Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Σπύρος Γραμμένος: Παραπομπή (ποίημα)

Σπύρος Γραμμένος: Παραπομπή (ποίημα)

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Που όλη μέρα κάνουν βόλτες στα κανάλια
Φέρνουν αηδία, αναγούλα και φαγούρες
Κι έχουν σφίξει τη ζωή μας με τανάλια

Γίναμε νούμερα σε αγράμματων βιβλία
Που με τα ονόματά μας παίζουνε κρεμάλα
Και ονομάζοντας τα βογκητά μας βία
Καταδικάζουνε τις μάνας μας το γάλα

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Εξουσιολάγνοι επικίνδυνοι και ψεύτες
Στου «παρ’ τα όλα» μας επαίζουνε τις σβούρες
Για να καυχιούνται στου σπιτιού τους τους καθρέφτες

Πολιτικοί κι ανασφαλείς καλλιτεχνάδες
Τηλεπερσόνες, ποιητές «καταραμένοι»
Ψάχνουν μια θέση για να γίνουνε νταβάδες
Της ιστορίας μια σελίδα ξεσκισμένη

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Τύποι για γέλια που μας κάνουνε να κλαίμε
Την κάθε μέρα μας, λερώνουν με μουτζούρες
Και προσπαθούνε να μας πείσουν ότι φταίμε

Και το ’χε γράψει ο ποιητής πριν από χρόνια
Στης Αργυρούπολης τον βλέπω την πλατεία
Για τα παιδιά του, τα ανίψια του, τα εγγόνια
Το “πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»”

Σπύρος Γραμμένος


Πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»

Νὰ μὴν ἀκούω καὶ νὰ μὴ βλέπω νὰ πατῶ.
Νὰ μὴ νογάω καὶ νά ’χω τὸ στόμα βουλωτό.
Νὰ μὴ μὲ φαρμακώνει ἡ μπόχα τοῦ καιροῦ μου.
Χωρὶς αὐτιὰ καὶ μάτια, μύτη καὶ μυαλό,
μουγκὸς νὰ πηαίνω, ὅποτε μοῦ  ’ρθει, πρὸς νεροῦ μου,
κι ἅμα τσινάει ὁ γάϊδαρος νὰ μὴ γελῶ.
Καὶ σὰ μὲ καρυδώνουνε μουνοῦχο σκλάβο
οἱ Ἀμερικάνοι, ἐγὼ νὰ βλαστημάω τὸ Σλάβο.


Κώστας Βάρναλης


Info: Βιογραφικό σημείωμα μου ζήτησαν μια μέρα
Το ’γραψα και το διάβασα κι έφαγα μια ξενέρα
Κι αφού είναι μου είπανε υποχρεωτικό
Το ’κανα σε τετράστιχα να το φχαριστηθώ

Γεννήθηκα ένα Σάββατο από κομμώτρια μάνα
Οκτώ κιλά με γέννησε και δεν μου ’βρίσκαν πάνα
Με βάφτισαν Σπυρίδωνα, χωρίς να με ρωτήσουν
Και μ’ έστειλαν σε ένα σχολειό, για να με ευνουχίσουν

Μια δυσκολία μάθησης διέγνωσε η δασκάλα
Μ’ έβαλαν πειραματικά μέσα σε μια γυάλα
Μου δέσανε τα μάτια μου, μου κλείσανε το στόμα
Μα το ’σκασα ένα πρωί και τους πονάει ακόμα

Έγινα barman, κομμωτής, έγινα pizza boy
Δούλεψα και σ’ ένα sex shop που πούλαγα sex toy
Έγινα διακοσμητής, σε club έβγαζα βίτσια
Και μανικιούρ και πεντικιούρ έκανα σε κορίτσια

Έκανα δίσκο, video clip, έφτιαξα μπάντα πρώτη
Δεν έχω φράγκο βέβαια, μου επρήσθη το συκώτι
Έχω twitter, facebook κι official σελίδα
Γράφω τραγούδια, ποιήματα και βάζω και σφραγίδα

 

 

* Αναδημοσίευση από το Culturenow Mag, τευχος 27

Σχετικές ειδήσεις
The Callas: Half Kiss Half Pain
28.04.2016 10:51
Περάσαμε δυο τρεις εβδομάδες στο fab liquid studio με τον Jim Sclavunos. Ένα πανέμορφο υπόγειο στούντιο με 70s διακόσμηση. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, εκεί κάτω, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο, αισθανόμασταν κάπως σαν μέσα σε bunker.
Echo Train: Κορεσμός στη μουσική και μια άλλη οπτική
22.04.2016 15:46
Μιλάνε χρόνια τώρα για κορεσμό στη μουσική, αλλά και γενικότερα στις τέχνες, στις συνήθειες, στις ιδέες. Αναρωτιέμαι αν αυτό όντως ισχύει ή θα έπρεπε να το δούμε μέσα απο ένα άλλο πρίσμα. Υπάρχει η τάση όταν ακούμε μια μουσική σήμερα να τη χαρακτηρίζουμε ανάλογα με το ποια δεκαετία μας θυμίζει ή σε ποια βασίζεται.
Παντελής Κυραμαργιός: Το άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου
06.04.2016 14:42
Από μικρός αγαπούσα τους θεματικούς δίσκους, εκείνους όπου στο βιβλιαράκι υπάρχει μια ιστορία και τα τραγούδια αποτελούν στην ουσία μια μουσική αφήγηση αυτής της ιστορίας. Η δημιουργία και κυκλοφορία του άλμπουμ “Ως την άκρη της κλωστής” σηματοδοτεί την εκπλήρωση ενός ονείρου. Στη συγκεκριμένη δουλειά έγινε η προσπάθεια το κάθε τραγούδι να στέκεται νοηματικά αυτόνομο.
Ημισκούμπρια: Όταν οι σοβαροφανείς ταράζονται
05.04.2016 14:38
Μια σκοτεινή βραδιά στα early 90’s και ένα λεωφορείο που κουνάει και τρίζει σαν πειραματική industrial. Ένα μικρό Walkman με μπαταρίες στο τελείωμα τους και Public Enemy “Don’t believe the hype” στα ακουστικά «ψείρες». Όνειρα και αναζητήσεις στην μουσική που γνωρίζεις ότι την λένε Rap αλλά δεν φαίνεται να σκοτίζει τον διπλανό σου που ακούει την τελευταία συλλογή από λαϊκά τραγούδια ,ούτε τον παραδιπλανό σου που ακούει ροκ του 60.Σε κοιτούν γιατί φοράς ένα καπελάκι μέσα στην νύχτα.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).