Θα ήταν ευχής έργον και φρόνιμο οι ιστορίες να διαβαστούν μέρα γιατί ο αναγνώστης με τέτοιες απόκοσμες αφηγήσεις ενδεχομένως και να χάσει τον ήσυχο ύπνο του. Οι αφηγήσεις που παρουσιάζονται εδώ διαπνέονται από μία έντονη ανησυχία των συγγραφέων για τον κόσμο των ζωντανών νεκρών που διαφεντεύουν τις ζωές και προκαλούν πλείστα ερωτήματα σχετικά με τη ζωή μετά τον θάνατο. Όλες οι ιστορίες εκτυλίσσονται στην αγγλική ύπαιθρο, μην ξεχνάμε πως οι περισσότερες ιστορίες είναι γραμμένες τον προπροηγούμενο αιώνα. Σε αντίθεση με τις άλλες δυτικές ιστορίες τρόμου όπου η αγωνία για την βιομηχανική επανάσταση είναι στο επίκεντρο των αφηγήσεων εδώ έχουμε να κάνουμε με ιστορίες νεκρών που στοιχειώνουν τις ζωές των ζώντων και απειλούν τα θεία. Αναδεικνύεται αναμφίβολα μέσα από τις ιστορίες αυτές η έλευση του άγνωστου, η παρουσία και η επέλαση του μεταφυσικού που μεταφράζεται σε εσωτερική διαταραχή και οράματα, σε θέαση νεκρών, οι οποίοι και στοιχειώνουν τον κόσμο των πρωταγωνιστών με κίνδυνο πολλές φορές την ίδια τους τη ζωή. Οι ιστορίες των μύθων και θρύλων είναι εμποτισμένες με ένα άρωμα που ξεπερνά το γήινο και μας φέρνει σε επαφή με κάτι το ξένο, το τρομακτικό, το αλλοπρόσαλλο.
Ιστορίες φαντασμάτων, ιστορίες νεκρών που στοιχειώνουν τους ανθρώπους και προκαλούν τρόμο
Σε μια έπαυλη, στην Βίλα Ντιοντάτι και με μία διάθεση υγιούς ανταγωνισμού αλλά και παιχνιδιού αποφασίζουν να μαζευτούν η συγγραφέας του περίφημου Φράνκεσταιν Μαίρη Σέλευ, ο ξακουστός σε όλους μας Λόρδος Μπάιρον, ο ποιητής Πέρσι Σέλευ και ο φίλος του Λόρδου Βύρωνα, δόκτωρ Τζον Πολιντόρι, συγγραφέας μετέπειτα του Βρυκόλακα. Σε εκείνη την έπαυλη θα διαγωνιστούν στην γραφή ιστοριών νεκρών, οι οποίες και συμπεριλαμβάνονται αυτούσιες σε αυτήν την εξαιρετική έκδοση παρέχοντας στον αναγνώστη να έρθει σε επαφή με τις ιστορίες που οδήγησαν στην πράξη γέννησης του διάσημου Φρανκεστάιν και του Βρυκόλακα. Είναι ιστορίες σκοτεινές, ιστορίες απόλυτου μυστηρίου, εμποτισμένες με το μεταφυσικό στοιχείο και με την αγωνία του ανθρώπου να προσπαθεί να εξηγήσει και να ερμηνεύσει τα ανεξήγητα και τα δυσερμήνευτα. Παρόλο την νεαρή ηλικία όλων των παριστάμενων σε αυτήν την έπαυλη, οι ιστορίες είναι τόσο γλαφυρές και αποκαλυπτικές που προκαλούν ανατριχίλα και τρόμο σε όποιον τις διαβάσει. Ο κόσμος αλλάζει με γοργό ρυθμό, η επιστήμη έχει προσφέρει λύσεις μα οδηγεί τον άνθρωπο εκείνης της εποχής σε περίεργες και αλλόκοτες ατραπούς που πολλές φορές τον προβληματίζουν και έτσι εξουσιάζεται από μια αγωνία για το μέλλον.
Οι περισσότερες από αυτές τις απόκοσμες ιστορίες αντλούν την έμπνευσή τους και την ύπαρξή τους από μεταφυσικά γεγονότα που δύσκολα ερμηνεύονται και οι άνθρωποι προσπαθούν να εξηγήσουν με τις λίγες γνώσεις τους φαινόμενα και γεγονότα εντελώς ανεξήγητα αλλά και επικίνδυνα για το ευρύ κοινό. Είναι η δυσκολία να ερμηνεύσουν με ορθόδοξο και λογικό τρόπο τα συμβάντα και αυτό τους οδηγεί στην ερμηνεία χρησιμοποιώντας παραδοξολογίες και μεταφυσικές εξηγήσεις ενώ επιστρατεύουν το θείο για να διώξουν μακριά το κακό που τους συμβαίνει. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι πραγματικά ανατριχιαστικές και δίνουν το στίγμα του τρόμου του θανάτου, ένας θάνατος που πολλές φορές έρχεται απότομα και τρομάζει. Οι άνθρωποι εξάλλου διακατέχονται από έντονες ψυχικές αγωνίες και από πάμπολλα ερωτήματα σχετικά με το μέλλον που παραμένει νεφελώδες. Έτσι, βιώνουν ένα ισχυρό σοκ και έναν πανικό από αυτήν την απότομη μετάβαση, δηλαδή από την θρησκεία και τις προκαταλήψεις στην επιστήμη και την νέα πραγματικότητα.
