Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Έλενα Βόγλη: «Υμπύ Τύραννος» από την ομάδα ActUBŬστες

Έλενα Βόγλη: «Υμπύ Τύραννος» από την ομάδα ActUBŬστες

Στα τέλη του 19ου αι., στο Λύκειο της γαλλικής πόλης Ρεν, ο Αλφρέντ Ζαρί και οι συμμαθητές του δημιουργούν έναν κύκλο γραπτών επεισοδίων με «ήρωα» τον καθηγητή τους στο μάθημα της Φυσικής. Ένα από αυτά τα επεισόδια σχολικής «καζούρας» θα αποτελέσει τον μετέπειτα «Υμπύ Τύραννο», με σαφείς επιρροές από την αρχαία ελληνική τραγωδία και τον Σαίξπηρ. Το έργο παρουσιάζει την άνοδο και την πτώση του Κυρ-Υμπύ από τον θρόνο: μία απλοϊκότατη καρικατούρα της βλακείας, της χωρίς όρια άσκησης της εξουσίας και της απληστίας, εφόσον η σφοδρή του επιθυμία να ανέβει στον θρόνο δεν χαρακτηρίζεται από κάποιο αίσθημα αξιοπρέπειας ή αποτελεί προϊόν αντίδρασης στην ήδη υπάρχουσα εξουσία. Το μόνο που τον παρακινεί είναι η δίψα για περισσότερο χρήμα και… γαρδούμπες.

 

Ο κυρ-Υμπύ, αρχέτυπο του χυδαίου και γκροτέσκο τυράννου όλων των εποχών, αντανακλά τα κατώτερα από τα ανθρώπινα ένστικτα: η βουλιμία του για εξουσία δεν ενεργοποιείται από μια οποιαδήποτε ιδεολογία· σχετίζεται άμεσα με τις πρωταρχικές σωματικές ανθρώπινες ανάγκες. Το πνευματικό και αφηρημένο χαμηλώνει στο υλικό επίπεδο. Η ιδεολογική χροιά της έννοιας της εξουσίας συνδέεται ευθέως με την αρκτική λέξη του έργου: «Σκρατά!» -την πλεονάζουσα ποσότητα ύλης που αποβάλλει το ανθρώπινο σώμα .

 

Η προκλητικά αυθάδης γλώσσα του έργου, το ανατρεπτικό του χιούμορ, η απομάκρυνσή του από τον ρεαλισμό και η νεωτεριστική του αισθητική προκάλεσαν πάταγο κατά τις πρώτες παραστάσεις του 1896. Σήμερα, ο «Υμπύ Τύραννος» αναφέρεται διεθνώς ως από τα πλέον σημαντικά έργα του σύγχρονου ρεπερτορίου και θεωρείται ο προάγγελος του ρεύματος του Υπερρεαλισμού.

 

Η παράσταση , που ανεβαίνει στο Σταθμός Θέατρο από την ομάδα ActUBŬστες, αποτελεί αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας και προετοιμασίας. Αποπνέει τη χαρά του παιχνιδιού με τεχνικές που ανατρέπουν τον θεατρικό ρεαλισμό και αρνούνται τη λογική και την ψυχολογία: τα σώματα των ηθοποιών παράγουν νεωτεριστικές ρυθμολογίες, οι φωνές  παράξενα ηχητικά τοπία, οι σκηνικές εικόνες εικονογραφημένα κόμικ.

 

Τα σκηνικά αντικείμενα, φτιαγμένα από υλικό συσκευασίας, αντανακλούν την αισθητική έρευνα της ομάδας πάνω στα θεωρούμενα «ευτελή» υλικά, και το πώς αυτά μπορούν να μεταμορφωθούν στη σκηνή με τρόπο λειτουργικό και ευφάνταστο, δημιουργώντας την αίσθηση του χειροποίητου.

 

Η έντονη παρουσία του οξύμωρου σχήματος στο έργο, όπου το ηρωικό συμπορεύεται με το ευτελές, οι αρχαϊσμοί -στο γλωσσικό επίπεδο- που ανακατεύονται με νεολογισμούς και χυδαιολογίες, οδηγούν αναπόφευκτα την παράσταση πίσω στις αριστοφανικές ρίζες: Διαμορφώνεται μία δομή, όπου ανάμεσα στη γρήγορη διαδοχή των επεισοδίων -αρκετά από τα οποία λαμβάνουν τη μορφή κινηματογραφικών πλάνων- παρεμβάλλονται πρωτογενή σατιρικά και χιουμοριστικά Χορικά, τα οποία αντανακλούν τα βασικά μοτίβα του έργου: το ντελίριο της ματαιοδοξίας, τον παραλογισμό του πολέμου, τη «σκρατολογία» που χαρακτηρίζει το σύμπαν του Υμπύ, την κριτική αντιμετώπιση της εξουσίας, την άφρονη συνέργεια ενός Λαού - Χορού δίχως μεγαλείο και δίχως μνήμη.

 

Το «Φοροτράγουδο» αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο τις καταστάσεις αυτές, την ώρα που στην εξέλιξη του έργου αναδύεται ένας ενδιάμεσος χώρος μεταξύ σκηνής και πλατείας, μεταξύ ηθοποιού και ρόλου, μεταξύ εικόνας και ήχου: η παρουσία της Μπάντας είναι καταλυτική, ενισχύοντας όλα τα δομικά και μεταφορικά στοιχεία σε αυτήν τη γκροτέσκα θεατρική φάρσα, που παραμένει επίκαιρη.

 

 

Τους 34 ρόλους ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά): Γιώργος Αλεβυζάκης, Μαντώ Γιαννίκου, Γιώργος Δρίβας, Ρωμανός Καλοκύρης, Εβελίνα Καραστάθη, Ειρήνη Κουμπαρούλη, Χρυσάνθη Κουτρούμπα, Κώστας Σεβδαλής, Ζωή Φράττη.

 

facebook.com/actubustes/?fref=ts

Πληροφορίες/Κρατήσεις: 211 4036322 & 6976 279367

 

 

Η τραγική φάρσα του Alfred Jarry, Υμπύ Τύραννος, παρουσιάζεται σε σκηνoθεσία Έλενας Βόγλη, στο Θέατρο Σταθμός για τέσσερις μόνο παραστάσεις

(13/5, 20/5, 26/5 & 2/6)

Σχετικές ειδήσεις
Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς: Μίχαελ Κόλχαας  - Μια ιστορία που αξίζει να πεις σήμερα
08.11.2016 17:33
H Ομάδα Θεάτρου τ ρ ι ς γράφει για την παράσταση «Μίχαελ Κόλχαας, Η ιστορία ενός δίκαιου ανθρώπου» η οποία παρουσιάζεται στο BIOS.
Κωνσταντίνος Ντέλλας: Insomnia Greca: Ξαγρυπνώντας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
22.04.2016 14:32
Η δημιουργία της πλατφόρμας bouλouki project είναι αποτέλεσμα πολλών ιδεών και αναγκών προσωπικών των τελευταίων χρόνων. Το Insomnia Greca που θα ολοκληρωθεί τον Απρίλιο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι, λοιπόν, το πρώτο project αυτής της πλατφόρμας όπου με τη σύμπραξη αγαπημένων φίλων που συστήνουν τη δημιουργική ομάδα (Ανδρέας Σκούρτης, Νεφέλη Σωτηράκη, Κωνσταντίνα Μαρδίκη), τη μουσική επιμέλεια (Αλέξανδρος Κτιστάκης), την επιμέλεια των φώτων (Παναγιώτης Λαμπής), αλλά και τη συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών, πήρε μορφή και ουσία.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.