Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017
Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν - Juan Gabriel Vasquez: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016 10:20
Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν - Juan Gabriel Vasquez: Κριτική βιβλίου

«Ακούγεται ένας ήχος που δεν μπορώ, που ποτέ δεν μπόρεσα να ταυτοποιήσω: ένας ήχος που δεν είναι ανθρώπινος ή είναι παραπάνω από ανθρώπινος, ο ήχος από ζωές που χάνονται, αλλά και ο ήχος από υλικά που σπάνε. Είναι ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν από ψηλά, ένας ήχος διακεκομμένος και εξ’ αυτού αέναος, ένας ήχος που δεν τελειώνει ποτέ, που συνεχίζει να βοά στο κεφάλι μου…» είναι όλα αυτά που συνταράσσουν την αφήγηση του σαφώς συνειδητοποιημένου πολιτικά Βάσκεζ και τα ξεστομίζει κάπου στο μέσο του βιβλίου.

Στο επίκεντρο της ιστορίας του μία γυναίκα που ζει στην σύγχρονη Κολομβία και ως θύμα των διαχρονικών άθλιων τακτικών επιβίωσης σε μία ανθρώπινη ζούγκλα, ακροβατεί ανάμεσα στα ραδιοκύματα που εκπέμπει ο νους της όταν βρίσκεται αγκαλιά με τον θάνατο και μετέωρη ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν που περνάνε μπροστά της σαν ταινία. Και ο αφηγητής, ο  αναστατωμένος από όλα αυτά Αντόνιο, που προσπαθεί να διαλευκάνει μία υπόθεση οικογενειακή που εμπλέκει την γυναίκα αυτή, τον παραβάτη άντρα της και την κόρη τους, την Μάγια, ένα κορίτσι που έχει πάψει να θυμάται γιατί οι πληγές από εκείνα τα χρόνια είναι ακόμα ανοιχτές σαν το νερό που ανοίγει αυλάκια στο εύθραυστο και εύπλαστο χώμα. Γιατί όπως αναφέρει και ο συγγραφέας για λογαριασμό της Μάγια: «Οι αναμνήσεις κουράζουν, αυτό είναι κάτι που δεν μας διδάσκουν, η εξάσκηση της μνήμης είναι εξουθενωτική δραστηριότητα, στραγγίζει την ενέργεια και καταπονεί τους μυς».

Ένας κόσμος βρώμικος για να θυμηθούμε και τον Μπουκόφσκι που ολισθαίνει όλο και περισσότερο στην ασυδοσία και την ατιμωρησία, μία πραγματικότητα νοσηρή και τουλάχιστον αρρωστημένη σε μία χώρα έρμαιο των πολιτικών παρεμβάσεων, της καταστροφικής διαφθοράς, των κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών που οδηγούν τις ζωές των ανθρώπων της στα κάγκελα της οπισθοδρόμησης αντί της προόδου και της ευημερίας. Γιατί μία κοινωνία που δεν μπορεί να εφαρμόσει την δημοκρατία αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στον τοίχο να αναζητά τα ίχνη της. Πρωταγωνιστούν εδώ όλα εκείνα τα συναισθήματα και οι σκέψεις που στροβιλίζονται στο μυαλό του συγγραφέα στην προσπάθειά του να εξηγήσει και να αναλύσει τις συγκυρίες και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η Κολομβία, η δική του πατρίδα, αιμορραγεί ανάμεσα σε δικτατορικά καθεστώτα, σε πολιτικούς που πυροβολούν το κοινό μέλλον ενός τόπου με σφαίρες, τα χτυπήματα των οποίων κανείς δεν εξουσιάζει και δεν κοστολογεί. Ανίατη είναι η ασθένεια της εκπόρνευσης του δημόσιου βίου και ο Αντόνιο, σε απόσταση από την οικογένειά του βρίσκεται αντιμέτωπος και θέτει το στοίχημα στον εαυτό του να ερμηνεύσει τον βίο και την πολιτεία του Ρικάρδο Λαβέρδε, ενός παράνομου που κυκλοφορεί ανενόχλητος να συνεχίζει την σάπια παράδοση της αύξησης του πλούτου με άνομα μέσα. Ο λαβύρινθος στον οποίο υποβάλλει εκούσια τον αναγνώστη ο Βάσκεζ είναι παράλληλα μία μαύρη τρύπα που μπάζει νερά γιατί η κατάσταση των ηρώων είναι κρίσιμη σαν έναν ασθενή που εκλιπαρεί για θεραπεία και δεν βρίσκει. Η γυναίκα του Ρικάρδο Έλενα Φριτς, που χάθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα και η κόρη του Μάγια Φριτς που έμελλε να επωμιστεί όλο αυτό τον δυστυχή πυρετό των αδικοχαμένων γονιών της είναι η προσωποποίηση της ξοφλημένης από καιρό χαμένης ταυτότητας μίας χώρας. Ο τίτλος του βιβλίου είναι άκρως αντιπροσωπευτικός των όσων ο Βάσκεζ με συγκλονιστική ροή και ορμή μας αφηγείται, είναι τέτοιες οι μαρτυρίες και τόσο έντονο το παρασκήνιο των βρώμικων διεργασιών των κυκλωμάτων που δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να ανασάνουμε από τον αποτροπιασμό για τα τεκταινόμενα σε αυτή την φιλάσθενη γωνιά του κόσμου. Ο Βάσκεζ εμμέσως πλην σαφώς κατακεραυνώνει με κομψό πλην ευθύ τρόπο τις εξελίξεις των χρόνων που πέρασαν: τον πόλεμο του Βιετνάμ που σημάδεψε την εποχή των ζυμώσεων στον κόσμο, την Αμερική του Κένεντι που εμφανίζεται ως σωτήρας και υπερασπιστής των δικαιωμάτων των λαών αλλά λερώνει τις τύχες των λαών με ανέξοδες πολιτικές και επικίνδυνα πολιτικά παιχνίδια, τα οποία συνεχίζονται μέχρι σήμερα και τέλος τις ανίκανες ολιγαρχικές κυβερνήσεις, όπως της Κολομβίας για παράδειγμα, που υπερασπίζονται τα καρτέλ και χαϊδεύουν εγκληματίες ενώ εκούσια δεν φροντίζουν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο της επιβίωσης ενός ολόκληρου καθεστώτος που σαν σκουλήκι τρώει τον κοινωνικό ιστό.

