Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Μαίρη Ξανθοπουλίδου: Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία της κατασκευής της ζωής σου

Μαίρη Ξανθοπουλίδου: Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία της κατασκευής της ζωής σου

Με λίγα λόγια αυτό είναι το «Μπλέ Μαρέν». Οι ζωές τεσσάρων ανθρώπων που συναντιούνται και μπλέκονται με έναν τρόπο που φαίνεται ήδη προκαθορισμένος. Τα πράγματα κυλάνε προς την κατεύθυνση που πρέπει να πάνε. Το Αγόρι, το Κορίτσι, ο Ιδιοκτήτης, η Μπαργούμαν είναι χαρακτήρες με επιλογές δικές τους; Έχουν επιλογές; Έχουμε επιλογές; Πόσο οι άλλοι επεμβαίνουν σε αυτό που ονομάζουμε δική μας επιλογή; Τι είναι πραγματικό και τι όχι; Ο χώρος, ο χρόνος, η ιστορία είναι η αφορμή γι’ αυτήν τη συνάντηση των τεσσάρων αυτών χαρακτήρων και για να επενεργήσουν ο ένας στη ζωή και στο θάνατο του άλλου.

Στη διαδρομή αυτή της ζωής μας βαδίζουμε πάντα λοιπόν προς κάτι ήδη σχεδιασμένο, το πεπρωμένο του καθενός μας; Πόσο μπορούμε οι ίδιοι να επέμβουμε σ’ αυτό κάνοντας το δικό μας σχέδιο και πόσο μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον μας στηριζόμενοι στη νομοτέλεια που θέλουν οι πράξεις, οι κινήσεις του παρελθόντος μας να προσδιορίζουν με έναν τρόπο αυτές του μέλλοντός μας. Πού μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη τελικά;

Το «Μπλέ Μαρέν», μοιάζει με αυτά τα παιχνίδια κατασκευών που συνθέτεις τα κομμάτια και τα τοποθετείς με τον πιο σίγουρο, νομίζεις, τρόπο για να στηριχθεί το οικοδόμημα, φτιάχνοντας μια γερή βάση από κάτω προς τα πάνω. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος έρχεται και σου λέει πως το οικοδόμημα το στηρίζει το κομμάτι εκείνο που βρίσκεται όχι στη βάση της κατασκευής αλλά στην κορυφή. Το «Μπλέ Μαρέν» σε βάζει να σκεφτείς για τη σημασία αυτής της κατασκευής της ζωής σου. Γιατί κατασκευάζεις, για ποιόν; Ποιό είναι το κομμάτι εκείνο που βρίσκεται στην κορυφή;


Το Μπλε Μαρέν, του Ανδρέα Φλουράκη παρουσιάζεται στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα πό τις 23 Μαρτίου 2015. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Ιάκωβος Βέρδης: Τα ανεξήγητα σημάδια της ζωής
28.03.2016 16:16
Από μικρός έφτιαχνα δικές μου κασέτες ηχογραφώντας μουσική από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και παράλληλα υποδυόμουν τόσο τον ραδιοφωνικό παραγωγό όσο και τον ηθοποιό καλεσμένο του. Υπήρξαν πολλές νύχτες που μετά το σχολείο, τα μαθήματα ακόμα και την όποια μου επαγγελματική ενασχόληση, ηχογραφούσα τις 'εκπομπές' μου και εν συνεχεία τις παρουσίαζα στους γονείς μου, όπως επίσης υπήρχαν και κάποιες που είχαν τον τίτλο 'Νύχτα ξέφρενου γέλιου' όπου έκανα μιμήσεις, αναπαράσταση σκηνών από ταινίες της τηλεόρασης, ακόμα και μεταμφιέσεις.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Ανταμαπανταχού: Νόρμα s/n 210113, θέατρο μάσκας και μαριονέτας για ενήλικες
12.02.2016 11:20
Νόρμα s/n 210113. Τρεις ερμηνευτές συνεργάζονται σε ένα σύνθετο σκηνικό χώρο συνδυάζοντας τεχνικές θεάτρου μάσκας και μαριονέτας, με παράλληλη προβολή animation. Μια παράσταση στην οποία ο εκφερόμενος λόγος απουσιάζει παντελώς και η μουσική επένδυση παίζει καθοριστικό ρόλο , καθώς δεν αποτελεί μουσικό χαλί, αλλά εντείνει και διαμορφώνει το δραματουργικό τοπίο . Οι τρεις ερμηνευτές εμψυχώνουν 14 ρόλους αλλάζοντας μάσκες και κοστούμια και χειρίζονται μαριονέτες.
Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου: Για την «Ιστορία του Γερασμένου Παιδιού»
26.01.2016 11:16
«Αυτό το κορίτσι κάπου το ξέρω!» αναφώνησα όταν πρωτοαντίκρυσα το κορίτσι με τον κουβά του να στέκεται στον εμπορικό δρόμο των σελίδων της Έρπενμπεκ. Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η νουβέλα καταχωρήθηκε στα «αγαπημένα μου αναγνώσματα όλων των εποχών» και αντιστοίχως η συγγραφέας του στις σημαντικότατες επιρροές μου. Το κορίτσι πράγματι το ήξερα, το είχα δει, στα πρόσωπα των ανθρώπων στις υπόγειες διαβάσεις του Schöneweide, στις στάσεις της Αλεξάντερπλατς, στα πλακόστρωτα δρομάκια της «ανορθωμένης» Δρέσδης, στα καθίσματα της «Εκεχειρίας» στη Schönehauser.
Δημήτρης Μακαλιάς- Μίνως Θεοχάρης: Smiley, γιατί απέναντι στον έρωτα είμαστε όλοι ίσοι!
21.01.2016 16:21
Smiley. Έμαθες τα νέα; Από emoticon το έκαναν θεατρική παράσταση. Στο θέατρο Άβατον στο Γκάζι. Κατάλαβες; Η κίτρινη φατσούλα που γελάει. Εν συντομία...είμαι χαρούμενος. Για να μην γράφουμε και πολλά! Τα λέμε όλα με άνω και κάτω τελεία, διάστημα, παρένθεση που κλείνει.