Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Θανάσης Σαράντος: Ο Μακρυγιάννης άφησε τα γραπτά του ως παρακαταθήκη για τους "μεταγενέστερους"

Θανάσης Σαράντος: Ο Μακρυγιάννης άφησε τα γραπτά του ως παρακαταθήκη για τους

Γιατί τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη και γιατί ειδικά ν' ακουστούν σήμερα; Τι νόημα έχουν σήμερα η λέξεις πατρίδα, αρετή και πατριωτισμός στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης του 2015 που αναπόφευκτα ήταν και είναι πρωταρχικά κρίση αξιών; Ακούγονται μήπως πλέον ως παρωχημένες ιδέες σε ένα τόπο που έχει σκυλευτεί από τα χρέη του; Υπάρχει η ανάγκη σήμερα ν' ακουστεί ξανά ο απροσποίητος και αδρύς λόγος του; Ποιό είναι το δίκιο που πνίγεται από το άδικο;
 
1829, Άργος. Ο Μακρυγιάννης, «για να μην τρέχει στους καφενέδες», παρακαλούσε τον ένα και τον άλλο φίλο να του μάθουν κάτι περισσότερο από τα γράμματα που ήξερε. Αισθάνεται συχνά πολύ ταπεινός για την αμάθειά του: «Δεν έπρεπε να έμπω σ' αυτό το έργον ένας αγράμματος, να βαρύνω τους τίμιους αναγνώστες και μεγάλους άντρες και σοφούς της κοινωνίας...» αλλά η πατρίδα «...ζημιώθη, διατιμήθη, και όλο σ'αυτό κατανταίνει,  μας ήβρε όλους θερία...»

H ιδέα της παράστασης ξεκινά από τον Ιανουάριο του 2014 όταν η ομάδα μας "ηθικόν ακμαιότατον" δέχτηκε την πρόσκληση του Συλλόγου Iστορικών Μελετών Ιερού Αγώνα να γίνει μια παράσταση αφιερωμένη στα 150 χρόνια από το θάνατο του ήρωα στη γενέτειρά του στο Κροκύλειο Φωκίδος. Έκτοτε υπήρξε η πολύ δύσκολη εργασία της δραματουργικής επεξεργασίας τους, η μεταγραφή αποσπασμάτων και η απάνθισή των Απομνημονευμάτων σε ένα ας πούμε χρονολόγιο εποχής που αποκαλύπτει τον άνθρωπο Μακρυγιάννη από τη γέννησή του ως το θάνατό του. Μέσα από την ιστορία του ήρωα περνούν και οι κρισιμότερες στιγμές του έθνους πριν και μετά την Επανάσταση του '21. Η παράσταση εστιάζει φυσικά στην ιδιοτέλεια και διαστραμμένη φαυλότητα των ξενόδουλων πολιτικών της εποχής που τόσο μοιάζουν με τους σημερινούς όπως και στις διαχρονικές παθογένειες της φυλής μας (π.χ. η διχόνοια) που παραμένουν αποκρουστικά ίδιες και απαράλλακτες μέχρι σήμερα και που μας έχουν φέρει στο χείλος του γκρεμού. Και τότε και τώρα: "όπου να πάνε οι Έλληνες όλο ξυλιές τρών, όλο τέτοιες προκοπές έχομεν".

Ο Μακρυγιάννης δεν ηθικολογεί, δεν διδάσκει απλώς, παρουσιάζει τα γεγονότα όπως τα βίωσε και κάνει αγώνα με το "απελέκητο" γράψιμό του να αφήσει τα γραπτά του ως παρακαταθήκη για τους "μεταγενέστερους" όπως λέει για να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη. H επίκληση σε εκείνους τους αθάνατους, τους ολίγους Έλληνες που έδωσαν τις πρώτες νικηφόρες μάχες συγκινούν ανεπιτήδευτα. Η γλώσσα του είναι γνήσια και μοναδική και την θεωρώ ως μια απολύτως φυσική συνέχεια στην δουλειά μας πάνω σε ελληνικά κείμενα μετά τον "Αμερικάνο" και το "Όνειρο στο Κύμα" του Παπαδιαμάντη. Η μουσική παίζει και εδώ έναν καθοριστικό ρόλο γραμμένη ειδικά για την παράσταση από τον Cihan Turkoglu και παίζεται ζωντανά από τον Στέλιο Βαρβέρη στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη.

Η παράσταση Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα του Θανάση Σαράντου παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Έλενα Πέγκα: Η τρυφερή παιδικότητα και το ξύπνημα της άνοιξης
13.01.2017 15:27
Η συγγραφέας και σκηνοθέτις Έλενα Πέγκα καταγράφει μερικά από τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς που θέτει το έργο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις», το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο "Χώρος Θέατρο".
Μιχάλης Γιγιντής: Ο Κατάθλας είναι ένας από μας
20.12.2016 16:33
Ο Μιχάλης Γιγιντής γράφει για την κατάθλιψη που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος με αφορμή την παράσταση "Ο Κατάθλας"…
Μιχάλης Πανάδης: Μια φυσιολογική οικογένεια, όπως όλες, με τα δικά της...
22.11.2016 10:52
Ο Μιχάλης Πανάδης γράφει για την παράσταση "Η παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν" που παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη Β' Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, μια γνήσια κωμωδία πολύ θλιβερή ή μια γνήσια τραγωδία πολύ αστεία.
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τι προσπαθεί να μας πει ο «Μικρός Πρίγκιπας»;
20.10.2016 10:14
Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, με αφορμή την παράσταση "Mon petit prince" που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, γράφει για ένα ξανθό πλάσμα από άλλο πλανήτη που αγαπά ένα τριαντάφυλλο…
Γεωργία Μαυραγάνη: Τι μου έμαθε ο Ρόμπερτ Μούζιλ
15.04.2016 12:32
Πριν από τέσσερα χρόνια σε ένα βιβλίο για την ψυχανάλυση στην εφηβεία, μια μικρή αναφορά στο βιβλίο του Ρόμπερτ Μούζιλ, "Οι αναστατώσεις του οικότροφου Τέρλες". Είχα διαβάσει τον "Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες", αλλά αυτό το βιβλίο του ομολογώ ότι δεν το ήξερα. Μου κίνησε την περιέργεια το ότι αυτός ο τόσο ιδιαίτερος συγγραφέας είχε γράψει κάτι που αναφερόταν στην εφηβική ηλικία και αποφάσισα να το διαβάσω.