Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Ταινία: Carrie, της Κίμπερλι Πιρς
Δημοσίευση: Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013 10:22
Ταινία: Carrie, της Κίμπερλι Πιρς

Όταν αποφασίζεις να κάνεις ριμέικ μια ταινία που έχει περάσει στο πάνθεον του κλασικού πρέπει να έχεις σοβαρούς λόγους, και πιο συγκεκριμένα, όραμα και διάθεση ανανέωσης. Να βάλεις την προσωπική σου σφραγίδα και να εξετάσεις πτυχές που καλούν προς διερεύνηση με σύγχρονους όρους.


Στην περίπτωση της «Carrie» το έδαφος ήταν όντως έτοιμο για να δεχτεί ένα σύγχρονο ριμέικ, καθώς το σχολικό bulling είναι θέμα επίκαιρο όσο ποτέ, ο θρησκευτικός φανατισμός δεν έχει χάσει έδαφος, το ενοχοποιημένο σεξ βρίσκει ακόμα μυαλά να κάψει, ενώ γεγονότα όπως το μακελειό στο Λύκειο Columbine ή στον κινηματογράφο του Ντένβερ είναι ακόμη νωπά στη μνήμη μας. Επομένως δεν είναι μόνο ότι ο Στίβεν Κίνγκ και ο Μπράιαν ΝτεΠάλμα σε καλούν σε καλλιτεχνική αναμέτρηση, αλλά και το κοινωνικό γίγνεσθαι του τότε και του τώρα.  


Η Κάρι Γουάιτ (Κλόε Γκρέις Μόρετζ) είναι μια κοπέλα που ζει στο περιθώριο, τόσο στο σχολείο της όσο και στο σπίτι της. Η μητέρα της (Τζούλιαν Μούρ) είναι μια φανατική θρησκόληπτη που η παρουσία της κόρης της συνεχώς της θυμίζει την στιγμή αδυναμίας της που υπέκυψε στις ορμές της σάρκας. Η προσευχή και η αυτοτιμωρία είναι ο μόνος δρόμος εξαγνισμού. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν για την Κάρι, όταν η έναρξη της περιόδου σημάνει, κατά την μάνα, την μετάβαση από την παιδική αθωότητα στην εφηβεία. Ένα περιστατικό στα αποδυτήρια, θα γίνει η αφορμή για να ανακαλύψει η Κάρι τις τηλεκινητικές ικανότητές της. Ικανότητες που δεν θα αργήσουν να μπουν σε θανατηφόρα δράση, όταν το βράδυ της αποφοίτησης ρίχνεται η χαριστική βολή εναντίον της.  


Διαβάζοντας ότι σκηνοθέτης του ριμέικ θα ήταν γυναίκα και δη, η Κίμπερλι Πιρς του εξαιρετικού «Boys Don’t Cry» (1999) είχα ομολογουμένως υψηλές προσδοκίες. Με δεδομένο το σκηνοθετικό ταλέντο της περίμενα με ενδιαφέρον να δω τον τρόπο που, ως γυναίκα, θα έπιανε εκτός των προαναφερθέντων ζητημάτων, την ψυχοσύνθεση της Κάρι και την ιδιότυπη σχέση μάνας – κόρης. Και αυτό διότι, τα δύο έργα – «Boys Don’t Cry» και «Carrie» - βρίσκονται κάτω από την ίδια ομπρέλα: τόσο η Μπράντον Τίνα όσο και η Κάρι υποφέρουν λόγω της διαφορετικότητάς τους. Επομένως, η ιστορία της Κάρι δεν ήταν άγνωστη περιοχή για την Πιρς. Και όμως, πάραυτα, δεν τα καταφέρνει να δώσει την ίδια βαθύτητα και περιπλοκότητα στον χαρακτήρα της Κάρι.    


Η πρώτη σεκάνς ξεκινάει με ενδιαφέρον, με την γνωστή σκηνή στα ντους να τραβιέται βιντεάκι από τις συμμαθήτριες και να «ανεβαίνει» απευθείας στο διαδίκτυο, αφήνοντας έτσι ωραίες αιχμές για την χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μόνο που κάπου εδώ σταματάει και η συμβολή της Πιρς στο όλο εγχείρημα, καθώς το υπόλοιπο μέρος του έργου αφήνεται σε μια βαρετή αντιγραφή της πρώτης εκδοχής του 1976. Η Κλόε Γκρέις Μόρετζ ως Κάρι δεν φέρνει τίποτε το καινούργιο στον χαρακτήρα, ενώ το πρόσωπο πάνω στο οποίο θα έπρεπε να απεικονίζεται το διφορούμενο μεταξύ αγγελικής ομορφιάς και αθωότητας και αυτό της παθολογίας και της διαστροφής δεν εμφανίζεται ποτέ.  


