Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

The Dead Brothers @ Tin Pan Alley: Live review

The Dead Brothers @ Tin Pan Alley: Live review

Φτάνουμε στο Tin Pan Alley με διάθεση ζεστή, παρά το κρύο. Είναι ένας χώρος τον οποίο δεν είχε ξανατύχει να επισκεφτώ. Μου έκανε εντύπωση το ντιζαϊνάτο εσωτερικό του, και το γεγονός ότι επιβαλλόταν όντως η απαγόρευση του καπνίσματος de facto, όχι μονάχα de jure. Πολύ σύγχρονο. Πολύ ευρωπαϊκό.

 

Από την Νεφέλη Λώλου

 

Ανοίγουν οι Έλληνες Appalachian Cobra Worshipers, που παίζουν country και bluegrass διασκευές. Ο κόσμος, ετερόκλητος ηλικιακά, φάτσες κάθε λογής, γενικότερα θετικός και με μεγάλη όρεξη. Οι ήχοι των Appalachian Cobra Worshipers τους ανεβάζουν και τους κουρδίζουν όμορφα. Είναι μια μπάντα για την οποία άνετα θα πλήρωνα  να ακούσω μόνη της. Εξαιρετική επιλογή για opening act. Με το που τελειώνουν γίνεται (ψιλοαναμενόμενα) η απόλυτη έξοδος των βαρβάρων. Ώρα για τσιγάρο.

 

Επιστέφουμε μέσα ξεπαγιασμένοι. Η αναμονή στον αέρα είναι τόσο πηχτή, που θα μπορούσες να την κόψεις με μαχαίρι. Οι Dead Brothers έχουν αφοσιωμένο κοινό στην Ελλάδα, και σε λίγο θα καταλάβαινα το γιατί.

 

Ξαφνικά ακούγεται από κάπου μουσική , μα η σκηνή μπροστά μας είναι άδεια. Κάποιος με σκουντάει στον ώμο και μου δείχνει αριστερά. Εκεί, ανάμεσα στον κόσμο, οι νεκροί αδερφοί έχουν ξεκινήσει να παίζουν. Φορούν μάσκες μεσαιωνικών γιατρών της πανούκλας, και παίζοντας ανεβαίνουν στη σκηνή, οπού περιμένει ο τραγουδιστής, ο μόνος που δεν φοράει μάσκα.  Θεατρικό ξεκίνημα λοιπόν, για μια θεατρική μπάντα.

 

Και ξετυλίγονται λοιπόν τα death blues. Με ένα κοινό που πραγματικά γουστάρει. Σε ίσες δόσεις παραμύθι και μεθυσμένο παραλήρημα, βουτηγμένα σε επιρροές punk, rockabilly, jazz, folk. Κάτι τέτοια θα πρέπει να άκουγε ο Χάροντας, όταν περνούσε απ΄τον ποταμό Αχέροντα τις ψυχές των νεκρών για τις πάει στον Άδη.  Αλλά το κεφάλι δεν μπορεί παρά να κουνηθεί πέρα δώθε. Οι μάσκες πέφτουν κάποια στιγμή, λίγο πριν παίξουν το I Can’t Get Enough. O τραγουδιστής  είναι και περφόρμερ, αφηγείται μικρές ιστοριούλες στο μεταξύ των κομματιών, αλληλεπιδρά με το κοινό. Η μπάντα γενικά δεμένη. Και όλο αυτό καταλήγει σε μια λιτανεία έξω απ’ το μαγαζί, με την μπάντα να παίρνει τα όργανα της και να τελειώνει το live στο δρόμο(!). Χτυπάμε παλαμάκια, τραγουδάμε και συμμετέχουμε.  Ένα κλίμα παρεΐστικο και εορταστικό, όταν τελειώνουν δεν νομίζω να υπήρξε κανένας στο πλήθος που να μην ήθελε κι άλλο.

 

Οι Ελβετοί μας χάρισαν μια τρομερή βραδιά, και για αυτό θα ήθελα να τους ευχαριστήσω. Την επομένη φορά που θα ‘ρθουν (κρατάω τα δάχτυλα σταυρωμένα για καλοκαίρι) θα είμαι σίγουρα εκεί.

  

 

 

Σχετικές ειδήσεις
Ανταπόκριση: Δάφνη Ζουρνατζή live @ GiocondArt
30.11.2016 12:24
Η Δάφνη Ζουρνατζή με ένα μαντολίνο και ο Κυριάκος Ορθοδόξου στο πιάνο, ξεκινούν την μουσική βραδιά με το «Βαλς των ματιών» του Σ. Λάντσια. Στο διάρκειας 2μιση ωρών live, θα αναμετρηθεί με τις μεγαλύτερες στιγμές της μουσικής μας κληρονομιάς και θα κρατήσει καθηλωμένο και σιωπηλό το κοινό του GiocondArt (Εθνικής Αντιστάσεως 8, Ζωγράφου).
Ανταπόκριση: Πέννυ Μπαλτατζή με τους “Σταρς του Παναμά” στο Faust
03.11.2016 17:44
Ο Βαγγέλης Γκρέκο βρέθηκε στο Faust, παρακολούθησε την τελευταία εμφάνιση της Πέννυς Μπαλτατζή με τους “Σταρς του Παναμά” και μας μεταφέρει εντυπώσεις!
Ανταπόκριση: Παυλίνα Βουλγαράκη και Μιρέλα Πάχου στο Σταυρό του Νότου Club
01.11.2016 15:27
Με ένα μεγάλο μουσικό ταξίδι που δεν ήθελες να τελειώσει, βλέποντας γύρω σου τα χαρούμενα πρόσωπα που γέμισαν ασφυκτικά το χώρο, ολοκληρώθηκαν οι κοινές εμφανίσεις της Παυλίνας Βουλγαράκη με τη Μιρέλα Πάχου στο Σταυρό του Νότου Club! Γράφει ο Βαγγέλης Γκρέκο.
Ανταπόκριση: 20 χρόνια Σταυρός του Νότου στην Τεχνόπολη (Day 3)
30.09.2016 14:34
Η τρίτη και τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων για τα 20 χρόνια του Σταυρού του Νότου στην Τεχνόπολη μας πλημμύρισε συναισθήματα και μας ταξίδεψε νοερά μιας και είχε έντονο το παραδοσιακό στοιχείο στις μουσικές που ακούσαμε!
Ανταπόκριση: 20 χρόνια Σταυρός του Νότου στην Τεχνόπολη (Day 1)
28.09.2016 17:11
Το τριήμερο των εκδηλώσεων για τα 20 χρόνια του Σταυρού του Νότου έφτασε! Και αν ακολουθήσουμε την λαϊκή ρήση "η αρχή είναι το ήμισυ του παντός" τότε όλοι θα φύγουμε από την Τεχνόπολη στο Γκάζι, τουλάχιστον με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μας.