Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Πέμη Ζούνη: Ο πολιτισμός είναι η μόνη ελπίδα επαναπροσδιορισμού της ζωής μας

Πέμη Ζούνη: Ο πολιτισμός είναι η μόνη ελπίδα επαναπροσδιορισμού της ζωής μας

Η Πέμη Ζούνη , δεν είναι μόνο μία πολύ αγαπητή ηθοποιός στο ευρύ κοινό, αλλά και μία πολυπράγμων καλλιτέχνις που ασχολείται με πάθος, εκτός από την υποκριτική και την σκηνοθεσία στο θέατρο, με τη φιλοσοφία , τη μουσική , το χορό, τη πολιτική..

 

Το καλοκαίρι που μας πέρασε την είδαμε επί σκηνής, να πρωταγωνιστεί μαζί με τον Αντώνη Καφετζόπουλο, στην Ελένη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. 

 

Από τις 30 Απριλίου 2014 πρόκειται να παρουσιάσει, στη δεύτερη συνεργασία της με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, το έργο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ «Η αρρώστια της νιότης» (“Krankheit der Jugend“), σε δική της μετάφραση και σκηνοθεσία.


Σ' αυτή την σπαρακτική, άγρια ελεγεία στα τραυματισμένα νιάτα του "προφητικού" συγγραφέα, αντικατοπτρίζεται -δυστυχώς- η σύγχρονη κατάσταση της νεολαίας, σε συνδυασμό με την ηθική, κοινωνική και πολιτική παρακμή.


Με αφορμή αυτή την παράσταση , η Πέμη Ζούνη μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για το έργο και τις ανησυχητικές αντιστοιχίες του με το σήμερα, τη λογική και την παράνοια, τη νιότη και την αρρώστια της... επιβεβαιώνοντας ότι είναι ένα ανήσυχο καλλιτεχνικά πνεύμα, που γοητεύεται από έργα τολμηρά και απαιτητικά, τα οποία απαιτούν έρευνα, πειραματισμό και δημιουργικότητα...


Απολαύστε την!



Συνέντευξη: Ερριέττα Μπελέκου



Culturenow.gr: Επιστρέφοντας από τις Πασχαλινές διακοπές, το ενήλικο κοινό της Θεσσαλονίκης θα έχει την χαρά να παρακολουθήσει στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, το έργο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ «Η αρρώστια της νιότης», σε δική σας μετάφραση και σκηνοθεσία. Τι σας γοήτευσε στο συγκεκριμένο έργο –που ανέβηκε το 1932 από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και πριν 20 χρόνια στο Αμόρε, από τον Γιάννη Χουβαρδά- και αποφασίσατε να του δώσετε σκηνική ζωή;

 

Πέμη Ζούνη: Την «Αρρώστια της Νιότης» την αγαπώ πολλά χρόνια, την έδινα κάποιες φορές για μελέτη στους σπουδαστές της δραματικής σχολής. Με γοητεύει πρώτα απ’ όλα η ίδια η γραφή του Μπρούκνερ: ο τρόπος που χειρίζεται το θέμα  και ο σχεδιασμός των ψυχισμών των ηρώων, η ευφυής δομή της εξωτερικής αλλά και εσωτερικής πλοκής. Έπειτα η περιοχή όπου εστιάζει για να καταγράψει το χρονικό  της καταστροφής: η νιότη. Υπάρχει όμως πάντα και κάτι αδιευκρίνιστο, που σε φέρνει κοντά σε ένα έργο τέχνης, που το κάνει να κουμπώνει με κάποιες ιδιαίτερες προτιμήσεις σου, ή να  χτυπάει κάποια αισθητικά κέντρα. Αυτό δεν μπορεί να αναλυθεί, αλλά είναι εξίσου δυνατό σημείο έλξης.

