Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Φρόσω Τρούσα: Θέλει πολύ δουλειά να είσαι χορευτής και πραγματικά αυτό δεν αμείβεται

Φρόσω Τρούσα: Θέλει πολύ δουλειά να είσαι χορευτής και πραγματικά αυτό δεν αμείβεται

Όποιον καταπιάνεται με μια τέχνη τον θεωρώ τυχερό. Θα έχει πάντα κάτι να γιατρεύει την ψυχή του.. Εγώ επέλεξα τον χορό. Παρόλο που μου άρεσε από παιδί, ξεκίνησα να κάνω μαθήματα στα 16 μου χρόνια.


Στα 15 μου μετακόμισα στο Λονδίνο. Αυτό το θεώρησα μεγάλη τύχη γιατί ένιωσα την ελευθερία να κάνω ό, τι θέλω χωρίς καμία απαγόρευση και αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να χορεύω. Έτσι βρέθηκα στο Place και εκεί άνοιξε η πόρτα στον μαγικό κόσμο του χορού. Ο χώρος αυτός έγινε για πολλά χρόνια το σπίτι μου και οι άνθρωποι του η οικογένεια μου. Εκεί γνώρισα τον σύγχρονο χορό και αγάπησα αυτό τον κόσμο.


Οι ώρες που περνούσα στο στούντιο ήταν αμέτρητες, ζούσα την απόλυτη ευτυχία. Συνάντησα  ανθρώπους που με ενέπνευσαν, ανθρώπους φωτεινούς με ήθος και αγάπη για την τέχνη τους. Έτσι πέρασαν 11 χρόνια, τέλειωσα τις σπουδές μου, δούλεψα ως χορεύτρια και ως καθηγήτρια και το 1996 μετακόμισα στην Αθήνα για οικογενειακούς λόγους.


Όταν ήρθα εδώ δεν γνώριζα κανέναν στον χώρο μου. Ήταν λες και προσγειώθηκα σε άλλο πλανήτη. Όχι και τόσο φιλόξενο μπορώ να πω. Εδώ τα πράγματα λειτουργούσαν και λειτουργούν πολύ διαφορετικά. Παρ’ όλα αυτά σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω τι γίνεται, να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους, κάνοντας μια νέα αρχή με νέα δεδομένα.


Τώρα πια μετά από 18 χρόνια χαίρομαι πολύ που ζω σε αυτή την χώρα. Τα προβλήματα είναι πολλά και όλοι λίγο πολύ τα γνωρίζουμε. Όμως, παρά τις τόσες δυσκολίες υπάρχει δημιουργικότητα και πείσμα, υπάρχουν φωτεινοί άνθρωποι που παράγουν από το τίποτα και αυτό για μένα είναι έμπνευση. Στην τέχνη μας το κράτος είναι ανύπαρκτο. Οι άνθρωποι όμως καταβάλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες και έτσι,  γίνονται οι δουλειές.


Το 2001 ανοίξαμε μαζί με τον άντρα μου το στούντιο DAN.C.CE στην Πειραιώς. Δέκα τρία χρόνια τώρα μέσα σε αυτό το στούντιο κεντρικός μας στόχος ήταν και  είναι να  συμβάλουμε όσο μπορούμε στην εξέλιξη και προώθηση του χορού μέσω μαθημάτων και καλλιτεχνικών δράσεων υψηλού επιπέδου. Η επιθυμία μας είναι να γνωρίσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος την τέχνη του χορού και να την αγαπήσει.


Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια έχουμε διοργανώσει πάρα πολλά σεμινάρια με διακεκριμένους δασκάλους από την Ελλάδα το εξωτερικό και να δώσουμε την δυνατότητα στους επαγγελματίες χορευτές να αποκτήσουν ποικίλα εργαλεία που θα βοηθήσουν στην εξέλιξη της  τέχνη τους.


Σχεδόν ζω μέσα σε αυτό τον χώρο, περνάω άπειρες ώρες εκεί και συναναστρέφομαι με νέους χορευτές, ερασιτέχνες και επαγγελματίες του χώρου συνέχεια. Μοιράζομαι τις αγωνίες τους, τα όνειρα τους, τις απογοητεύσεις τους. Θέλει πολύ δουλειά να είσαι χορευτής και πραγματικά αυτό δεν αμείβεται. Μαζί με τους δασκάλους μας προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε, ειδικά τα νέα παιδιά  να βρούνε δυνατότητες εργασίας στον χώρο και εδώ αλλά και στο εξωτερικό.