Ο Βάσκεζ μας παραδίδει ένα μυθιστόρημα αξιομνημόνευτο και στιβαρό γιατί είναι κομμένο και ραμμένο στους καιρούς μας, στην διαχρονική λογική της εσωτερικής μάχης του ήρωα με τους προβληματισμούς που τον ταλανίζουν και τον αναγκάζουν να ψάξει πίσω και μέσα στον χρόνο. Παράλληλα, κινείται και στέκεται πλάι στην λογική των ανθρώπων που παλεύουν και στέκονται όρθιοι στα χτυπήματα της μοίρας για μία ζωή που αλλιώς υπολόγισαν και αλλιώς κατέληξε. Ο αφηγητής σε μία αποστροφή του λόγου του αναρωτιέται: «Δεν ξέρω τι μας χρησιμεύει να θυμόμαστε, τι καλό μας κάνει ή πως μπορεί να μας βασανίζει, ούτε πως γίνεται ν’ αλλάξουν όσα έχουμε ζήσει με το να τα θυμόμαστε». Γιατί η ιστορία της οικογένειας που περιγράφεται εδώ είναι ποτισμένη με αλήθειες που είναι σαν τα φίδια που ζώνουν. Πόσο εύκολο είναι το χρήμα που βασίζεται σε ανήθικες ενέργειες και πόσο βλαβερό είναι στην πλήρη αποδόμηση ενός ευτυχούς οικογενειακού βίου? Πόσο αδύναμος, πόσο εγωιστής ήταν ο Ρικάρδο, θύτης, θύμα και δολοφόνος μαζί των γυναικών της ζωής του που έμελλε να τις οδηγήσει την μία στο θάνατο και την άλλη στον ολοκληρωτικό τραυματισμό της ψυχής της. Η ανθρώπινη τραγωδία παίρνει σάρκα και οστά γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις παγίδες που του έχουν οριστεί αν δεν αγωνιστεί με σθένος απέναντί τους.

«Θα σας πω πως κάποια μέρα είδα να καίγεται μέσα στη νύχτα
μια πολιτεία πυκνοκατοικημένη, φαντασμένη και τρελή
Και εγώ ατάραχος, να καταρρέει την είδα
να πέφτει, σαν κάτω από μία οπλή ένα ροδοπέταλο»

Αουρέλιο Αρτούρο, ποιητής

«Δεν ενδείκνυται να σκέφτεσαι στα σκοτεινά: τα πράγματα στα σκοτεινά φαντάζουν πιο μεγάλα ή πιο σοβαρά, οι αρρώστιες πιο ολέθριες, η παρουσία του Κακού πιο κοντινή, η αδιαφορία πιο έντονη, η μοναξιά πιο βαθιά. Για αυτό μας αρέσει να κοιμόμαστε με κάποιον συντροφιά»

