Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Σπύρος Γραμμένος: Παραπομπή (ποίημα)

Σπύρος Γραμμένος: Παραπομπή (ποίημα)

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Που όλη μέρα κάνουν βόλτες στα κανάλια
Φέρνουν αηδία, αναγούλα και φαγούρες
Κι έχουν σφίξει τη ζωή μας με τανάλια

Γίναμε νούμερα σε αγράμματων βιβλία
Που με τα ονόματά μας παίζουνε κρεμάλα
Και ονομάζοντας τα βογκητά μας βία
Καταδικάζουνε τις μάνας μας το γάλα

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Εξουσιολάγνοι επικίνδυνοι και ψεύτες
Στου «παρ’ τα όλα» μας επαίζουνε τις σβούρες
Για να καυχιούνται στου σπιτιού τους τους καθρέφτες

Πολιτικοί κι ανασφαλείς καλλιτεχνάδες
Τηλεπερσόνες, ποιητές «καταραμένοι»
Ψάχνουν μια θέση για να γίνουνε νταβάδες
Της ιστορίας μια σελίδα ξεσκισμένη

Ανέραστοι και τραγικές φιγούρες
Τύποι για γέλια που μας κάνουνε να κλαίμε
Την κάθε μέρα μας, λερώνουν με μουτζούρες
Και προσπαθούνε να μας πείσουν ότι φταίμε

Και το ’χε γράψει ο ποιητής πριν από χρόνια
Στης Αργυρούπολης τον βλέπω την πλατεία
Για τα παιδιά του, τα ανίψια του, τα εγγόνια
Το “πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»”

Σπύρος Γραμμένος


Πῶς μᾶς θέλει ἡ «ἀληθὴς δημοκρατία»

Νὰ μὴν ἀκούω καὶ νὰ μὴ βλέπω νὰ πατῶ.
Νὰ μὴ νογάω καὶ νά ’χω τὸ στόμα βουλωτό.
Νὰ μὴ μὲ φαρμακώνει ἡ μπόχα τοῦ καιροῦ μου.
Χωρὶς αὐτιὰ καὶ μάτια, μύτη καὶ μυαλό,
μουγκὸς νὰ πηαίνω, ὅποτε μοῦ  ’ρθει, πρὸς νεροῦ μου,
κι ἅμα τσινάει ὁ γάϊδαρος νὰ μὴ γελῶ.
Καὶ σὰ μὲ καρυδώνουνε μουνοῦχο σκλάβο
οἱ Ἀμερικάνοι, ἐγὼ νὰ βλαστημάω τὸ Σλάβο.


Κώστας Βάρναλης


Info: Βιογραφικό σημείωμα μου ζήτησαν μια μέρα
Το ’γραψα και το διάβασα κι έφαγα μια ξενέρα
Κι αφού είναι μου είπανε υποχρεωτικό
Το ’κανα σε τετράστιχα να το φχαριστηθώ

Γεννήθηκα ένα Σάββατο από κομμώτρια μάνα
Οκτώ κιλά με γέννησε και δεν μου ’βρίσκαν πάνα
Με βάφτισαν Σπυρίδωνα, χωρίς να με ρωτήσουν
Και μ’ έστειλαν σε ένα σχολειό, για να με ευνουχίσουν

Μια δυσκολία μάθησης διέγνωσε η δασκάλα
Μ’ έβαλαν πειραματικά μέσα σε μια γυάλα
Μου δέσανε τα μάτια μου, μου κλείσανε το στόμα
Μα το ’σκασα ένα πρωί και τους πονάει ακόμα

Έγινα barman, κομμωτής, έγινα pizza boy
Δούλεψα και σ’ ένα sex shop που πούλαγα sex toy
Έγινα διακοσμητής, σε club έβγαζα βίτσια
Και μανικιούρ και πεντικιούρ έκανα σε κορίτσια

Έκανα δίσκο, video clip, έφτιαξα μπάντα πρώτη
Δεν έχω φράγκο βέβαια, μου επρήσθη το συκώτι
Έχω twitter, facebook κι official σελίδα
Γράφω τραγούδια, ποιήματα και βάζω και σφραγίδα

 

 

* Αναδημοσίευση από το Culturenow Mag, τευχος 27

Σχετικές ειδήσεις
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Θοδωρής Κότσυφας: Ελληνική jazz σκηνή...
24.02.2016 11:13
Ακούω ολοένα και συχνότερα αυτές τις λέξεις τα τελευταία χρόνια. "Ελληνική", "Τζαζ", "σκηνή".
Γεωργία Νταγάκη: Η λύρα ταξιδεύει…
29.01.2016 13:31
Στην ερώτηση "Γιατί ασχολήθηκες με τη μουσική" μπορώ να δώσω πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Όμως, όσο τα χρόνια περνούν η απάντηση τείνει να είναι μία: Γιατί η λύρα με εκπλήσσει συνεχώς. Η έκπληξη μου πάντα, είναι στο τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και μέχρι που μπορεί να σε ταξιδέψει αλλά και να ταξιδευτεί.
Cayetano (Γιώργος Μπρατάνης): Γράμμα από την Ανατολή
05.01.2016 13:59
Αγναντεύεις από το μπαλκόνι σου το Hong Kong. Χαμηλώνεις τα μάτια σου για να αντικρίσεις την κίνηση στην λεωφόρο. Σαν να άφησες ένα τσούρμο παιδάκια να οδηγούν, δημιουργούν μποτιλιαρίσματα για το τίποτα.
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.