Ο Νίκος Σταμπάκης, ο οποίος έχει αναλάβει με επιτυχία τόσο τη μετάφραση όσο και την επιμέλεια των ιστοριών αναφέρει χαρακτηριστικά στην διαφωτιστική εισαγωγή του: «Οι ιστορίες είναι ασφαλώς προϊόντα της εποχής τους, μιας εποχής που, όπως εύστοχα σημειώνει ο Χέιλ, κυμαίνεται μεταξύ της αποδυναμωμένης πίστης στο υπερφυσικό και της κλίσης προς την παραγωγή «θαυμαστών» θεαμάτων χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη. Ήδη επισημάναμε τη μετάθεση του υπερφυσικού τρόμου στο πεδίο της επιστημονικής ανακάλυψης, στο έργο της Σέλλεϊ». Οι ιστορίες που συναντάμε εδώ έχουν το μικρόβιο του φόβου, της αμφιβολίας, της αγωνίας και της ανησυχίας των ανθρώπων για τη ζωή μετά τη ζωή αφού πολλοί πιστεύουν πως ο θάνατος είναι μια νέα ζωή ή ακόμα περισσότερο πως η ζωή ξεκινά ουσιαστικά μετά τον θάνατο. Οι ιστορίες αυτές μας φέρνουν σε επαφή με την εξαιρετικά τρωτή ανθρώπινη φύση που πάντα θα προσπαθεί να ερμηνεύσει το παράλογο και το άγνωστο και θα νιώθει αιχμάλωτος των πολύπλοκων και περίπλοκων σκέψεων που προκαλεί το τέλος της ζωής.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Οι ιστορίες αυτές δεν είναι οι μόνες που έχουν αυτό το στοιχείο του τρόμου. Έχουν προηγηθεί ήδη από την εποχή των Ντιντερό και Ντ’ Αλαμπέρ, στην εγκυκλοπαίδεια των οποίων, όπως πάλι μας επισημαίνει ο Νίκος Σταμπάκης, ο Βολταίρος μιλούσε για φαντάσματα ως συνήθη φαινόμενα, που οφείλονται στην υπερθέρμανση του αίματος. Οι ονειροπολήσεις και τα οράματα των ανθρώπων σε αλλόκοτες μορφές είναι μια συνήθης κατάσταση και είναι πολλοί αυτοί που έχουν τέτοιες ανησυχίες. Μην ξεχνάμε τον Οξαποδώ του Μωπασάν, τις ιστορίες φαντασμάτων του αρχιστράτηγου της λογοτεχνίας τρόμου Έντγκαρ Άλαν Πόε, τα διηγήματα του Χόφμανσταλ, τα δικά μας διηγήματα από τα ελληνικά χωριά, ιστορίες που βρίσκουμε πλέον σε εκδόσεις πρόσφατες και προσελκύουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Συμπερασματικά, τα όσα εκτυλίσσονται στην Βίλα Ντιοντάτι δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας παρέας νέων, οι οποίοι παρατηρούν τον κόσμο που μεταλλάσσεται και εγχέουν κάθε τους σκέψη και κάθε τους περίεργη αίσθηση σε ιστορίες που σήμερα μας προκαλούν όχι μόνο τρόμο αλλά και υπέρτατο θαυμασμό γιατί αν και γράφτηκαν δύο αιώνες πίσω είναι τόσο ζωντανές όσο και τα πρόσωπα των νεκρών.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ιστορίες των νεκρών»
«Είμαι η Βέρθα, και παρατηρώ τις θυγατέρες μου, για να ιδώ αν κάποια από αυτές θα πεθάνει για χάρη μου, εξιλεώνοντας με από τα εγκλήματά μου και συμφιλιώνοντας με με το Θεό. Τότε θα ιδώ τις δυο οικογένειες των Μελτχάιμ και των Χάινθαλ επανενωμένες από έρωτα και θα γνωρίσω την ευτυχία με τη γέννηση των απογόνων τους»
Διαβάστε επίσης:
Ιστορίες των νεκρών: Ένα βιβλίο – ανθολογία φανταστικής λογοτεχνίας