Το βιβλίο του Juan Manuel Vasquez, Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Φαμπέρ Ο καταστροφέας - Tristan Garcia: Κριτική βιβλίου
20.02.2017 10:07
"Ίσως να ξαναγυρίσει, αλλά δεν είναι πια εδώ. Η ανάμνησή του ξεθωριάζει. Κάτι δικό του μιλάει μέσα μου και με βάζει κατά καιρούς ακόμα σε πειρασμό, όταν κάθομαι στο τραπέζι μου και γράφω. Ζει στα βιβλία μου. Εκεί μόνο, κατά τα άλλα έχει τελειώσει ͘ με στοίχειωσε και με παράτησε" γράφει ο συγγραφέας κλείνοντας την κουρτίνα της αφήγησής του και το μάτι στον ήρωά του Φάμπερ.
Τα αστέρια του Σίντι Μουμέν - Mahi Binebine: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 12:08
Η Κόλαση ίσως να απέχει μόλις λίγο από τον επικαλούμενο Παράδεισο, έναν όροφο, ένα τετράγωνο, λίγα χιλιόμετρα, ποιος μπορεί να ξέρει! Μπορεί πάλι ο Παράδεισος για κάποιον να είναι η Κόλαση που εύχεται για τον διπλανό του και τότε γεμίζει με χαρά από το μίσος που νιώθει, ανθρώπινο και αυτό αν και δυστυχώς ακραίο.
1913, Η χρονιά πριν από τη θύελλα - Florian Illies: Κριτική βιβλίου
31.01.2017 10:08
Δεν είναι τυχαίο που ο συγγραφέας αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο βιβλίο σε αυτή την χρονιά. Το 1913 είναι πράγματι μια χρονιά ορόσημο για τα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι μια χρονιά πέρα για πέρα κομβική, σημαδιακή και χαρακτηριστική για όλα αυτά που έμελλε να επακολουθήσουν.
Η ιστορία μιας ώρας και άλλα διηγήματα - Κέιτ Σοπέν: Κριτική βιβλίου
17.01.2017 10:09
Η Μπερτ Μοριζό υπήρξε από τις πρώτες γυναίκες ζωγράφους του ιμπρεσιονισμού, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ απεικόνισε στους πίνακές της, τους τολμηρούς για την εποχή, μία γυναίκα ελεύθερη, ανεξάρτητη, σίγουρη για τον εαυτό της και μακριά από την αντρική επίβλεψη και πίεση.
Η ώρα του αστεριού - Κλαρίσε Λισπέκτορ: Κριτική βιβλίου
09.01.2017 12:45
Η γέννηση ενός έργου λογοτεχνικού κρύβει μυστήριο, αν δε κρύβει και πόνο, ταλαιπωρία και ανηφορίζει έναν Γολγοθά, τότε καθίσταται έργο που αντέχει στον χρόνο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση μία τυπική διαδικασία ή μία υπόθεση απλή αν ο συγγραφέας παλεύει με τον εσώτερο κόσμο του, το σύμπαν του, τον ψυχισμό του.
Μια από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα: Κριτική βιβλίου
20.12.2016 10:37
Η Αδριάνα Χιμένες Γκαρσία στην τελευταία φράση στο επίμετρο του βιβλίου γράφει: "Του φαινόταν αδύνατο να γίνει κανείς συγγραφέας χωρίς να έχει αυτί ͘ του ήταν ασύλληπτο να είναι κανείς καλός αφηγητής χωρίς να έχει διαβάσει ποίηση". Αυτά τα λόγια αντανακλούν την πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και την φιλοσοφία του συγγραφέα περί συγγραφής, ο κόσμος των λέξεων δεν συνάδει με τον κοινό παρονομαστή.
Το μάτι - Vladimir Nabokov: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 10:34
"Το θέμα στο Μάτι είναι μία έρευνα που οδηγεί τον πρωταγωνιστή μέσα από έναν κυκεώνα από καθρέφτες στη συγχώνευση δίδυμων εικόνων". Αυτά γράφει ο συγγραφέας στο προλογικό σημείωμα του βιβλίου όπου και αναλύει την φιλοσοφία πίσω από την σύλληψη της ιδέας για το Μάτι.
Η πρώτη φλέβα - Γιάννης Μακριδάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 10:56
Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να ξετυλίξεις το κουβάρι μιας ζωής και ποτέ κανείς δεν βγαίνει αλώβητος και ατάραχος από την τριβή με το παρελθόν. Ειδικά μάλιστα όταν αυτό στριφογυρίζει και γλυκοκοιτάζει το παρόν σαν την μέλισσα γύρω από το λουλούδι που προσπαθεί να προσγειωθεί για να τραφεί. Εδώ περιγράφονται τα πρόσωπα μίας άλλης εποχής που όμως ακόμα και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να φωτογραφίζουν τις στιγμές τους και την μοναδικότητά τους. Μία γυναίκα και ένας άντρας, δύο κόσμοι παράλληλοι και διαφορετικοί μα τόσο όμοιοι.