεως και αξίζει να διαβαστούν γιατί οι αναφορές τους σε πρόσωπα και πράγματα μέσα από μία υπόθεση όπως αυτή εδώ, προσφέρουν στον αναγνώστη πληροφορίες συγκεκριμένες, την ανάπαυση μυαλού που έχει ανάγκη και επιπλέον του δίνουν το στίγμα των προβλημάτων μίας εποχής και μίας περιοχής, που υπό άλλες συγκυρίες μπορεί και να μην μάθαινε ποτέ. Είναι ένα είδος ειδησεογραφίας μέσα από μία μυθιστορηματική ανάλυση που πρέπει να υπάρχει και ο Τοπέν, ως «ρεπόρτερ μάχιμος» έρχεται σαν από μηχανής θεός με την πένα του να ξεσκονίσει τις σελίδες της ιστορίας και να μοιραστεί μαζί μας τον ρου της.    


«Είμαστε όλοι άρρωστοι, λέει, και όταν δεν είμαστε λόγω της βλακείας των ανθρώπων, της απληστίας τους, είμαστε άρρωστοι λόγω του έρωτα. Η εποχή μας κουβαλάει πολλές επιδημίες»


Το βιβλίο του Tito Topin, Λιβυκή έξοδος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα .

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.