Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Μαρία Φιλίνη: Μέχρι τώρα

Μαρία Φιλίνη: Μέχρι τώρα

Κάπου στο τέλος του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης η Κατερίνα έγραψε το "Μέχρι τώρα". Μας το διάβασε στο σπίτι της, τρώγαμε κέικ και πίναμε τσάι, έκανε κρύο. Μας διάβασε για ένα κορίτσι και μια γυναίκα που πίνουν τσάι και τρώνε κέικ, σε μια πίσω αυλή στις αρχές της άνοιξης.Το κορίτσι το λένε Άννα και ο χρόνος της είναι δεδομένος και η γυναικά την προετοιμάζει για τη στιγμή που ο δεδομένος αυτός χρόνος θα φτάσει στο τέλος του.

Η προετοιμάσια αυτή παίρνει πολλές μορφές. Mοιάζει με κατοστάρι πεταλούδας σε ολυμπιακούς αγώνες ή με παράσταση μπαλέτου Μπολσόι ή με την επίλυση αυτής της σπουδαίας άλυτης εξίσωσης που λέει" Έστω ότι ο χρόνος υπάρχει και είναι δεδομένος, τι κάνεις με αυτόν;". Αυτή την ιστορία μάς διάβασε η Κατερίνα. Από τότε και μέχρι τώρα, προετοιμαζομαστε και μεις για την αφήγηση αυτής της ιστορίας και είδαμε πολλά πράγματα. Είδαμε το SKROW να γυρνάει ανάποδα και την Αλεξία να του φτιάχνει μια πίσω αυλή με φυσικό, φυσικά, γκαζόν. Είδαμε εφηβικά αμερικανικά θρίλερ , τη Μάγια Πλισέτσκαγια να χορεύει τη λίμνη των κύκνων, απονομές μεταλλίων στους ολυμπιακούς αγωνες κολύμβησης της Ατλάντα το 1996. Είδαμε άπειρες συνταγές με γλάσο και την Έλενα να χορεύει με το Φράνκ Σινάτρα. Είδαμε το Μαλχόλαντ Ντράιβ και όλες τις ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς.

Είδαμε τι σημαίνουν οι λέξεις ευτυχία, κούραση, συγχώρεση, χρόνος, φασαρία, ευγνωμοσύνη, σιωπή, πειθαρχεία, διαύγεια, τυφώνας. Είδαμε το πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα, την Κατερίνα να γίνεται το διαρκές χιούμορ πίσω από τα φαινόμενα και την Νικολίτσα να κερδίζει το παγκόσμιο κύπελλο. Και τέλος είδαμε με τη Βάσια ότι ο τρόπος για να τα διηγηθούμε όλα αυτά είναι μια σειρά από πλάνα, ένας κινηματογραφικός τρόπος αφήγησης που οι σκηνές αλλάζουν δίνοντας τη δυνατότητα να εστιάζεις άλλες φορές σε λεπτομέρεια κοντινού πλανου, και άλλες φόρες να βλέπεις ένα γενικό, ένα δρόμο την άνοιξη ας πουμε, την Αρχελαου συγκεκριμένα. Αυτό χωρίς τον Τάσο δεν θα γινόταν ποτέ. Έφτιαξε το φώς και έγινε.

Μέχρι τώρα αυτή είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετώ μαζί με τη Βάσια. Η πρώτη φορά που η Κατερίνα παίζει με τη Νικολίτσα. Και το «Μέχρι τώρα» είναι το πρώτο έργο της Κατερίνας. Αυτά μέχρι τωρα.

Info: Η Μαρία Φιλίνη γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά. Μαζί με την Κατερίνα Μαυρογεώργη, το Βασίλη Μαυρογεωργίου, το Σεραφειμ Ράδη και τον Νίκο Μαραμαθά ίδρυσαν το Skrow Theater στο εξωτικό Παγκράτι. Εκτός από την ομάδα Skrow Theater group στην οποία είναι ιδρυτικό μέλος, έχει επίσης συνεργαστεί με την ομάδα Blitz σε παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, το Θέμελη Γλυνάτση, το Θωμά Μοσχόπουλο, τη Βίκυ Γεωργιάδου. Έχει εργαστεί στη Στέγη γραμμάτων και τεχνών, στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο θέατρο του Νέου Κόσμου, στο θέατρο Αμόρε, στο θέατρο Πορεία και θέατρο Πόρτα. Έχει παίξει στις ταινίες «Blast» του Σύλλα Τζουμέρκα και στο «Stage Fright» του Γιώργου Ζώη.


Το έργο Mέχρι τώρα, της Κατερίνας Μαυρογεώργη, παρουσιάζεται στο Skrow Theater. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Καίτη Κωνσταντίνου: Τώρα είμαι ο Ριχάρδος ο Γ΄ και μ’ αρέσει πολύ!
25.11.2016 17:20
Η Καίτη Κωνσταντίνου γράφει για τον σαιξπηρικό Ριχάρδο με αφορμή την παράσταση “Ριχάρδος o Γ” η οποία παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά
Κατερίνα Μισιχρόνη: Ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί
27.04.2016 11:10
Να 'μαι λοιπόν. Ένα ωραίο πρωινό, ημέρα Τετάρτη, ώρα 11.15 το πρωί, προσγειώνομαι με 2 βαλίτσες στο μακρινό Λ.Α. Πήρα λέει την απόφαση να αφήσω για λίγο τη χώρα μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου, το σπίτι μου και να δοκιμάσω την "τύχη μου" στη μακρινή Αμέρικα!
Κατερίνα Γιαννοπούλου: Το ουρλιαχτό της γενιάς των προδομένων ονείρων
29.03.2016 16:29
«Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’ την τρέλα…» Τον Οκτώβριο του 1955, στη Six gallery του Σαν Φρανσίσκο, ο εικοσιεννιάχρονος τότε ποιητής Άλλεν Γκίνσμπεργκ διαβάζει για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το ποίημά του με τίτλο Ουρλιαχτό. Ανάμεσα στους ακροατές ήταν ο Τζακ Κέρουακ και ο Λόρενς Φερλινγκέτι. Το ποίημα αυτό έμελλε να γίνει το μανιφέστο της γενιάς των Beat, συνοψίζοντας όλους τους φόβους, τις προσδοκίες και τα όνειρα της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Αμερικής που έβλεπε κάθε ανθρώπινη αξία να θυσιάζεται στον βωμό της ανόδου του καπιταλισμού και να αντικαθίσταται από ακραίο συντηρητισμό.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.