Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ
Δημοσίευση: Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013 15:04
Θέατρο: Άτιτλη Βία, από την ομάδα LEGΩ

Τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα και στο Bob Theatre Festival η ομάδα του Κ. Ανδρικόπουλου επικράτησε στο Scratch Night διαγωνισμό, συναγωνιζόμενη άλλες 11 ομάδες. 15 λεπτά παρουσίασης της υπό διαμόρφωσης παράστασής του έκαναν το κοινό να ψηφίσει υπέρ της ολοκληρωμένης του δημιουργικής πρότασης. Έτσι λοιπόν, πέντε μήνες μετά, η ομάδα βαφτίστηκε “LEGω” και ξεκίνησε τον θεατρικό της βίο στο BIOS με την παράσταση , ολοκληρωμένης πια,  «Άτιτλη Βία» .

 

Από τη Φωτεινή Τσαρδούνη

 

Από το όνομα και μόνο της ομάδας (LEGω), μπορεί να υποθέσει κανείς ότι η ομάδα αναζητά όχι μόνο το προφανές, αλλά και πίσω από αυτό, διφορούμενες αλλά και πολλαπλές έννοιες κάποιου όρου ή μιας κατάστασης. Στο μεν όνομα είναι πολλοί οι συνειρμοί και τα λογοπαίγνια. Ως φώνημα σχετίζεται με το ελληνικό μιλώ (λέγω), ετυμολογικά παραπέμπει στο λατικινό legere (διαβάζω), στον νόμο (legem) ή στο μετέπειτα αγγλικό lego που σημαίνει συνδυάζω, εξ ου και τα γνωστά τούβλινα παιχνίδια lego.

 

Και η βία; Γιατί άτιτλη; Πόσες μορφές βίας έχουμε; Τις έχουμε κατονομάσει όπως οι Λάπωνες έχουν δεκάδες διαφορετικές λέξεις για τις διαφορετικές μορφές του χιονιού; Τις ξέρουμε όλες; Ποιες συμπεριφορές αντιλαμβανόμαστε όντως ως «βίαιες»;

Στο πέτρινο υπόγειο του Bios και σε μια οριοθετημένη τετράγωνη περιοχή ως σκηνή , έξι άτομα εμφανίζονται διαδοχικά, με κοινό ενδυματολογικό στοιχείο την άσπρη σαλοπέτα (η ενδυματολογική επιμέλεια από την Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη). Ακόμα και το λευκό, πόσο αθώο χρώμα είναι όταν η κοινή αυτή περιβολή-στολή μπορεί να παραπέμψει σε έναν εγκλεισμό, όπως για παράδειγμα των λευκών κελιών; Τα λόγια είναι περιττά όταν οι απλές χειρονομίες των ηθοποιών φέρουν στο φως περιορισμούς που υποβάλλονται μη λεκτικά, αντιδράσεις που συγκρατούνται εξωτερικά, αλλά που όμως από μέσα μια φωνή πάλλεται.

 

Η παράσταση διαρθρώνεται σε μια σειρά από σκετς: οικογένεια, σχολείο, ωδείο , εργασία κτλ. Δεν είναι ρεαλιστική σκηνικά η αντιμετώπιση, αντιθέτως, με μια εντελώς τυποποιημένη και «σημειακή» κίνηση  τίθενται τα καλούπια, ανθρώπων, συμπεριφορών και κατ’ επέκταση καταστάσεων (επιμέλεια κίνησης: Χριστίνα Χειλά – Φαμέλη) . Ακόμα και ο τρόπος βαδίσματος  κατά τις μεταβάσεις από το ένα θιγμένο επεισόδιο στο άλλο, τελείται  με ρομποτική ακρίβεια. Υπηρέτης των μηνυμάτων των μικρών ιστοριών είναι η σωματική φόρμα και το στήσιμο των ηθοποιών. Όλα σε καλούπια, πρόσωπα, μορφασμοί, λόγος και σώματα. Το παράδοξο είναι ότι δεν πηγάζει απειλή από όλα αυτά. Η περιραίουσα ατμόσφαιρα δεν είναι βαριά, αλλά μάλλον κωμική. Και αυτό γιατί, οι όποιες επιλογές, έχουν μπολιαστεί με μια έκφραση καρικατούρας. Έτσι το σχολίασμα των άτιτλων καθημερινών μορφών βίας που παρουσιάζονται στην παράσταση αποβαίνει πιο επικίνδυνο. Άλλωστε και στην πραγματικότητα η ασφυξία επέρχεται ύπουλα, αόρατη και καμουφλαρισμένη.

 

Οι ηθοποιοί της παράστασης εκτελούν συνετά τις γραμμές του έργου που έχει γράψει ο Κων/νος Ανδρικόπουλος. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του ιδίου στήνεται και αυτή η υπογράμμιση των διαφόρων μορφών βίας που πηγάζουν εντέλει από την αέναη λειτουργία ενός συστήματος περιορισμού και μη ελεύθερης έκφρασης. Η παράσταση πραγματεύεται την ελευθερία δια της απουσίας της. Ανελεύθερα τα σώματα και των ηθοποιών, από ιδία βούληση όμως. Και παρ’ όλα αυτά το κοινό έχει τις ευκαιρίες του ακόμα και να γελάσει, γιατί τελικά είναι κωμικοτραγικός όλος αυτός ο περιορισμός που επιβάλλεται στην ελεύθερη φύση του ανθρώπου!