 

Cul. N.: Με ποια κριτήρια επιλέξατε τους «συνταξιδευτές» σας σ’ αυτό το σκηνικό εγχείρημα;

 

Π. Ζ.: Δεν αλλάζουν τα κριτήρια: ζητείται ταλέντο, ευφυϊα και ήθος. Ή αλλιώς, Λογική και Ευαισθησία – και Γενναιότητα θα προσέθετα, απαραιτήτως. Σε τι από αυτά να κάνει κανείς έκπτωση; Για μένα, το έχω πει πολλές φορές, έχει μεγαλύτερη σημασία ο «συνταξιδευτής» από το ίδιο το έργο. Θα ταλαιπωρηθούμε στο δρόμο, θα απελπιστούμε, θα εμπνευστούμε, θα νευριάσουμε, θα τρομάξουμε. Θα ηττηθούμε για να νικήσουμε. Δει δη έρωτος λοιπόν…

 

Cul. N.: Όσον αφορά στη μετάφραση, συναντήσατε κάποιες δυσκολίες στην απόδοση και στη μεταφορά του βαθύτερου νοήματος του πρωτότυπου κειμένου στη δική μας γλώσσα;

 

Π. Ζ.: Μου άρεσε το στοίχημα του συνδυασμού της αδρότητας με την οποία εκφράζεται το γερμανόφωνο ταμπεραμέντο, με τον φυσικό, «λειωμένο» λόγο της νεανικής παρέας. Το στοίχημα του συνδυασμού της ιατρικής ορολογίας, που αναπόφευκτα υποφώσκει στις κουβέντες τους, μαζί με την οικειότητα της καθημερινότητας, αλλά και την κοφτερή ευθυβολία του κυνισμού. Έχω ένα βασικό πλεονέκτημα: ξέρω πότε «μιλιέται» μια πρόταση από τον ηθοποιό χωρίς να του στήσει παγίδα και πότε «φωνάζει» πως είναι μετάφραση.

 

Cul. N.: Ας δούμε όμως την εσωτερική «ύφανση» του κειμένου…Τι ζητήματα πραγματεύεται και ποιος είναι ο κεντρικός άξονας, στον οποίο στηρίζεται η δική σας σκηνοθετική οπτική;

 

Π. Ζ.: Η ραχοκοκαλιά του έργου είναι το άγριο εσωτερικό τοπίο μιας διαψευσμένης γενιάς. Το τοπίο είναι φυσικά σκληρό και ναρκοθετημένο. Η κύρια παγίδα του είναι να διαλέξεις «καλούς» και «κακούς» ήρωες. Ο κίνδυνος, επίσης,  του να σε απορροφήσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει η απόδοση της εποχής του Μεσοπολέμου και η ιστορική συγκυρία είναι υπαρκτός. Το έργο όμως δεν είναι ηθογραφία σε καμία περίπτωση. Ο Μπρούκνερ μιλάει για θέματα διαχρονικά και αιωνίως παρόντα με μεγάλη ένταση: για τον παραλογισμό του ανθρώπινου είδους, για την κόλαση που παραδίδουμε στα παιδιά μας, για τον μηδενισμό στον οποίο τους οδηγούμε. Εκεί εστιάζει και η δική μου ματιά: στην εύθραυστη ισορροπία μεταξύ λογικής και παράνοιας, στις μικρές και μεγάλες προδοσίες, στο γλίστρημα ενός αθώου παιχνιδιού που καταλήγει στο θάνατο, στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης. Χωρίς καμία αγωνία για σκηνοθετικά «ευρήματα» και εντυπωσιακές πρωτοτυπίες. Εικαστικά , φωτιστικά και ερμηνευτικά υπηρετείται η αδρή γραφή του κειμένου.