Το 2008 ξεκινήσαμε το φεστιβάλ σύγχρονου χορού ARC for Dance. Στόχος μας εδώ ήταν να δώσουμε την δυνατότητα ή την πλατφόρμα στους Έλληνες  δημιουργούς να παρουσιάσουν το έργο τους σε συνδυασμό με ομάδες χορού από το εξωτερικό. Μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας και δεδομένου ότι το φεστιβάλ είναι αυτοχρηματοδοτούμενο, διαρκεί όλα αυτά τα χρόνια μόνο 3 μέρες. Συνήθως είχαμε την δυνατότητα να παρουσιάζουμε 3 έως 6 έργα. Φέτος κάνουμε την υπέρβαση. Θα παρουσιαστούν 11 έργα εκ των οποίων 4 είναι έργα νέων δημιουργών. Δύο ελληνικές ομάδες, η ομάδα Αερίτες της Πατρίσιας Απέργη και η Jukstapoz της Χριστίνας Γουζέλη και του Paul Blackman, τρεις ομάδες από την Πορτογαλία, μία από την Γερμανία και μία από το Βέλγιο.
Φέτος το φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στην Δικτύωση. Σε συνεργασία με την Πηνελόπη Ηλιάσκου επιλέχθηκαν έργα που δημιουργήθηκαν μέσω των ευρωπαϊκών δικτύων που είμαστε μέλη. Το Modul-dance στο οποίο μετέχει το Κέντρου Μελέτης Χορού Ντάνκαν στον Βύρωνα, και το Spider Expand, στο οποίο μετέχει το DAN.C.CE.


To φεστιβάλ δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τον εξέλιξη του χορού όπως διαμορφώνετε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη μέσα από έργα νεότερων ομάδων ή κολεκτίβες. Είναι ένα  φεστιβάλ φρέσκων ιδεών που φιλοδοξεί να μεταδώσει το πνεύμα της εποχής, αλλά κι ένα φεστιβάλ - πλατφόρμα δικτύωσης για καλλιτέχνες του χορού και όχι μόνο.


Για έκτη χρονιά, από τις 2 ως και τις 4 Μαΐου 2014, το φεστιβάλ φέτος θα πραγματοποιηθεί στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι). Είναι ένα περιεκτικό τριήμερο αφιερωμένο στον σύγχρονο χορό.


Θέλω  να κλείσω λέγοντας ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ζωντανοί ανεξάρτητοι  πυρήνες που υποστηρίζουν τους καλλιτέχνες και το έργο τους και αντίστοιχα οι ίδιοι οι καλλιτέχνες έχουν σπουδαία ανταπόκριση όταν παρουσιάσουν την  δουλειά τους στο εξωτερικό. Αν υπήρχε περισσότερη πίστη, όραμα και  υποστήριξη πιστεύω ότι θα υπήρχε πραγματική άνθιση. Οι ρυθμοί εξέλιξης είναι αργοί αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων με όραμα και αγάπη για αυτό που κάνουν χτίζονται σιγά σιγά και χτίζονται όμορφα.


Info: Η Φρόσω Τρούσα ξεκίνησε χορό στην σχολή Χορού Young Place στο Λονδίνο και ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1992 με BΑ (hons) στο London Contemporary Dance School. Στη  συνέχεια δούλεψε ως καθηγήτρια χορού στο Young Place και στο Πανεπιστήμιο του Middlesex. Έχει χορέψει για τις ομάδες χορού Dance Theater Red Andy Pappas, Yael Lexer Dance Co. και Lyrical  Dance Theatre Έχει χορέψει για την θεατρική παράσταση «Penthesilea» σε σκηνοθεσία Peter Stein. Το 1996 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με τις ομάδες χορού Ήρως Άγγελος του χορογράφου Πέτρου Γάλλια, ΑΚΙΝ της Μαρίνας Μαυρογένη και X-Art της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Έχει, επίσης διδάξει στη σχολή της Κατερίνας Ροδίου. Από το 2001 διευθύνει τη σχολή χορού Dance Cultural Centre και είναι υπεύθυνη διοργάνωσης του φεστιβάλ ARC for Dance.

 

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό Culturenow Mag, τεύχος 28.


Το ARC for Dance θα παρουσιαστεί από τις 2 ως και τις 4 Μαΐου 2014. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σχετικές ειδήσεις
Κατερίνα Κασιούμη: 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας
08.07.2016 14:55
Θυμάμαι σαν παιδί να περπατάω στους δρόμους των Ιωαννίνων, πηγαίνοντας από το ένα μάθημα στο άλλο, με αγωνία, να προλάβω… και ένα σύννεφο σκέψεων πάνω από το κεφάλι μου για το αν έχουν νόημα όλα αυτά… Αναρωτιόμουν αν όλη αυτή η γνώση θα ησύχαζε την αγωνία που όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και τα μικρά παιδιά, έχουν για το μέλλον. Το μόνο μάθημα στο οποίο πήγαινα ανάλαφρα, νιώθοντας κάτι μαγικό να συμβαίνει, ήταν το μάθημα του χορού. Ήδη από τη διαδρομή, πηγαίνοντας, περπατούσα με ένα διαφορετικό τρόπο, με έναν τρόπο σαν να με πήγαινε κάποιος άλλος εκεί που εγώ ήθελα.
Κατερίνα Φώτη: Για εκείνη την μικρή στιγμή ακινητοποίησης του χρόνου...
27.04.2016 16:18
Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα να συλλέγω πληροφορίες από πολλαπλές πηγές για το χορό του μηχανικού, παραδοσιακό χορό της Καλύμνου. Το νησί αυτό ζει με τον τρόπο ζωής των σφουγγαράδων, αποκαλούμενων εκεί μηχανικών. Παλιότερα, η αναχώρηση και η επιστροφή τους είχε μια σχεδόν θρησκευτική τελετουργία. Οι γυναίκες, όταν αναχωρούσαν τα καΐκια, φορούσαν όλες λευκά τσεμπέρια στα μαλλιά για να είναι τυχερό το ταξίδι των οικείων τους.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…