Η παράσταση θα διαρκέσει για λίγες ακόμα μέρες, έως την Κυριακή 13 του Οκτώβρη. Είναι μια καλή πρόταση από μια νεοσύστατη ομάδα που και θίγει τα μη λέγοντα, αλλά και προκαλεί ευφορία.

 

Εκτύπωση
Περισσότερα
Θέατρο: Blasted - Ερείπια, της Σάρα Κέιν
15.05.2014 16:13
Όταν αυτοκτόνησε η Σάρα Κέιν ήμουν 15 χρονών. Δεν την ήξερα. Αν ζούσε τώρα, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα στην Αγγλία για να της χτυπήσω το κουδούνι.
Θέατρο: Τα ραδίκια ανάποδα, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη (Eliart)
27.03.2014 10:15
Ήθελα να δω κωμωδία. Μαύρη, άσπρη, κίτρινη, κόκκινη, μπλε, δεν με ενδιέφερε. Κάτι που θα με κάνει να γελάσω χωρίς να σκέφτομαι. Βέβαια και η κωμωδία, όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη σήμερα, το χιούμορ, προκαλούν το πνεύμα μας, το νοητικό μας κομμάτι, άρα είναι μάλλον αναπόφευκτο να θέλω να γελάσω χωρίς να συμβάλλει σε αυτό η σκέψη μου. Εξού και η έκφραση «πνευματώδες αστείο». Κατέληξα τελικά σε μια μαύρη κωμωδία: «Τα ραδίκια ανάποδα».
Θέατρο: Πολιτισμός, μία κοσμική τραγωδία, του Δημήτρη Δημητριάδη (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
05.03.2014 12:55
Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μία κοσμική τραγωδία» ανεβαίνει από την ομάδα «Bijoux de Kant» και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Ανεβαίνει» στο υπόγειο… Αντιθετικό σχήμα, όπως και το «πολιτισμός-τραγωδία».
Θεατρο: Πνιγμονή στο θέατρο Vault
03.02.2014 09:44
Ελλείψει διαδικτυακής σύνδεσης και με επιπλέον εργασιακές υποχρεώσεις, πάλι ανυποψίαστη πήγα στο θέατρο. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό. Το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Από τον τίτλο βέβαια και μόνο, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα πήγαινα σε κάποια ανάλαφρη παράσταση.
Θέατρο: Η ζωή μπροστά σου, σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά (Θέατρο Μεταξουργείο)
09.01.2014 16:18
Είμαι στο λεωφορείο, κάπου στα προάστια της Αθήνας. Μόλις έχω μετακομίσει και δεν έχω ίντερνετ σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά πληροφορία για τη παράσταση που μου προτάθηκε να δω και να γράψω. Μιλώ στο τηλέφωνο με φίλη για να πάμε μαζί το βραδάκι να δούμε την παράσταση «Η ζωή μπροστά σου». «Δεν έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, παίζει η Βαγενά» της λέω. Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, από το μπροστινό κάθισμα, γυρίζει και μου λέει: «ααα! Να πάτε, πάρα πολύ ωραία παράσταση!».
Θέατρο: Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαλακόπουλου στο Άνεσις
11.12.2013 10:56
Αναμονή έξω από το θέατρο Άνεσις, Παρασκευή βράδυ. Ένας νεαρός σαξοφωνίστας στην είσοδο. «Έξυπνη ιδέα να παίζεις έξω από το θέατρο», σκέφτηκα. Όλο και κάποιος θεατής θα σου ρίξει κανένα κέρμα και επιπλέον οι τζαζ μελωδίες του παραπέμπουν σε αμερικάνικες γειτονιές. Και τελικά ο σαξοφωνίστας είναι κομμάτι της παράστασης, μέρος της αμερικάνικης ατμόσφαιρας, που κυρίως μέσα από τη μουσική προσπαθεί να μας περάσει η παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην».
Θέατρο: Ο μικρός εγώ, του Βασίλη Ανδρέου (Βρυσάκι)
30.10.2013 09:45
Βράδυ Παρασκευής στον πολιτιστικό χώρο «Βρυσάκι». Περιμένω την φίλη μου, Ειρήνη, για να μπούμε να δούμε την παράσταση «Ο μικρός Εγώ». Αργεί. Αρχίζουν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, καμία απάντηση. “Η παράσταση θα πρέπει να ξεκινήσει, παρακαλώ μπείτε στην αυλή” μου είπαν και πήγα όντως στη θέση μου. Τηλεφώνημα Ειρήνης: “Ρε συ, συγγνώμη, με πήρε ο ύπνος. Φταίει που δούλευα βράδυ αυτές τις μέρες” μου λέει “τα λέμε μετά” της απαντάω.
Θέατρο: Amo da Morte, Μαθήματα καλής συμπεριφοράς, Από τα μικράτα μου κρατώ – Οff off Athens
02.07.2013 15:26
Το 5ο off off Athens Festival στο Θέατρο Επί Κολωνώ μπήκε στο τελευταίο 10ήμερο παραστάσεών του με την παράσταση “Amo da Morte”.