Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Είδαμε την παράσταση μνήμης για το έργο του Θανάση Τριαρίδη Zyklon ή το πεπρωμένο

Είδαμε την παράσταση μνήμης για το έργο του Θανάση Τριαρίδη Zyklon ή το πεπρωμένο

Ω: Είσαι… Είσαι το σπλάχνο μου…

Δ: Κι εσύ το δικό μου.

 

Ο Ω και η Δ γνωρίζονται μέσα σε ένα roller coaster στο σκοτάδι, εν ονόματι Zyklon. Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν κρατηθεί μυστικοί από όλους. Ο Ω και η Δ κάθονται σε δίδυμη κάψουλα δίπλα δίπλα στο απόλυτο σκοτάδι και περιμένουν να ξεκινήσει. Στη διάρκεια της αναμονής θα αρχίσουν να γνωρίζονται, να θυμούνται, να δένονται.

 

Από την Ελβίνα Πασχάλη


Το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη είναι βαθύ, ειλικρινές, ανθρώπινο, γι αυτό και εξαιρετικά σαγηνευτικό. Μιλάει με τον ουσιαστικότερο τρόπο για τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου του Ολοκαυτώματος, φλιτραρισμένα μέσα από το αιώνιο δίπολο έρως- θάνατος. Οι περιγραφές των μαζικών φόνων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους από το φοβερό αέριο Zyklon B πλέχτηκαν περίτεχνα με το κενό της ανθρώπινης ύπαρξης, την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής και τον πόθο για ένωση. Όλα μεθοδικά κατέληγαν σε ένα μεταφορικό και υπαρξιακό θάνατο: ο Ω και η Δ οδηγήθηκαν στο θάνατο του εγώ, για να μπορέσουν να αναστηθούνε στο εμείς.

 

Η παράσταση που είδαμε ήταν απολαυστική. Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιάννης Παρασκευόπουλος , έστησε το σύμπαν Τριαρίδη με σεμνή απλότητα που βασίζεται όμως σε μεγάλο πλούτο δυνατοτήτων. Σημαντικό ρόλο έπαιξε το παιχνίδι με το φως. Πότε σε μισοσκόταδο, πότε σε διάχυτο φως αλλά και συχνά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, δοκιμάσαμε ως θεατές μια άλλη εμπειρία θεάτρου. Με την απουσία του φωτός οι ασθήσεις μας οξύνθηκαν και η υποκριτική πια έγινε το παν. Χωρίς τη δυνατότητα της θέασης, η φωνή των ηθοποιών έγινε το μοναδικό μέσο παρακολούθησης της παράστασης και, ως εκ τούτου, ο υποκριτικός πήχυς ανέβηκε κατακόρυφα. Οι ηθοποιοί έπρεπε να κρατήσουν την προσοχή μας με το ηχόχρωμα της φωνής, την έντασή της, το ύφος της κι αυτό είναι ένα στοίχημα που το κέρδισαν με το παραπάνω. Ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς (Ω) και η Ιωάννα Παγιατάκη (Δ) έδωσαν ρεσιτάλ ερμηνείας. Διατήρησαν το μέτρο στην εντάση, συγχρονίστηκαν άψογα και ερμήνεψαν με συγκινητική ωριμότητα. Εξαιρετικό το εύρημα με τη γάζα που ένωνε τους δύο ρόλους και με την οποία έπαιζαν οι ηθοποιοί σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Αποτυπωμένη, επίσης, στη μνήμη μας και η τελευταία σκηνή με τους δυο ήρωες να περπατούν προς το φως με δεμένα τα μάτια και ενωμένοι με τη λευκή γάζα- έτοιμοι, μετά από την πιο ριψοκίνδυνη βουτιά στο προσωπικό τους κενό, για την ανάδυση στο αισιόδοξο και πιο φωτεινό ‘εμείς’- που είναι άλλωστε το ανθρώπινο πεπρωμένο μας.

 

Μια παράσταση μνήμης και ανατριχίλας που δεν πρέπει να χάσετε σε όποια πόλη και να βρεθείτε. Αναζητήστε το πρόγραμμα περιοδείας της.