 

Cul. N.: Το έργο τοποθετείται στην Γερμανία της δεκαετίας του 1920· Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει, έχει υπογραφεί η συνθήκη ειρήνης, όμως η νεολαία της Γερμανίας συνεχίζει να ζει σε μία «εμπόλεμη» κατάσταση. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το έργο με το οποίο συνομιλείτε είναι «ανησυχητικά» επίκαιρο; Ποιες είναι οι αντανακλάσεις του στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;

 

Π. Ζ.: Παρατηρούνται, πράγματι, ανησυχητικές αντιστοιχίες με το σήμερα. Η γενικότερη ήττα σε επίπεδο ηθικό και κοινωνικό, η απουσία αξιών, η διαφθορά, η αποτυχία της πολιτικής είναι εμφανή. Ο κυνισμός και ο μηδενισμός εκτρέφει σταθερά το αυγό του φιδιού. Είναι ανατριχιαστικό. Ο εσωτερικός πόλεμος είναι πάντα πιο επικίνδυνος από εκείνον των χαρακωμάτων.

 

Cul. N.: Ποιος είναι ο προσδοκώμενος αντίκτυπος αυτής της παράστασης στον θεατή; Τι στίγμα αφήνει μέσα σας;

 

Π. Ζ.: Η γεύση που αφήνει το έργο είναι η συνειδητοποίηση της καταστροφής του υγιούς ιστού από τους ενήλικες. Η καταστροφή του μέλλοντός μας. Άρα, ένα μεγάλο «κρίμα»…

 

Cul. N.: Σε μία αφιλόξενη κοινωνία με ασταθείς πολιτικές αξίες, που «θρέφει» μία νέα γενιά απογοητευμένη, μπορεί το θέατρο –και ο πολιτισμός γενικά- να δώσει διεξόδους;

 

Π. Ζ.: Ο πολιτισμός είναι η μόνη ελπίδα επαναπροσδιορισμού της ζωής μας. Και δεν το θεωρώ τυχαίο που παραμελείται συστηματικά από το πολιτικό σύστημα. Ο πολιτισμός διαμορφώνει ενεργούς πολίτες, δύσκολα διαχειρίσιμους.

 

Cul. N.: «Φυσικά και Ονειρεύομαι»… Εσείς σε προσωπικό επίπεδο, είστε αισιόδοξη; Ποιες είναι οι προσδοκίες και τα όνειρα που έχετε για το μέλλον;

 

Π. Ζ.: Κρατώ την αισιοδοξία ως αναγκαίο εφόδιο και όπλο. Δεν καταδέχομαι την παραίτηση. Πορεύομαι προσπαθώντας να αλλάξω κάτι – όχι στον κόσμο – στο άμεσο περιβάλλον μου. Να ομορφήνω, όσο γίνεται, το ταξίδι που μου δόθηκε. Να ανιχνεύσω τους «συγγενείς» και να μοιραστώ μαζί τους μικρές δημιουργίες, μικρές συνενοχές. Αυτό συνεχίζει να είναι το όνειρό μου.

 

Cul. N.: Εκτός από την «Αρρώστια της νιότης», έχετε κάποια άλλα καλλιτεχνικά σχέδια, τα οποία θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

 

Π. Ζ.: Το επόμενο βήμα δεν είναι οριστικοποιημένο. Κάποιες καλές συζητήσεις για το χειμώνα μόνο. Προς το παρόν ετοιμάζομαι για τον επώδυνο χωρισμό  από την «Αρρώστια της Νιότης», μετά την πρεμιέρα…

 

 

 

 

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το έργο του Φέρντιναντ Μπρούκνερ «Η αρρώστια της νιότης» στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, σε μετάφραση - σκηνοθεσία Πέμης Ζούνη, από 30 Απριλίου 2014.


