Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Στέλλα Φωτιάδη: Για την παράσταση Hands/Χέρια

Στέλλα Φωτιάδη: Για την παράσταση Hands/Χέρια

Οι πρόβες για την παράσταση Hands/Χέρια ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2013. Με τους αγαπητούς φίλους και συγχορευτές Μαίρη-Φώφη Ανέστου και Αλέξη Φουσέκη, γνωριζόμασταν από προηγούμενες δουλειές, ενώ με τους Empty Frame μας συνέδεε φιλική σχέση.

Βρεθήκαμε λοιπόν όλοι μαζί, 3 χορευτές και 6 μουσικοί και αρχίσαμε τη δουλειά. Ο χρονικός ορίζοντας ανοιχτός, απλά μπόλικη διάθεση για πειραματισμό και έρευνα.

Βασική μου επιδίωξη μου ήταν η παράσταση να είναι αποτέλεσμα συν-δημιουργίας των 9 και προσωπικής κατάθεσης του καθένα. Η θεματική άλλωστε μας οδηγούσε αναπόφευκτα προς τα εκεί: Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, για συνοδοιπόρους. Η ανάγκη να μιλήσω και να ακουστώ. Η παρουσία και η απουσία ή διαφορετικά, ο χώρος που καταλαμβάνουν οι άνθρωποι στη ζωή μας και το κενό που αφήνουν φεύγοντας.

Μουσική και χορός αλληλεπιδρούσαν συνεχώς. Άλλοτε η μουσική ήταν το έναυσμα για την παραγωγή κινητικού υλικού και άλλοτε ο χορός οδηγούσε τους μουσικούς σε αυτοσχεδιασμούς, που πολύ γρήγορα κατέληγαν σε εμπνευσμένες μουσικές συνθέσεις, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούσαν εμάς σε παραγωγή επιπλέον κινητικού υλικού…και κάπως έτσι τα όρια συνεχώς χάνονταν και ξαναβρίσκονταν για να χαθούν και πάλι. Συνομιλία, αλληλεπίδραση, μια συνεχώς ανοιχτή και άκρως γοητευτική επικοινωνία των δύο τεχνών, που φιλοδοξούμε να μεταφέρουμε επί σκηνής.  

Ξεπερνώντας διάφορα, θετικά κατά κύριο λόγο, εμπόδια (υπάρχει μια παραδοξότητα εδώ, αλλά έτσι ήταν), φτάνουμε σήμερα, δύο χρόνια μετά, να παρουσιάζουμε επιτέλους με μεγάλη μας χαρά την παράσταση Hands/Χέρια στο θέατρο OLVIO , για τέσσερις παραστάσεις, στις 6, 7 και 13, 14 Ιουνίου. Ανυπομονούμε να σας δούμε εκεί.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Hands/Χέρια στο θέατρο Olvio μπορείτε να δείτε εδώ: Hands/Χέρια: παράσταση χορού στο Θέατρο Olvio

Σχετικές ειδήσεις
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Κατερίνα Φώτη: Για εκείνη την μικρή στιγμή ακινητοποίησης του χρόνου...
27.04.2016 16:18
Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα να συλλέγω πληροφορίες από πολλαπλές πηγές για το χορό του μηχανικού, παραδοσιακό χορό της Καλύμνου. Το νησί αυτό ζει με τον τρόπο ζωής των σφουγγαράδων, αποκαλούμενων εκεί μηχανικών. Παλιότερα, η αναχώρηση και η επιστροφή τους είχε μια σχεδόν θρησκευτική τελετουργία. Οι γυναίκες, όταν αναχωρούσαν τα καΐκια, φορούσαν όλες λευκά τσεμπέρια στα μαλλιά για να είναι τυχερό το ταξίδι των οικείων τους.
Εύη Σούλη: Αστικές ουτοπίες σε κατάρρευση
20.04.2016 17:30
Μη τόποι, άχρονοι, φανταστικοί, ιδανικές κοινωνίες με τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα. Χαμένες Ατλαντίδες στα βάθη των θαλασσών. Ιδεολογίες για το καλό και το δίκαιο, το ηθικό και το ορθό. Κριτικές και αναλύσεις και θεωρίες. Προσπάθειες και απογοητεύσεις. Το τείχος του μίσους και ο Cave στα φτερά του Έρωτα. Μητέρες με όνειρα και εφηβικά παιχνίδια. Έρωτες και καταρρεύσεις και ξανά έρωτες. Ώρα μηδέν, κενό.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.