Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Μαίρη Ξανθοπουλίδου: Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία της κατασκευής της ζωής σου

Μαίρη Ξανθοπουλίδου: Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία της κατασκευής της ζωής σου

Με λίγα λόγια αυτό είναι το «Μπλέ Μαρέν». Οι ζωές τεσσάρων ανθρώπων που συναντιούνται και μπλέκονται με έναν τρόπο που φαίνεται ήδη προκαθορισμένος. Τα πράγματα κυλάνε προς την κατεύθυνση που πρέπει να πάνε. Το Αγόρι, το Κορίτσι, ο Ιδιοκτήτης, η Μπαργούμαν είναι χαρακτήρες με επιλογές δικές τους; Έχουν επιλογές; Έχουμε επιλογές; Πόσο οι άλλοι επεμβαίνουν σε αυτό που ονομάζουμε δική μας επιλογή; Τι είναι πραγματικό και τι όχι; Ο χώρος, ο χρόνος, η ιστορία είναι η αφορμή γι’ αυτήν τη συνάντηση των τεσσάρων αυτών χαρακτήρων και για να επενεργήσουν ο ένας στη ζωή και στο θάνατο του άλλου.

Στη διαδρομή αυτή της ζωής μας βαδίζουμε πάντα λοιπόν προς κάτι ήδη σχεδιασμένο, το πεπρωμένο του καθενός μας; Πόσο μπορούμε οι ίδιοι να επέμβουμε σ’ αυτό κάνοντας το δικό μας σχέδιο και πόσο μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον μας στηριζόμενοι στη νομοτέλεια που θέλουν οι πράξεις, οι κινήσεις του παρελθόντος μας να προσδιορίζουν με έναν τρόπο αυτές του μέλλοντός μας. Πού μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη τελικά;

Το «Μπλέ Μαρέν», μοιάζει με αυτά τα παιχνίδια κατασκευών που συνθέτεις τα κομμάτια και τα τοποθετείς με τον πιο σίγουρο, νομίζεις, τρόπο για να στηριχθεί το οικοδόμημα, φτιάχνοντας μια γερή βάση από κάτω προς τα πάνω. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος έρχεται και σου λέει πως το οικοδόμημα το στηρίζει το κομμάτι εκείνο που βρίσκεται όχι στη βάση της κατασκευής αλλά στην κορυφή. Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία αυτής της κατασκευής της ζωής σου. Γιατί κατασκευάζεις, για ποιόν; Ποιό είναι το κομμάτι εκείνο που βρίσκεται στην κορυφή;


Το Μπλε Μαρέν, του Ανδρέα Φλουράκη παρουσιάζεται στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα πό τις 23 Μαρτίου 2015. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανέστης Αζάς - Πρόδρομος Τσινικόρης: Restart στην Πειραματική Σκηνή
05.01.2016 12:44
Η Πειραματική Σκηνή /-1 άνοιξε πριν λίγο καιρό με ένα διήμερο εορταστικών εκδηλώσεων και συνεχίζεται με τα δύο δικά μας έργα, που πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι: «Στη Μέση του Δρόμου» του Πρόδρομου Τσινικόρη, ένα audio-tour στο κέντρο της πόλης με πρωταγωνιστές άστεγους συμπολίτες μας και την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού», ένα έργο γύρω από το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα και το θεσμικό ρατσισμό στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων.
Ευθαλία Παπακώστα: Δημιουργώντας σε Αμερική και Ελλάδα. Μια προσωπική καταγραφή
24.12.2015 13:15
Αυτό που δούλευα στο πανεπιστήμιο και επαγγελματικά στην Νέα Υόρκη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που καταπιάνομαι τώρα και αυτή είναι η πρόκληση και η δυσκολία.
Ακύλλας Καραζήσης: Αναζητούνται: πίστη, αγάπη, ελπίδα
23.12.2015 16:41
Το Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα αντανακλά πλήρως την εκποίηση όλων των πραγμάτων για χάρη του κέρδους. Η γλώσσα του κειμένου του Χόρβατ στα γερμανικά εκφράζει ακριβώς αυτό το πράγμα: όλα τα κλισέ που πλαισιώνουν, που στοιχειοθετούν μια τέτοια κοινωνία που είναι προσανατολισμένη στο κέρδος, που δείχνει απαξίωση σε οτιδήποτε, ακόμα και στο ανθρώπινο σώμα, μπροστά στα λεφτά. Ο πιο δυνατός επιζεί, ο πιο αδύναμος κυριολεκτικά «ψοφάει». Νομίζω πως το έργο έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό που ζούμε σήμερα.