Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Δον Ζουάν - Δαμιανός Κωνσταντινίδης: Κριτική θεάτρου

Δον Ζουάν - Δαμιανός Κωνσταντινίδης: Κριτική θεάτρου

Δον Ζουάν, ένας ήρωας για γέλια και για κλάματα.


Ο κόσμος είναι γεμάτος από θεομπαίχτες,

που φοράν το προσωπείο για να ξεγελάσουν τους άλλους. […]

Στην εποχή μας, κανένας δεν ντρέπεται γι αυτό:

η υποκρισία είναι διαστροφή πολύ δημοφιλής

και οι δημοφιλείς διαστροφές θεωρούνται αρετές.

ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ (Πράξη 5η- Σκηνή 2).

 

Τι κι αν η τιμιότητα και η ανθρωπιά θεωρούνταν ανέκαθεν αξιοζήλευτες αρετές; Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου, ο πιο ακαταμάχητος και αμφιλεγόμενος γόης του παγκόσμιου ρεπερτορίου, έχει ακριβώς την αντίθετη άποψη και την εκφράζει απροκάλυπτα: ‘Στην εποχή μας το να υποκρίνεσαι κοινωνικά τον ευσεβή είναι πια τόσο συνηθισμένο που θεωρείται αρετή’ και κανένας δεν ντρέπεται γι αυτό!

 

Από την Ελβίνα Πασχάλη

 

Ο Δον Ζουάν είναι ένας πλέι μπόι του καιρού του. Αποπλανεί όποια γυναίκα του κάνει κέφι, αδιαφορεί παγερά για τα συναισθήματα των άλλων και ζει για τον εαυτό του και μόνο. Ως τυχοδιώκτης και αμετανόητος εραστής, αποκτά χιλιάδες εχθρούς. Ωστόσο κι αυτοί ακόμα υποκλίνονται στη γοητεία του. Ο σκοπός της ζωής του είναι να εντοπίσει την επόμενη ερωτική κατάκτηση. Έτσι τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κάποια στιγμή από τις αντιδράσεις του πατέρα του αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνική του υπόληψη- κάλυψη διακυβεύεται. Τότε προκειμένου να αποκαταστήσει την εικόνα του στα μάτια του κόσμου, θα υποκριθεί τον μετανοημένο. Εντέλει, όμως, δε θα μπορέσει να ξεφύγει από την τιμωρία της θείας δικαιοσύνης που, λίγο πριν το τέλος του έργου, τον ρίχνει στην αιώνια φωτιά της Κόλασης.

 

Αυτόν τον απίθανο ήρωα ο σκηνοθέτης της ομώνυμης παράστασης, Δαμιανός Κωνσταντινίδης, ανέλαβε να αναστήσει με ένα σύγχρονο, ιδιαίτερο τρόπο. Ο Δον Ζουάν που παρακολουθήσαμε ήταν ένα μεγάλο παιδί. Ένας ανόητος, σχεδόν θλιβερός κορτάκιας, που την πέφτει σε όλες αδιάκριτα, σκεφτόμενος όχι τόσο με το βασικό του ένστικτο όσο με το ναρκισσιστικό του εγώ. Θέλει να τον κακομαθαίνουν, να τον υπηρετούν και αυτός αταλαιπώρητος και ατσαλάκωτος απλά να ξεδιπλώνει τη γοητεία του. Το αντικείμενο του πόθου του δεν έχει ξεκάθαρο φύλο. Κυνηγά γυναίκες αλλά ταυτόχρονα σαγηνεύει και άντρες. Παίζει χωρίς ταμπού σε όλα τα ταμπλό, παντελώς ξεδιάντροπα και χαωτικά. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε στην αρχή μεταβάλλεται σταδιακά. Στην αρχή, ο Δον Ζουάν από καλομαθημένος μπέμπης μετατρέπεται σε μία αδίστακτη, σατανική περσόνα που είναι ικανή για τα χειρότερα. Το τέλος μοιάζει σχεδόν με λύτρωση- δήλωση: μόνο έτσι μπορείς να γλιτώσεις από κάτι τέτοιους.

 

Όλο το χτίσιμο της παράστασης μοιάζει να ειρωνευόταν αυτή ακριβώς την αμοραλιστική κοσμοθεωρία του Δον Ζουάν. Τα φαλλικά, σεξουαλικά υπονούμενα- ‘σημεία’, τα σύγχρονα κοστούμια και τα φαντασμαγορικά ενσταντανέ υπονόμευαν τη σοβαρότητα της σκέψης και των λεγομένων του ήρωα. Μια μυρωδιά σάτιρας αναδυόταν σχεδόν σε κάθε του βήμα, χωρίς όμως να χάνεται το μήνυμα. Όλες οι ερμηνείες είχαν ενδιαφέρον, θα ξεχωρίσουμε όμως αυτή του Δημήτρη Δρόσου που απέδωσε όλες τις πτυχές του Δον Ζουάν με διακριτικές δόσεις ειρωνείας που του πήγαιναν πολύ και του Νίκου Κολοβού που ο Σγκαναρέλ του είχε κάτι από γελοιογραφία του Αρκά. Η Κλειώ- Δανάη Οθωναίου (Δόνια Ελβίρα) και η Γιολάντα Μπαλαούρα (Ματουρίν) έδωσαν κι αυτές μια πιο καρτουνίστικη εκδοχή των ρόλων τους, ενώ ο Στέργιος Τζαφέρης (Δον Λουί) στάθηκε σοβαρός και μετρημένος διατηρώντας έτσι και μια ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και τη σάτιρα .

