Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Γιάννης Σκουρλέτης: Το καλοκαίρι

Γιάννης Σκουρλέτης: Το καλοκαίρι

Όλο το Χειμώνα περίμενα το Καλοκαίρι. Αλλά ήρθε η Άνοιξη και μας καθυστερούσε και είχα αρχίσει να απελπίζομαι. Δεν ήθελα να κάνω παρέα με τον Δεκέμβριο, ούτε να προϋπαντήσω τον Μάιο με βήμα ταχύ. Ήθελα μόνο να έρθει ο Ιούλιος, να μου πει "με φώναξες;", να μπει στο δωμάτιο και ν’ αρχίσει να τα καίει όλα. Μέγας πυρομανής ο Ιούλιος - πίσω απ’ το ξανθό και γαλανό κρύβει μπιτόνια βενζίνη έτοιμα ν’ αρπάξουν.


Δεν είχα τίποτα όλο το Χειμώνα. Ούτε την Άνοιξη. Ούτε και το Φθινόπωρο πριν την Άνοιξη και πριν τον Χειμώνα. Γυρνούσα μ’ ένα παλτό, μάζευα υλικά οικοδομών στις τσέπες και τα πήγαινα σπίτι. Καρφιά, βίδες, πλακάκια κουζίνας. Τα έβαζα σ΄ ένα μεγάλο κουτί και τα χάζευα με τις ώρες. "Έτσι θα φτιάξω την πόρτα, εδώ το πόμολο, να η μεσοτοιχία με τον Διάβολο", όλο τέτοιες χαζομάρες σκεφτόμουνα να περάσει ο καιρός να έρθει το πλοίο που θα με πήγαινε στο καλοκαίρι, στην καρδιά του καλοκαιριού, στον Ιούλιο που είναι από μόνος του καλοκαίρι, στη μέση, εκεί που έχει φουντώσει η φωτιά κι έρχεται πάνω σου. Το ξέρεις, μυρίζει τσίκνα και καμένο δέρμα. Το δικό σου δέρμα.


Κι ήρθε και έκρυψα τα κουτιά με τους στόκους και τις πρόκες. Δεν χρειαζόταν να χτίσω σπίτι. Κάπου θα έμενα, κάπου θα μέναμε. Την ξέχασα την αντιπαροχή και δε στεναχωριόμουνα που δεν είχα τίποτε να δηλώσω στην πολεοδομία. Όπως ήμουν έφυγα. Θα έμπαινα στη θάλασσα και θα ήμουν πάλι καθαρός.     Δεν κουβαλούσα την αποφορά του παλτού που στο τέλος μυρίζει σαν του πεθαμένου. Δεν υπάρχει θάνατος το καλοκαίρι, μόνο προετοιμασία θανάτου, προετοιμασία για τα χιόνια που θα κλείσουν την πόρτα κι εσύ ζαλισμένος από τον Ιούλιο ούτε φτυάρι δε θα ’χεις. Κομένο και το τηλέφωνο, ποιόν να καλέσεις να’ ρθει να σε βγάλει; Θα πεθάνεις αγκαλιά με τα υλικά οικοδομών. Και θ’ αναστηθείς κοντά Ιούλιο, μπαίνοντας στο πλοίο. Το απλό. Της γραμμής. Της γραμμής του χεριού σου, της γραμμής της μοίρας σου.


Στο πλοίο σκεφτόμουνα το νησί. Στο νησί σκεφτόμουνα το πλοίο. Ο Ιούλιος ήταν σαν ένα μεγάλο νησί που φτάνεις με το τελευταίο βραδινό. Κατεβαίνεις κι ο καπετάνιος δένει. Δε μπορείς να φύγεις. Πρέπει να περιμένεις το καινούριο, την άλλη μέρα. Αλλά την άλλη μέρα είσαι γεμάτος Ιούλιο, έχεις κοιμηθεί μαζί του και ξέρεις ότι σίγουρα είναι καλοκαίρι. Θα το περάσεις μαζί του. Είναι ο μήνας σου. Είσαι διακοπές. Μετά θα γράψεις έκθεση με θέμα "Πώς πέρασα το καλοκαίρι" και θα πάρεις άριστα δέκα. Θα τα θυμάσαι όλα, οι περιγραφές σου θα είναι γεμάτες τρυφερότητα και νοσταλγία, δεν θα έχεις ορθογραφικά λάθη και ο επίλογος θα συγκινήσει τη δασκάλα. Θα της θυμίσει κάποιον δικό της Ιούλιο και θα σε χειροκροτήσουν οι συμμαθητές σου.


Το νησί είχε ένα μεγάλο σπίτι στην άκρη του γκρεμού. Ανέβαινα μόνος μου ,χαρούμενος που ποτέ δεν κατάφερα να πέσω. Κάτι σαν το μεγαλείο του επιζήσαντα. Καμάρωνα,ναι,καμάρωνα που ήμουν ζωντανός γιατί στα ενοικιαζόμενα με περίμενε ο Ιούλιος. Αγχωμένος που άργησα, φοβισμένος μήπως σταματήσω να τον έχω αγαπημένο μήνα και τρέξω να με παρηγορήσει κανένας ψηλομύτης Ιανουάριος. Ποτέ, ποτέ. ΄Ημουνα καθυστερημένος, αλλά πιστός. Ξυπνούσαμε ιδρωμένοι, σημάδι ότι τον αγαπούσα και τρώγαμε φρούτα εποχής.

