Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Αρκαδία Ψάλτη: Όταν πήγαινα σχολείο…

Αρκαδία Ψάλτη: Όταν πήγαινα σχολείο…

Όταν πήγαινα σχολείο, πολλά απογεύματα που γύριζα από ιδιαίτερο σταματούσα στο λιμάνι να δω τα πλοία που έφευγαν. Ονειρευόμουν ότι τελείωνε γρήγορα το σχολείο και  επιτέλους βρισκόμουν μέσα σε ένα απ αυτά και έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου. Μπλουμ. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και αποδεσμευμένη απ ότι ένιωθα να με περιορίζει και να με πιέζει άρχιζα την ζωή μου στην μεγάλη πόλη. Η ζωή για την εμπειρία της. Διάφορες φάσεις όχι πάντα ευχάριστες ή ανώδυνες μα αναπόφευκτες και σίγουρα γεμάτες ενδιαφέρον. Ό,τι είχε σχέση με συντήρηση μου ήταν απεχθές. Την παράδοση την αντιμετώπιζα στις καλές μου γραφικά και στις ανάποδες μου ως βαρίδι που κρατάει την εξέλιξη στάσιμη, ως κάτι που θα πρεπε να εξαφανιστεί. Θεωρούσα πάντα πως τα πίσω χρόνια ήταν απάνθρωπα, κοινωνίες κλειστές, πνιγηρές   και ότι αυτά που έρχονται, αυτά που η δική μου η γενιά θα γεννήσει θα είναι τα σπουδαία χρόνια της ανθρωπότητας.

 

Κάποια στιγμή, χρόνια μετά, συνειδητοποίησα πως στις κρίσιμες καμπές της ζωής μου γύριζα πίσω. Ασυνείδητα, θεωρούσα τυχαία, συγκυριακά. Μα η επιστροφή έμοιαζε να είναι βασικό συστατικό στην εξέλιξή μου. Επέστρεφα στον τόπο που οι εικόνες του είχαν γράψει την ψυχή μου. Βρισκόμουν μέσα στα ίδια τοπία αναζητώντας να καταλάβω τι μου συμβαίνει, να μου αποκαλύψουν ποια είμαι. Έβλεπα τον εαυτό μου μικρό και ερχόμουν σε επαφή με ανάγκες και επιθυμίες που δεν ήξερα πως είχα ή ακόμη καλύτερα  που άγαρμπα και τυφλά είχα απωθήσει . Έντονα ενδοσκοπική διαδικασία κάθε επιστροφή άσχετα αν δεν μου ήταν συνειδητή.

 

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης που θα λέμε, αυτή η επιστροφή άρχισε να γίνεται λιγότερο προσωπική. Ασχολήθηκα πάλι τυχαία και συγκυριακά θεώρησα με την παράδοση την ιστορία και την γλώσσα του νησιού. Έψαξα παραμύθια του τόπου μα και την ιστορία του. Κάθε δουλειά, κάθε παράσταση δηλαδή μου άνοιγε μέσα μου περιοχές παραμελημένες, σκονισμένες ,θολές. Άρχισε να σχηματοποιείται μέσα μου όλο και πιο καθαρά ότι αυτό που αναζητούσα ήταν όχι η κοινωνική μου ταυτότητα, όχι η πολιτική ή η υπαρξιακή μα αυτό που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει αυτές για να ξαναμπώ στο όνειρο ότι η γενιά μου θα γεννήσει τα σπουδαία χρόνια της ανθρωπότητας.

 

 

Το ‘’Πιτσιμπούργκο’’ ήταν για μένα σταθμός σημαντικός σε αυτήν την διαδρομή, και γέμισα στα περιβόλια του καλάθια με καρπούς που μαλάκωσαν την ψυχή και την ζωή μου. Μακάρι κάτι απ αυτά να έχω καταφέρει να τα μεταδίδω και να τα μοιράζομαι μέσα από τις παραστάσεις μας.

 

Info: Η Αρκαδία Ψάλτη γεννήθηκε  στην Χίο. Απόφοιτος της σχολής φωτογραφίας FOCUS και την δραματικής σχολής ΑΡΧΗ . Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου από την ίδρυση του  με την πειραματική του Εθνικού Θεάτρου (κενός χώρος) και το θέατρο Τέχνης. Έχει ασχοληθεί με το θέατρο στην εκπαίδευση και εργαστεί στον ΟΚΑΝΑ με εφήβους σε φάση απεξάρτησης και εθελοντικά σε δομές του ΚΕΘΕΑ στις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού και στις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Έχει συνεργαστεί με την ομάδα PatrSuspended  με παραστάσεις στο Λονδίνο και την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια με την ομάδα ‘’αγγελοπετριά’’  κάνει παραστάσεις που αντλούν υλικό από την ιστορία της Χίου σε ντοπιολαλιά.



Η Αρκαδία Ψάλτη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Πιτσιμπούργκο" που παρουσιάζεται στο Vault

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Μαλλούχου: Η παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη
08.07.2016 14:25
Όταν ξεκινώ να συμμετέχω σε ένα έργο διακατέχομαι από ένα ακαθόριστο προαίσθημα όμοιο με μυρωδιά. Κι αυτό συμβαίνει επειδή στην σύνδεσή μου με το έργο υπάρχει κάτι οικείο που πρόκειται να το ανακαλύψω. Το προαίσθημα στο συγκεκριμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη μορφοποιήθηκε και προσδιορίστηκε ως ένας ερημικός τόπος. Ένας τόπος που εμπερικλείει την μοναξιά και την σιωπή.
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Έλλη Μερκούρη: «Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα Αρχαίων Τραγωδιών
10.03.2016 14:32
«Από το Σκοτάδι στο Φως» - Οχτώ αποσπάσματα, τα οποία γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, με κεντρικό άξονα το Φως και το Σκοτάδι. Οι τραγωδίες Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή, Επτά Επί Θήβας του Αισχύλου, Αντιγόνη του Σοφοκλή, Μήδεια του Ευριπίδη, Αίας του Σοφοκλή, Ανδρομάχη του Ευριπίδη, Βάκχες του Ευριπίδη, Πέρσες του Αισχύλου με τον δικό τους τρόπο απαντούν: για ποιο λόγο, ο τραγικός ήρωας δεν είναι σε θέση να "δει" το Φως και ζει μέσα στο Σκοτάδι; Γιατί ο χρόνος ο αναρίθμητος και μέγας φέρνει στο φως όλα τα κρύφια κι όταν τα φανερώσει, πάλι τα σκεπάζει...
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Γιώργος Παπαπαύλου: Απολίτιστη Καθημερινότητα
20.01.2016 11:53
Θυμάμαι συχνά να μου μιλούν οι γονείς μου για τον πολιτισμό της καθημερινότητας και παιδί γαρ να αισθάνομαι ότι κάπου έχουν μπερδευτεί αφού στο σχολείο μας έχουν δώσει ξεκάθαρη ερμηνεία για το τι είναι ο πολιτισμός.