 

Στο σύνολο, ένα επίκαιρο κοινωνικό σχόλιο εν είδει παράστασης που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις ή προβληματιστείς. Εξαρτάται από τον καθένα πόσο θέλει να εμβαθύνει.

 

*Σημ. Την ημέρα που παρακολουθήσαμε την παράσταση και με το πέρας της, οι ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου μας διάβασαν μια ανακοίνωση που εν ολίγοις έλεγε ότι έχουν να πληρωθούν από το Δεκέμβριο και ότι έχουν έρθει σε αδιέξοδο. Ας ευχηθούμε πολύ σύντομα η πολιτεία να αποκαταστήσει τις οικονομικές της οφειλές για να συνεχίσουν αυτοί οι άνθρωποι να εργάζονται και να παράγουν πολιτισμό. Έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας.


_______________________________________________________________________________________________________________

 

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τον Δον Ζουάν του Μολιέρου, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Δαμιανού Κωνσταντινίδη. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σχετικές ειδήσεις
«Άννα Καρένινα»: Καταστροφικά πάθη στην Ρωσία του 19ου αιώνα
08.04.2016 15:45
Ακόμα και όποιος δεν έχει ποτέ πιάσει στα χέρια του το μυθιστόρημα του Τολστόι, γνωρίζει επιγραμματικά την τραγική ιστορία της ηρωίδας που απελπισμένη έπεσε στις ράγες του τρένου, αποζητώντας διέξοδο στα βασανιστικά της διλήμματα και αμφιθυμίες. Το βιβλίο αποτελεί ψηφιδωτό της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ενώ την κεντρική του πλοκή, αποτελεί το ερωτικό δράμα μιας νέας και όμορφης γυναίκας, της Άννας, η οποία αδυνατώντας να ζήσει όπως πραγματικά επιθυμεί κοντά στο πρόσωπο που αγαπά, πνίγεται μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις.
«Κατερίνα»: Μια καταβύθιση στο φως και το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής
28.03.2016 14:57
Ένας αχινός είναι μέσα στην Κατερίνα και τ’ αγκάθια του δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Ένας αχινός είναι μέσα στην Κατερίνα και δεν την αφήνει να χαρεί τα δώρα της ζωής. Είναι πολύ δύσκολο να ξεγυμνώνεις ψυχικά και συναισθηματικά δύο ιστορίες, μία δική σου και μία του πιο κοντινού και αγαπημένου σου ανθρώπου. Η αρχή τους περικλείει ένα τέλος: εκείνο που η ίδια η μητέρα του συγγραφέα πόθησε όσο τίποτα άλλο όσο ζούσε.
«Το Κουκλόσπιτο»: Συναισθηματική αποκάλυψη με πρώιμη φεμινιστική χροιά
28.03.2016 13:36
Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες ανελέητης συναισθηματικής πίεσης και εκβιαστικής αγωνίας για μια σύζυγο και μητέρα στην Σκανδιναβία του 19ου αιώνα, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη κατάρρευσή της και να αποκαλυφθεί ένας πηγαίος δυναμισμός και μια αναπάντεχη διάθεση για ανεξαρτησία. Η Νόρα είναι μια γυναίκα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη με τον μέχρι τώρα συζυγικό βίο. Με μια φαινομενική αφέλεια, απολαμβάνει να ξοδεύει χρήματα για την οικογένειά της, γεγονός που εκνευρίζει τον άνδρα της, Τόρβαλντ.
Παράσιτα- Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Κριτική θεάτρου
16.03.2016 11:22
«H Μέι δεν είχε πάρει ποτέ ναρκωτικά...το φαντάζεσαι να μην χρειάζεται να πάρεις τίποτα;» Φαντάζεσαι έναν άνθρωπο που να μην έχει ανάγκη να γεμίσει τις φλέβες του με «άσπρη» για να νιώσει καλά; Φαντάζεσαι πόσο ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι για την Πινκ και τη Ρόλλυ το πιο αυτονόητο πράγμα του κόσμου;
«Victor-Victoria»: Ερωτικά μπερδέματα υπό τους ήχους της jazz
02.03.2016 16:20
Το τελευταίο διάστημα το μιούζικαλ βρίσκει στην Ελλάδα ένα πρόσφορο έδαφος για να αναδειχθεί και να αγαπηθεί εν τέλει από συντελεστές και κοινό. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναιρεθεί η αντίληψη μιας παλιακής αισθητικής ως προς το είδος και να επενδυθεί αρκετό χρήμα στις διάφορες παραγωγές, καθώς και εκσυγχρονισμός της σκηνοθετικής/ερμηνευτικής οπτικής τους. Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα μιούζικαλ της φετινής σεζόν, το «Victor-Victoria», παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο Πάνθεον.