Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Ρήγος: Τα πάντα ζήσε!

Κωνσταντίνος Ρήγος: Τα πάντα ζήσε!

Είναι η δεύτερη φορά που αναλαμβάνω το ανέβασμα ενός μιούζικαλ και δηλώνω και πάλι λάτρης του. Όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό, δεν χάνω ευκαιρία να δω παράσταση μιούζικαλ. Έχει εξάλλου στενή σχέση με τον χορό, την τέχνη που διάλεξα να ακολουθήσω.


Το μιούζικαλ – που κατάγεται από την παντομίμα, τους μενεστρέλους, το βαριετέ κ.ά. μουσικά είδη –  συνιστά ένα από τα δυσκολότερα είδη του θεάτρου, μιας και απαιτεί ισάξιες υποκριτικές, φωνητικές και χορευτικές δεξιότητες από τους ηθοποιούς· γι’ αυτό στις ΗΠΑ, εκεί όπου άνθισε το είδος, οι ηθοποιοί λαμβάνουν ξεχωριστή εκπαίδευση σε εξειδικευμένες σχολές. Τα μεγέθη του σε όλα τα επίπεδα (στο ανσάμπλ των ηθοποιών, τα σκηνικά, τα κοστούμια, κλπ.) το καθιστούν απόλυτη πρόκληση για έναν σκηνοθέτη.


Στην Ελλάδα, τώρα εξοικειωνόμαστε με το μιούζικαλ, και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όσοι καταπιάνονται μ’ αυτό, φαίνεται ότι μπορούμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον του στη χώρας μας: αφενός το κοινό εκπαιδεύεται σιγά-σιγά στο να παρακολουθεί την πλοκή όχι μόνο στην πρόζα αλλά και στα τραγούδια και αφετέρου οι ηθοποιοί – ιδίως οι νεότεροι – φροντίζουν να εξελίσσουν όλα τα απαραίτητα σκηνικά εφόδια. Επιπλέον, οι παραγωγές δεν φείδονται δαπανών, τα σκηνικά και ειδικά τα κοστούμια συχνά δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από εκείνα των ξένων παραγωγών.    


Το Rocky Horror Show, γράφτηκε στις αρχές του ’70 από έναν ηθοποιό που θέλησε να «διασκεδάσει» την ανεργία του και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο και μάλιστα στο Royal Court!


Πρόκειται για μια παρωδία των ταινιών επιστημονικής φαντασίας και των b-movies τρόμου κι αποτελεί την αποθέωση της εξτραβαγκάντσα: πιθανοί κι απίθανοι τύποι μπλέκονται σε απίστευτες περιπέτειες, εξωγήινοι ανταγωνίζονται γήινους, το αμερικάνικο όνειρο διαλύεται στην απόλυτη σεξουαλική ελευθεριότητα, ο χωρο-χρόνος αλλοιώνεται, ο Φράνκενστάιν δίνει τη θέση του στον Μίστερ Άτλας, νούμερα «καμπαρέ» καταντούν δοκιμασία, ένας γάμος μεταξύ αντρών πραγματοποιείται προτού ανοίξει η σχετική συζήτηση ανά τον κόσμο, σπλάτερ καταστάσεις, γκαγκ, μελωδικά τραγούδια, πολύς χορός… Το σύνθημά του είναι «τα πάντα ζήσε»!


Το μιούζικαλ γνώρισε ανεπανάληπτη επιτυχία, διαδόθηκε διεθνώς χάρη στην κινηματογραφική μεταφορά του, σε σημείο που να έχει δημιουργηθεί fun-club από τους ορκισμένους θαυμαστές του. Γιατί μας αφορά σήμερα; Μπορεί η ερώτηση να μην είναι τόσο έγκυρη, αφού μιλάμε για το πιο cult μιούζικαλ απ’ όλα. Κι όμως, η αναφώνηση του Ριφ-Ραφ στο τέλος του έργου, «Έχει αποτύχει το λάιφ-στάιλ το εξτρίμ», δεν μπορεί να μην κάνει τους νεοέλληνες να μειδιάσουν… Σαν ένα ατέλειωτο ροκ & ρολ πάρτι, μόνο που στο τέλος ανοίγει η ροζ τούρτα κι από μέσα αναδύονται δυο φιλήδονα χείλη και χαμογελά μια μασέλα που τρίζει…