Το όλο εγχείρημα δείχνει να απευθύνεται σε θεατές που δεν έχουν δει την «Carrie» του ΝτεΠάλμα και επομένως, σε νεαρές ηλικίες που θα σπεύσουν απλά για το «bloody entertainment» του πράγματος.


Σκηνοθεσία: Κίμπερλι Πιρς
Σενάριο: Λόρενς Κοέν, Ρομπέρτο Αγκουάιρ (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Στίβεν Κίνγκ)
Πρωταγωνιστούν: Κλόε Γκρέις Μόρετζ, Τζούλιαν Μουρ, Γκαμπριέλα Γουάιλντ, Άλεξ Ράσελ, Τζούντι Γκριρ
Διάρκεια: 100΄
Διανομή: Feelgood Entertainment

Εκτύπωση
Περισσότερα
Ταινία: Μέλι (Miele), της Βαλέρια Γκολίνο
17.01.2014 16:00
Η Βαλέρια Γκολίνο, γνωστή μέχρι τώρα ως μια σπουδαία ιταλίδα ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς, περνάει πίσω από την κάμερα και κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο της με ταινία μυθοπλασίας κοινωνικού προβληματισμού για το βιοηθικό ζήτημα της ευθανασίας.
Ταινία: Ρενουάρ, του Ζιλ Μπουρντό
09.01.2014 15:01
Ο Ζιλ Μπουρντό μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο, στην Γαλλική Ριβιέρα του 1915, εκεί όπου ο γάλλος ιμπρεσιονιστής Ρενουάρ (Μισέλ Μπουκέ), βιώνει για ακόμη μια φορά το μυθικό άγγιγμα της Μούσας και ζωγραφίζει τους τελευταίους πίνακές του.
Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2013
08.01.2014 10:42
Ακόμα μία κινηματογραφική χρονιά έφτασε στο τέλος της και το culturenow.gr κάνει τον απολογισμό της.
Ταινία: Οh boy, του Γιαν Όλε Γκέρστεν
23.12.2013 16:18
Ταινία περιπλάνησης προς εύρεση νοήματος ενός νεαρού που πλησιάζει τα 30, ζει ακόμα με τα λεφτά του πατέρα του, έχει παρατήσει την Νομική εδώ και δύο χρόνια και απλά δεν ξέρει ακόμα τι σχήμα πρέπει να πάρει, και αν θέλει στην τελική να πάρει, ώστε να ταιριάξει στο παζλ της πόλης του.
Ταινία: Ο γελαστός πρίγκιπας, του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
20.12.2013 13:45
Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν διασκευάζει το Ισλανδικό «Either Way / Α Annan Veg» (2011) του Χαφσταίν Γκούναρ Σίγκουρδσον και παρόλο που πατάει εξολοκλήρου πάνω στα χνάρια του πρωτότυπου σεναρίου κερδίζει την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο φετινό φεστιβάλ Βερολίνου.
Ταινία: 12 χρόνια σκλάβος, του Στιβ ΜακΚουίν
12.12.2013 13:17
«Hunger» (2008), «Shame» (2011), «12 Χρόνια Σκλάβος» (2013): 66 ημέρες απεργίας πείνας, εθισμός στο σεξ, 250 χρόνια δουλείας.
Ταινία: Behind the candelabra, του Στίβεν Σόντερμπεργκ
05.12.2013 14:55
Η τελευταία ταινία του Σόντερμπεργκ που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής, καθώς ήταν “too gay” για να βρει στουντιακή υποστήριξη, προβλήθηκε από το κανάλι του HBO.
Ταινία: Η τέλεια ομορφιά, του Πάολο Σορεντίνο
29.11.2013 10:11
Ένας φόρος τιμής στην Ρώμη και το ιταλικό σινεμά δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τίτλο, παρά αυτόν: «Η Τέλεια Ομορφιά». Τίτλος βγαλμένος από το στόμα των πέντε Σιβυλλών, από την μια απόλυτος και στομφώδης και από την άλλη καυστικός και ειρωνικός, δεν ξέρεις ούτε προς τα που, ούτε από πού πηγάζει.