Ήμουν στην εποχή μου, τίποτε δεν έκανα, περπατούσα με τον Ιούλιο και ήξερα ότι δε χρειάζεται να φροντίσω για τροφή και στέγη. Το καλοκαίρι ήταν δίπλα μου κι ήταν ανέλπιστο και γαντζωμένο πάνω μου.


Δε δίνω εξηγήσεις σ’ αυτή την έκθεση. Μέσα μου θέλω να κρύψω απ’ τα μάτια της Δασκάλας τον δυνατό ήλιο που αντί να με στεγνώνει με ξαναγεννούσε, θέλω να κρύψω το μυστικό πέρασμα από το λιμάνι μέχρι τα παλιά εργοστάσια. Δεν θέλω να μάθει η Κυρία τον δρόμο για το σπίτι στο γκρεμό, ούτε εκείνη τη γούβα με τον αγιασμό. Είμαι ένας δύσκολος και κρυφός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που υποφέρει πολύ τον Χειμώνα και το Φθινόπωρο και την Άνοιξη κι άλλη χαρά δεν έχει στη ζωή του από το να περιμένει το Καλοκαίρι. Είμαι ένας κλειστός χαρακτήρας με ένα μόνο παλτό και πολλά κουτιά με βίδες και πρόκες και τούβλα κάτω απ’ το κρεββάτι μου. Η ζωή μου είναι περιορισμένη και σκοτεινή. Όσοι με ξέρουν νομίζουν ότι μαζεύω υλικά οικοδομών για να χτίσω μια πολυκατοικία. Να νοικιάζω τα διαμερίσματα και να ζεσταίνομαι με τα νοίκια κάθε δεκαπέντε.


Τίποτε δεν ξέρουν. Τους κοροιδεύω όλους, χωρίς καν να το προσπαθώ. Όπως και τη Δασκάλα στο σχολείο που μας έβαζε την έκθεση για το πώς περάσαμε το καλοκαίρι. Γενικά,αλλά πολύ συγκινητικά πράγματα - αυτά έγραφα και έπαιρνα δέκα χωρίς κανείς να καταλάβει την αλήθεια. Χωρίς ποτέ κανείς να υποψιαστεί αυτό που πραγματικά είμαι.


Είμαι ένας άνθρωπος που απλά περιμένει τον Ιούλιο.


Info: Σκηνοθέτης, εικαστικός και σκηνογράφος. Γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2010 ίδρυσε με τους συνεργάτες του την ομάδα «bijoux de kant» με την οποία έχει πραγματοποιήσει έως σήμερα περισσότερες από δέκα παραγωγές και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το «Βραβείο Νέου Δημιουργού» από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής, για την πρώτη του σκηνοθεσία . Τον χειμώνα του 2013 σκηνοθετεί το ανέκδοτο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» στο Υπόγειο Γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης , με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κρις Ραντάνοφ, Τάσο Καραχάλιο, Λένα Δροσάκη και Γιώργο Παπαπαύλου.


Photo: Πάνος Μιχαήλ

Σχετικές ειδήσεις
Γιούλα Μπούνταλη: Μια ιστορία αφιερωμένη σε κάθε τι ανυπότακτο και βαθιά ελεύθερο...
25.05.2016 11:57
Την Αργοπορημένη: το τραγούδι ενός καουμπόυ (Late: a cowboy song) την πρωτοδιάβασα πέρσι το καλοκαίρι. Παρακολουθούσα ένα σεμινάριο υποκριτικής στο Atlantic theater στην Ν. Υόρκη και τρεις συνάδελφοι είχαν διαλέξει να μας παρουσιάσουν μια σκηνή από ένα άλλο έργο της Σάρα Ρουλ το Cleanhouse. Η γραφή και οι χαρακτήρες της Ρουλ άγγιξαν αμέσως μέσα μου αυτή την αίσθηση ότι η ζωή μας είναι τόσο απίστευτα επαναλαμβανόμενη και κοινότυπη, αλλά με μια μικρή μετατόπιση στην καρδιά μας μπορεί να λουστεί από ένα φως υπερβατικό.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.
Λίλα Μπακλέση:  Η δική μου «Γκάμπυ»
08.12.2015 16:26
Κλεισμένοι σε έναν εργοστασιακό χώρο, έξω η ζέστη αφόρητη, προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτή τη γυναίκα. Όλοι μαζί. Καφέδες, μπισκότα, τσιγάρα, τοστάκια, ταπεράκια. Διαφωνίες, γέλια, αρχίζουμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα ταψιά του Αγγέλου, μισό τυρόπιτα ,μισό σπανακόπιτα. Τα αγόρια τρέχουν σε ακροάσεις, αναμονή. Τα καταφέρνουν. Η διαδρομή γεμάτη δυσκολίες αλλά και αισιοδοξία. Αλλάζουμε, σκεφτόμαστε σαν εκείνη, πιο ελεύθερα.