Σχετικές ειδήσεις
Χρίστος Στυλιανού: Ο κάθε πολίτης έχει ευθύνη για τη σωστή και ουσιαστική λειτουργία της δημοκρατίας
11.07.2016 13:07
Οι «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου, μια εξαιρετικά δυνατή πολιτική τραγωδία, είναι η καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, που συμμετέχει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Η παράσταση ανεβαίνει σε μια νέα, σύγχρονη μετάφραση του ποιητή Γιώργου Μπλάνα και σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Λιθουανού σκηνοθέτη Τσέζαρις Γκραουζίνις. Ο Χρίστος Στυλιανού, που ερμηνεύει –σε διπλή διανομή με τον Γιάννη Στάνκογλου- τον ρόλο του Ετεοκλή, μας μίλησε για την επίκαιρη τραγωδία του Αισχύλου, τον ήρωά του, τη συνεργασία με τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, τη σκηνική συνύπαρξή με τον Γιάννη Στάνκογλου, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει την άποψή του για τα χρόνια προβλήματα των απλήρωτων εργαζομένων και τα οικονομικά βάρη του παρελθόντος τα οποία «πρέπει να αφήσει πίσω του» το σπουδαίο Κρατικό Θέατρο της Βόρειας Ελλάδας.
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
Θανάσης Δόβρης: Το αίμα είναι και θα είναι πάντα στην επικαιρότητα της ζωής μας
09.05.2016 13:27
Ο χαρισματικός ηθοποιός Θανάσης Δόβρης, ο οποίος αυτή την περίοδο καταθέτει μία σπουδαία ερμηνεία στην ιδιαίτερη σκηνική σύνθεση του Περικλή Μουστάκη «Οστέα Ξηρά Σφόδρα», πρόκειται από 16 Μαΐου να σκηνοθετήσει για πρώτη φορά και μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί σε θεατρική μορφή, το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Η εν λόγω παράσταση ήταν μόνο η αφορμή για να απευθύνουμε τις ερωτήσεις μας στον Θανάση Δόβρη και να λάβουμε –όπως ήταν αναμενόμενο- ενδιαφέρουσες και κυρίως ουσιαστικές απαντήσεις, που αφορούν σημαντικές στιγμές, μεγάλες απώλειες, ανεπιτήδευτο θέατρο και ανθρώπους...
Killing the fly: Η Αγγελική του τότε και του σήμερα δίνει ένα μάθημα ζωής!
07.04.2016 16:29
Την συγκλονιστική ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου, μιας προσφυγοπούλας από τις Νέες Φώκαιες της Σμύρνης, όπως η ίδια την κατέγραψε σε ένα γράμμα της που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες, αποφάσισε να μεταφέρει επί σκηνής η ομάδα Killing The Fly μέσα από την παράσταση “Αγγελική”. Μετά την επιτυχημένη περιοδεία της σε Κρήτη και ηπειρωτική Ελλάδα, η “Αγγελική” τους θα παρουσιαστεί από 8 Απριλίου στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Με αυτή την αφορμή, τα δύο μέλη της ομάδας (Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer) μας μίλησαν για την παράσταση και τους τρόπους που προσέγγισαν σκηνικά το οδοιπορικό της Αγγελικής, ενώ δεν παρέλειψαν να αναφερθούν στον ζωτικής σημασίας ρόλο των καλλιτεχνών και του θεάτρου μέσα στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, στο μείζον ζήτημα της προσφυγιάς, καθώς και στις πολλές “Αγγελικές” του σήμερα που δίνουν ένα σημαντικό μάθημα ζωής.
Λυδία Φωτοπούλου: Με προβληματίζει η έλλειψη συναίσθησης στην κοινωνία
24.02.2016 10:45
Η Λυδία Φωτοπούλου παραμένει πιστή εργάτρια του θεάτρου από την αρχή της καριέρας της μέχρι σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ως ηθοποιός συνδέθηκε κατεξοχήν με το σανίδι, συνεργαζόμενη με τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες, σε κάποιες από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης «Όπερας της Πεντάρας» στο Παλλάς, όπου κρατά τον ρόλο της «Τζέννυ», συζητήσαμε μαζί της για το ιδιαίτερο αυτό έργο και πόσο σύγχρονος αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ο Μπρεχτ.