Info: Ο Κωνσταντίνος Ρήγος σπούδασε Χορό (ΚΣΟΤ) και Οικονομικά (ΕΚΠΑ). Ίδρυσε το Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ το 1990, με το οποίο παρουσίασε πληθώρα παραστάσεων αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και βραβεία για πολλές από αυτές. Το 2007 δημιούργησε το μουσικό εικαστικό συγκρότημα «Ταγέρια». Έχει συνεργαστεί με το Κ.Θ.Β.Ε. ως καλλιτεχνικός υπεύθυνος Χοροθεάτρου (2001-5), με τα «Δημήτρια» (συμμετοχή στην καλλιτεχνική επιτροπή), ως χορογράφος ή/και σκηνοθέτης με το Εθνικό Θέατρο, το Φεστιβάλ Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Χορού Δήμου Αθηναίων, τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και ιδιωτικά θέατρα.

 

Η παράσταση Το Rocky Horror Show, του Κωνσταντίνου Ρήγου παίζετε στο θέατρο Rex.



* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 30

Σχετικές ειδήσεις
Κωνσταντίνος Ντέλλας: Insomnia Greca: Ξαγρυπνώντας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
22.04.2016 14:32
Η δημιουργία της πλατφόρμας bouλouki project είναι αποτέλεσμα πολλών ιδεών και αναγκών προσωπικών των τελευταίων χρόνων. Το Insomnia Greca που θα ολοκληρωθεί τον Απρίλιο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά είναι, λοιπόν, το πρώτο project αυτής της πλατφόρμας όπου με τη σύμπραξη αγαπημένων φίλων που συστήνουν τη δημιουργική ομάδα (Ανδρέας Σκούρτης, Νεφέλη Σωτηράκη, Κωνσταντίνα Μαρδίκη), τη μουσική επιμέλεια (Αλέξανδρος Κτιστάκης), την επιμέλεια των φώτων (Παναγιώτης Λαμπής), αλλά και τη συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών, πήρε μορφή και ουσία.
Αρκαδία Ψάλτη: Όταν πήγαινα σχολείο…
01.04.2016 16:59
Όταν πήγαινα σχολείο, πολλά απογεύματα που γύριζα από ιδιαίτερο σταματούσα στο λιμάνι να δω τα πλοία που έφευγαν. Ονειρευόμουν ότι τελείωνε γρήγορα το σχολείο και επιτέλους βρισκόμουν μέσα σε ένα απ αυτά και έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου. Μπλουμ. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και αποδεσμευμένη απ ότι ένιωθα να με περιορίζει και να με πιέζει άρχιζα την ζωή μου στην μεγάλη πόλη. Η ζωή για την εμπειρία της. Διάφορες φάσεις όχι πάντα ευχάριστες ή ανώδυνες μα αναπόφευκτες και σίγουρα γεμάτες ενδιαφέρον.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μάνος Βαβαδάκης: Ο έρωτας πάντα έχει τέλος, αυτό που πρέπει να κερδίσουμε είναι το μετά
16.02.2016 15:42
Η παράσταση δημιουργήθηκε σαν βάλσαμο στις πληγές ενός περασμένου έρωτα. Το υλικό από τις δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ παρουσιάστηκε μπροστά μου εκείνη τη περίοδο της ζωής μου και η Abigail Williams με τις πράξεις της πριν από 300 χρόνια, έπαιρνε ξανά εκδίκηση για όλους εμάς. Η τέχνη λειτουργεί πάντα σαν καθαρτήριο για τις νευρώσεις των καλλιτεχνών και μακάρι αυτή η παράσταση να βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό το μύχιο, σκοτεινό και ανεξερεύνητο κομμάτι του εαυτού μας.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…