Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017
Βιβλίο: Μις Πέρεγκριν, Στέγη για ασυνήθιστα παιδιά - Ransom Riggs
Δημοσίευση: Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013 16:48
Βιβλίο: Μις Πέρεγκριν, Στέγη για ασυνήθιστα παιδιά - Ransom Riggs

Εξαιρετικό! Αυτή θα ήταν η λέξη που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω το συγκεκριμένο βιβλίο, αν κι εφόσον που ζητούσε κάποιος να το κάνω με μία και μοναδική.


Από τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου


Και ναι, είναι αρκετό, γιατί μέσα σε κάτι τόσο μικρό κρύβεται κάτι πραγματικά μεγάλο που τα πολλά λόγια, δεν τα έχει ανάγκη και που στην πραγματικότητα, ίσως να μην είναι αρκετά για να περιγράψουν την μοναδικότητα του έργου αυτού. Και όχι, δεν υπερβάλλω καθόλου, αντίθετα, είμαι πολύ συγκρατημένη γιατί πραγματικά, δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο μπορώ να σας μεταφέρω την μεγαλειότητα του εν λόγω κειμένου, το οποίο κυριολεκτικά, ρούφηξα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα, χωρίς να σταματήσω λεπτό την ανάγνωση, ούτε καλά-καλά, για να πάρω μιαν ανάσα. Αν σκοπός του Ransom Riggs ήταν να μας καθηλώσει, τα θερμά μου συγχαρητήρια, γιατί το πέτυχε στον απόλυτο βαθμό. Όπως πέτυχε στο να δημιουργήσει ένα βιβλίο που κάποιοι, θα λατρέψουν να αγαπούν και κάποιοι άλλοι, να το μισούν. Τι εννοώ με αυτό; Θα το ανακαλύψετε στη συνέχεια...


Ο 16χρονος Τζέικομπ, πέρασε όλη την παιδική του ηλικία, ακούγοντας από τον παππού του φανταστικές ιστορίες, που μόνο εκείνος πίστευε, μέχρι τουλάχιστον να μεγαλώσει αρκετά και να αρχίσει να σκέφτεται και αυτός όπως όλοι οι άλλοι. Όταν ο παππούς του πεθαίνει κάτω από μυστηριώδεις και τραγικές συνάμα συνθήκες, ο Τζέικομπ θα οδηγηθεί στην καρέκλα του ψυχιάτρου αφού, είναι ο μοναδικός που έχει δει κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει και φυσικά, κανείς δεν τον πιστεύει. Ακολουθώντας τα τελευταία λόγια του παππού του, θα ταξιδέψει μέχρι το ξεχασμένο νησί που έζησε εκείνος και για το οποίο, τόσο συχνά και με μεγάλη νοσταλγία μιλούσε, θέλοντας να ανακαλύψει την αλήθεια γύρω από την Μις Πέρεγκριν και τα Ασυνήθιστα Παιδιά της. Και ενώ θα περιπλανιέται στα χαλάσματα του παλιού, κατεστραμμένου σπιτιού, ο Τζέικομπ, θα ανακαλύψει πως οι ιστορίες του παππού του ήταν κάτι παραπάνω από αληθινές και πως η Μις Πέρεγκριν και οι προστατευόμενοί της, όχι μόνο υπήρξαν, αλλά ότι μπορεί και να είναι ακόμα ζωντανοί, ότι μπορεί και ο ίδιος, να είναι ένας από αυτούς.


Είναι ορισμένα βιβλία που σε δυσκολεύουν να μιλήσεις σχετικά με αυτά. Φοβάσαι μήπως πάνω στον ενθουσιασμό σου, αποκαλύψεις περισσότερα απ' όσα θα έπρεπε, καταστρέφοντας ένα μέρος της μαγείας. Από την άλλη, σκέφτεσαι πως ίσως τα λόγια που θα χρησιμοποιήσεις για να περιγράψεις την μαγεία αυτή, να μην είναι αρκετά για να εκφράσουν το πραγματικό της μεγαλείο. Μια τέτοια περίπτωση είναι το συγκεκριμένο βιβλίο, με την ιστορία του Riggs να αποτελεί ένα πραγματικό λογοτεχνικό κέντημα, άψογα μελετημένο, δομημένο και τελικά, δοσμένο με λόγια, αλλά και εικόνες. Η ιστορία της Μις Πέρεγκριν και των Ασυνήθιστων Παιδιών της, μπορεί να υπάγεται στην λογοτεχνία του φανταστικού, όμως αυτό, δεν πρέπει να σας ξεγελάει. Μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να σκεφτείτε πως πρόκειται για ένα εύκολο θεωρητικά βιβλίο, όμως κάθε άλλο παρά αυτό δεν συμβαίνει.