 

 

Η παράσταση Zyklon ή το πεπρωμένο, με θέμα το Ολοκαύτωμα, συνεχίζει να παρουσιάζεται με επιτυχία έως την Κυριακή 29 Μαρτίου 2015 στο BlackBox στη Θεσσαλονίκη, πριν συνεχίσει το ταξίδι της σε Πάτρα και Αθήνα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σχετικές ειδήσεις
«Δεύτερη φωνή»: Μια κοινωνία γεμάτη απωθημένα
07.12.2016 12:18
Η κρίση και η περίοδος που τη γέννησε, τροφοδοτεί αρκετά συχνά το θέατρό μας, δίνοντας στους δημιουργούς διάφορες αφορμές για δραματουργικούς σχολιασμούς. Ένα τέτοιο έργο, είναι και η «Δεύτερη φωνή» του Μιχάλη Ρέππα και του Θανάση Παπαθανασίου, που απεικονίζει με απόλυτο ρεαλισμό, την ελληνική κοινωνία που παρακμάζει σταθερά, μέσα από τον πιο «ισχυρό» πυρήνα της: την οικογένεια.
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Top Girls, Αλέξης Ρίγλης
28.07.2016 14:58
Σε μια εποχή που κυλάει με φρενήρεις ρυθμούς, τα διλήμματα και οι ενδοιασμοί που γεννιούνται στη σύγχρονη γυναίκα είναι πολλαπλοί. Ζητήματα όπως η επιλογή καριέρας ή οικογένειας ή η κοινωνική ανέλιξη με πολλά θύματα και σκληρές συνέπειες, είναι μόνο μερικά από όσα αναδύθηκαν τα χρόνια της έντονης ανάγκης για χειραφέτηση. Στον απόηχο όλων αυτών των κοινωνικών συγκυριών, αλλά ταυτόχρονα την περίοδο ενός πολιτικού αναβρασμού, η Caryl Churchill γράφει τα «Top Girls», με τα οποία εξερευνά ένα σύνολο φεμινιστικών ανησυχιών και επιδιώκει να απομυθοποιήσει τις κατηγορίες της τάξης και του φύλου, προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική μεταμόρφωση των γυναικών.
«Χειρόγραφο» - Χάρις Αλεξίου: Απολογισμός μιας μεγάλης πορείας
15.04.2016 11:27
«Σήμερα ήταν τρύγος και πατήσαμε σταφύλια», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται από το στόμα της γυναίκας που μπαίνει κρατώντας στα χέρια ένα ηλεκτρονικό σημειωματάριο, του οποίου η οθόνη είναι το μοναδικό πράγμα που φωτίζει το πρόσωπό της στο πυκνό σκοτάδι. Ξεκινά τότε μια επισκοπική απαρίθμηση γεγονότων της πρώιμης ζωής της. «Σήμερα η γιαγιά έφτιαξε τηγανίτες και έβαλε πετιμέζι», «Σήμερα ο μπαμπάς είναι άρρωστος», «Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμα», «Σήμερα ο μπαμπάς πήγε στην εκκλησία, γύρισε και πέθανε».
«Κατερίνα»: Μια καταβύθιση στο φως και το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής
28.03.2016 14:57
Ένας αχινός είναι μέσα στην Κατερίνα και τ’ αγκάθια του δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Ένας αχινός είναι μέσα στην Κατερίνα και δεν την αφήνει να χαρεί τα δώρα της ζωής. Είναι πολύ δύσκολο να ξεγυμνώνεις ψυχικά και συναισθηματικά δύο ιστορίες, μία δική σου και μία του πιο κοντινού και αγαπημένου σου ανθρώπου. Η αρχή τους περικλείει ένα τέλος: εκείνο που η ίδια η μητέρα του συγγραφέα πόθησε όσο τίποτα άλλο όσο ζούσε.
Είδαμε την «Σαλώμη» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση
21.12.2015 16:50
Πανσέληνος. Μία παράδοξη νύχτα, που ο ερωτισμός επιβάλλεται θριαμβικά στην βασιλική αυλή, γεννιέται και κορυφώνεται ένα μεγάλο δράμα. Ένα δράμα που θα έχει ουσιαστικό κόστος και ξεκινά από μία τρέλα, μία παρόρμηση και ένα απορριπτικό βλέμμα. Η πριγκίπισσα Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, ακούει τη φωνή του Ιοκανάαν, ενός προφήτη-αιχμαλώτου του Τετράρχη και μαγεύεται. Χωρίς σαφή όρια μεταξύ του παιχνιδιού της, της νεανικής της τρέλας ή ενός ειλικρινή και δυνατού έρωτα, νιώθει μία ακατανίκητη επιθυμία να τον δει και να του μιλήσει.