Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Μ’ ΑΚΟΥΣ: Χωρίς ερώτηση

Μ’ ΑΚΟΥΣ: Χωρίς ερώτηση

Η Τάνυα Βασδάρη, η Χριστίνα Μητροπούλου και ο Steve Bart μοιράζονται τις σκέψεις τους για το έργο «Μ’ ακούς», το οποίο πραγματεύεται τη βία όλων των ειδών και δίνει φόρο τιμής στα θύματά της.

_________

 

Βρισκόμαστε σχεδόν στον έβδομο χρόνο της κρίσης και η ανάγκη για εκτόνωση έχει δυναμώσει. Το βλέπουμε παντού γύρω μας. Έκφραση εκτόνωσης είναι το κορνάρισμα στους δρόμους, οι χειρονομίες στον άγνωστο πίσω από το τιμόνι, τα γεμάτα θυμό βλέμματα στις τράπεζες, οι φωνές στην τοπική εφορία. Έβδομος χρόνος κρίσης και η υπομονή έγινε αγανάκτηση. Η ψυχραιμία μετατράπηκε σε έκρηξη. Η κοινωνική βία συνεχώς πολλαπλασιάζεται επηρεάζοντας την καθημερινότητά μας και η καθημερινότητα αυτή καταλήγει να έχει αποδέκτη τους δικούς μας ανθρώπους – την οικογένεια.

 

Αυτή ήταν η αρχική ιδέα, η οποία μετουσιώθηκε στη χοροθεατρική παράσταση «Μ’ ακούς». Ο τίτλος δεν έχει κανένα σημείο στίξης αποσκοπώντας στη συμμετοχή του θεατή. Ένα ερωτηματικό, ένα θαυμαστικό, ένα κόμμα ή μία τελεία θα προσέδιδε στον τίτλο μία εντελώς διαφορετική διάσταση – δίνοντας ουσιαστικά και την απάντηση στην προβληματική που  πραγματεύεται το έργο. Ωστόσο αυτή η παράσταση θέτει το ζήτημα, εξετάζει την σημερινή κατάσταση γύρω από το θέμα της βίας και φέρνει στην επιφάνεια τα ερωτήματα. Ο θεατής είναι αυτός που καλείται να απαντήσει στο «Μ’ ακούς» ή το «Δε μ’ ακούς». Θέλουμε ο θεατής να λειτουργήσει ενεργητικά αντί για παθητικά και μέσω της παράστασης να γίνει μέλος του θιάσου, να μπει στο σπίτι της οικογένειας του έργου και να αντικρίσει τα προβλήματα που απασχολούν ανθρώπους της «διπλανής πόρτας». Πόσο «δίπλα» είναι τελικά αυτή η πόρτα;

 

Η βία είναι εδώ. Στο σχολείο, στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, στον καθημερινό περίπατο. Βία είναι να σε απολύουν, βία είναι να σου κόβουν το μισθό, βία είναι να σε φορολογούν παραπάνω απ’ όσο αντέχεις. Κι αυτή τη βία τη ζούμε χρόνια, απλά δε φορέσαμε τα «γυαλιά της μυωπίας» όταν έπρεπε και τα βάλαμε όταν δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα.

 

Το στοίχημα ήταν μεγάλο! Πώς αποτυπώνεις σχεδόν όλες τις μορφές βίας σε ένα έργο αποφεύγοντας τη μιζέρια; Και πως εκφράζεις μέσα από το πάντρεμα δύο τεχνών – του χορού και του θεάτρου –αυτή την κατάσταση; Μας βοήθησε η εμπειρία μας και η συνεργασία της ομάδας με προσήλωση σε έναν συγκεκριμένο στόχο, υπερπηδώντας τα οικονομικά εμπόδια. Είναι δύσκολο σήμερα να ανεβάσεις μια παράσταση μόνος σου. Το οικονομικό κόστος είναι μεγάλο και πολλές φορές είναι ο βασικός παράγοντας για να οπισθοχωρίσεις.

 

Η κεντρική ηρωίδα της παράστασης αντιπροσωπεύει την ανάγκη όλων μας να εκφραστούμε. Δίνει φωνή στα θέματα βίας που παρατηρεί ή που βιώνει η ίδια μέσα στο σπίτι της και στρέφει το ερώτημα στο θεατή. «Εσάς δε σας έχει τύχει αυτό ποτέ δηλαδή; Αλάνθαστοι είστε όλοι σας;». Η ζωή, με όλα της τα προβλήματα, δεν έχει μόνο λύπες, αλλά έχει και ευτυχισμένες στιγμές και αυτές οι στιγμές είναι που μας δίνουν τη δύναμη να δημιουργήσουμε και να προχωρήσουμε. Αυτό είναι και το αισιόδοξο μήνυμα της παράστασής μας. Η νέα αρχή! Η σωστή νέα αρχή!

 

Info: Η Τάνυα Βασδάρη είναι χορογράφος και ιδρυτικό μέλος της ομάδας DiZgravity από το 2006. Έκτοτε συμμετέχει σε όλα τα Φεστιβαλ Χορού. Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικά show και θεατρικές παραστάσεις. Το 2004 πήρε μέρος ως εθελόντρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Τελετή Λήξης και ως βασική χορεύτρια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στην Τελετή Έναρξης. Συμμετάσχει σε πλήθος χοροθεατρικών ομάδων (Χορευτές, Α-ΚΙΝ, Χορόδραμα Ραλλούς Μάνου, Global Arts, Ίασις, Footsteps, Νεφελόπετρα, Urban dance society).

 

Η Χριστίνα Μητροπούλου σπούδασε Θέατρο στο πανεπιστήμιο Yale στην Αμερική. Έχει εργαστεί ως συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης στο Λος Άντζελες, τη Σιγκαπούρη και την Αθήνα. Έχει κερδίσει την υποτροφία «Sudler fund creative arts» δύο φορές, το βραβείο «Stavros Niarchos Research Fellowship Award» και χρηματοδότηση από το ΕΚΚ για δύο έργα της. Τελευταίες συγγραφικές δουλειές είναι «Η Μπαλάντα της Φυλακής» (κεντρική σκηνή Ιδρύματος Κακογιάννη) και σενάρια για την πετυχημένη σειρά «Μην αρχίζεις τη Μουρμούρα». 

 

Ο Steve Bart είναι σκηνοθέτης και απόφοιτος της Σχολής Κινηματογράφου Και Τηλεόρασης «Λυκούργος Σταυράκος». Έχει σκηνοθετήσει τη μικρού μήκους ταινία «UN1BODY» (2013), το videoclip για το τραγούδι «Να μου γελάς» που γράφτηκε για λογαριασμό της UNICEF (2014), την πρώτη παρουσίαση της παράστασης «Μ’ ακούς» στο Φεστιβαλ Χορού (2015). Στη δεύτερη θεατρική σεζόν τς παράστασης «Μ’ ακούς» (2016) ανέλαβε την εκτέλεση παραγωγής.



◊ Το έργο «Μ’ ακούς» παρουσιάζεται από την χοροθεατρική ομάδα DiZgravity στο Θέατρο ΠΚ. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Σχετικές ειδήσεις
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…