Η σύλληψη της ιδέας είναι μοναδική, συνδυάζοντας το παρελθόν με το παρόν, συνδέοντάς τα με αριστοτεχνικό τρόπο και συγκαλύπτοντας στο πέρασμα του χρόνου ένα μεγάλο μυστικό που ξεπερνάει την απλή ιδέα των ταξιδιών στο χρόνο ή των ανθρώπων με ξεχωριστά χαρίσματα.


Μία από τις μεγάλες ιδιαιτερότητες που έχει το βιβλίο αυτό, είναι το φωτογραφικό υλικό που δεν συμπληρώνει απλά την ιστορία, αλλά την τροφοδοτεί θα λέγαμε. Ο ίδιος ο συγγραφέας δήλωσε πως έψαξε πάρα πολύ προκειμένου να καταλήξει στις συγκεκριμένες, που κοσμούν κατά διαστήματα το κείμενο , οι οποίες όχι μόνο είναι τρομακτικές και προκαλούν ρίγη ανατριχίλας στη ραχοκοκκαλιά μας, δεδομένου ότι είναι αληθινές, αλλά έχουν ενσωματωθεί στο ίδιο το κείμενο του δημιουργού, σαν να μην ήταν το υλικό που ενέπνευσε μια φανταστική ιστορία, αλλά σαν οι εικόνες αυτές να είναι η επιβεβαίωση της συγκαλυμμένης αλήθειας που εκείνος αφηγείται. Μιας ιστορίας που όσο προχωράει, σου κλέβει το οξυγόνο από τους πνεύμονες, σε πανικοβάλει και σε γοητεύει, την ίδια στιγμή που θες να τρέξεις για να ξεφύγεις από μιαν αόρατη απειλή, ενώ παράλληλα, θες να μείνεις και να εξερευνήσεις ακόμα βαθύτερα, επιτρέποντας στα γεγονότα να βγουν στο φως, να σου δώσουν απαντήσεις που ψάχνεις απελπισμένος, απαντήσεις που κρύβουν την πραγματικότητα που δεν μπορούν όλοι να κατανοήσουν, μέσα στο πέρασμα αιώνων ολόκληρων, με άλλους να προχωράνε και άλλους να παραμένουν στην σταθερότητα.


Το "Μις Πέρεγκριν: Στέγη Για Ασυνήθιστα Παιδιά" είναι ένα αρκετά δύσκολο βιβλίο. Και όχι, δεν εννοώ ότι το να το κατανοήσει κανείς, έχει να κάνει με θέματα ευφυίας, αλλά με το κατά πόσο εύκολα μπορεί να ρίξει τις άμυνές του απέναντι στο πιθανό και το απίθανο, στο κατά πόσο, μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να εξετάσει όλες τις δυνατότητες μιας πραγματικότητας που μπορεί να μην γνωρίζει τίποτα γι' αυτήν, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Άλλωστε, ο Riggs, στον πυρήνα της ιστορίας του, δεν χρησιμοποιεί μια ιδέα ολότελα φανταστική. Αντίθετα, παίρνει μια σπάνια πραγματικότητα και την πλάθει με την φαντασία του, χρησιμοποιώντας τα δικά του, ξεχωριστά και ασυνήθιστα συστατικά, ώστε να μας προσφέρει ένα βιβλίο ξεχωριστό και ασυνήθιστο που αποτελεί κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη , τόσο ως προς την ποιότητα της ουσίας του, όσο και ως προς την αισθητική του προσέγγιση. Με άλλα λόγια, είναι ένα βιβλίο που πρέπει να αποκτήσει κάθε αναγνώστης της φανταστικής λογοτεχνίας και να το μελετήσει με τον πρέπων σεβασμό, αλλά και κάθε συλλέκτης που είναι σε θέση να εκτιμήσει μια μοναδική και προσεγμένη δουλειά, από τις μικρότερες στις μεγαλύτερες λεπτομέρειες.


Το βιβλίο Μις Πέρεγκριν: Στέγη Για Ασυνήθιστα Παιδιά του Ransom Riggs κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πλατύπους.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.