Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017
Χαμένοι θεοί – Τζόζεφιν Αντζελίνι (Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη)
Δημοσίευση: Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013 12:31
Χαμένοι θεοί – Τζόζεφιν Αντζελίνι (Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη)

Θα ξεκινήσω αυτό το κείμενο με μια παραδοχή. Ναι, πριν ξεκινήσω να διαβάζω το "Χαμένοι Θεοί", πριν ακόμα το πάρω στα χέρια μου, ήμουν βαθιά προκατειλημμένη απέναντί του.

Της Γιώτας Παπαδημακοπούλου

 

Ο λόγος είναι πολύ απλός και υποθέτω ότι όλοι σας καταλαβαίνετε ποιος είναι αυτός. Μα φυσικά το γεγονός ότι το εν λόγω βιβλίο βασίζεται στην ελληνική μυθολογία ώστε να χτίσει τον κεντρικό κορμό της ιστορίας του και πως η συγγραφέας του, δεν έχει καμία σχέση με την ταπεινή μας πατρίδα. Όπως και να το δεις, είναι λογικό να ανησυχώ για το πως μπορεί να αντιλαμβάνεται κάποιος ξένος την μυθολογία μας, ιδιαίτερα όταν την βλέπω να κατακρεουργείται παρέα με την ιστορία μας, στις μεγάλες υπερπαραγωγές του Hollywood την τελευταία 10ετία. Οφείλω ωστόσο να παραδεχτώ πως ήμουν άδικη και πως η Josephine Angelini, όχι μόνο έγραψε μια ιστορία που με καθήλωσε από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα αλλά, το έκανε στηριζόμενη σε λογικές, υπαρκτές βάσεις.

 

Η Έλεν Χάμιλτον είναι ένα 17χρονο κορίτσι που έχει ζήσει όλη της την ζωή σε ένα μικρό νησί, μαζί με τον πατέρα της, Τζέρι, με την μητέρα της να τους έχει εγκαταλείψει λίγο μόλις καιρό μετά την γέννησή της, χωρίς να μάθει ποτέ τίποτα γι' αυτήν. Η Έλεν πάντα γνώριζε πως είναι διαφορετική από τους υπόλοιπους ανθρώπους, μια διαφορετικότητα που προσπαθούσε να κρύψει έτσι ώστε να φαντάζει στα μάτια τους λιγότερο παράξενη. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, βλέπει παράξενα όνειρα καθώς και τρεις γυναίκες που μοιρολογούν και κλαίνε με αιμάτινα δάκρυα. Δεν μπορεί να καταλάβει τι της συμβαίνει, ούτε να το εξηγήσει, ακόμα και όταν συναντά την οικογένεια Δήλος και τον Λούκας, που μόλις έχουν μετακομίσει στο νησί, και μέσα της δημιουργείται η ακαταμάχητη επιθυμία να τον σκοτώσει. Όταν οι δυο τους θα σωθούν σχεδόν εκ θαύματος, η Έλεν θα μάθει ποια πραγματικά είναι η καταγωγή ανακαλύπτοντας πως η αλήθεια είναι δεμένη με μια ιστορία χιλιάδων χρόνων, με τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα και πως η ίδια, είναι δεμένη με μια μοίρα και μια κατάρα που δεν μπορεί να αποφύγει.

 

Πρώτα απ' όλα θέλω να δηλώσω πως η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία χτίζει η Josephine Angelini την ιστορία της, είναι κάτι παραπάνω από έξυπνη, είναι ευφυής. Υιοθετεί στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας ωστόσο, αντλεί πηγές έμπνευσης από διάσημα ιστορικά έγγραφα και αφηγήσεις, συνδυάζοντας τον μύθο με την πραγματικότητα και τελικά, καταφέρνει μέσα από τον ρεαλισμό της γνώσης να πλάσει μια ολότελα δική της, φανταστική ιστορία η οποία όμως, θα μπορούσε να είναι αληθινή καθώς, στηρίζεται σε πραγματικές βάσεις και μια λογική επιχειρημάτων που δεν μπορείς εύκολα ν' αντικρούσεις. Δεν τοποθετεί τους θεούς στο επίκεντρο, αν κι αυτό αρχικά περιμένεις, αλλά τους Επιγόνους, ανθρώπους που κατάγονται από ημίθεες γενιές και χωρίς να έχουν δικαίωμα επιλογής, μέσα στις χιλιετίες, καλούνται να ξεπληρώσουν τον όρκο αίματος του Οίκου τους, παρακινούμενοι από τις Ερινύες  χωρίς ωστόσο να μπορούν να σταματήσουν ποτέ. Η μοίρα τους, είναι και η κατάρα τους, ένας φαύλος κύκλος που δεν μπορεί να κλείσει, ούτε να ξεπεράσεις τα όριά του.

 

Η συγγραφέας καταφέρνει να σε παρασύρει με την χειμαρρώδη αφήγησή της, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα και ορκίζομαι πως έχει αποφασίσει να μην μας αφήσει να πάρουμε ανάσα. Σε αντίθεση με άλλες ιστορίες του είδους, αν και υπάρχει love story, δεν ξεκινάει με διόλου παραδοσιακό τρόπο και αυτό από μόνο του, είναι ένα συν που ανεβάζει τον πήχη ψηλά. Οι χαρακτήρες είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι, ολοκληρωμένοι και άψογα δομημένοι με αποτέλεσμα, όταν βρίσκονται όλοι μαζί ή σε μικρότερες ομάδες, να αλληλοσυμπληρώνονται τόσο τέλεια, λες και πλάστηκαν γι' αυτό τον σκοπό. Οι περιγραφές τοποθεσιών και καταστάσεων γίνονται με άκρως παραστατικό τρόπο, αισθανόμαστε σαν να βρισκόμαστε μόλις μερικά βήματα από τους ήρωές μας, η δράση συνεχής, διατηρώντας τις ισορροπίες που είναι απαραίτητες ώστε να μην αισθανθούμε ότι πνιγόμαστε από την ένταση και δυνατά, αντικρουόμενα συναισθήματα που δεν μπορούν παρά αν ριζώσουν μέσα μας.

 

Όποιος δεν έχει διαβάσει το "Χαμένοι Θεοί", είτε είναι fan της λογοτεχνίας του φανταστικού είτε όχι, καλά θα έκανε να το ξανασκεφτεί και να του δώσει μια ευκαιρία. Είμαι σχεδόν βέβαιη πως δεν θα το μετανιώσει καθώς πρόκειται για μια ιστορία που μπορεί να καλύψει τον αναγνώστη σε πολλαπλά επίπεδα, περιπέτειας, συναισθημάτων, δράσης, γνώσης. Το μοναδικό ίσως μειονέκτημα του βιβλίου να είναι η υπερβολική πληροφόρηση σε κάποια σημεία, γύρω από τον μύθο και την ιστορία που οδηγούν στο σήμερα, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει  να καθυστερήσει ή και να μπερδέψει τον αναγνώστη εκείνον που ίσως να μην θυμάται και πολλά από τα σχολικά του χρόνια ή ακόμα, και να μην γνωρίζει κάποια πράγματα με αποτέλεσμα να χρειάζεται μεγαλύτερο χρόνο να τα επεξεργαστεί. Αυτό όμως είναι κάτι πολύ μικρό μπροστά σε ένα σύνολο που σε παρασύρει και δεν μπορεί παρά να σε κάνει να θες λίγο ακόμα, ψάχνοντας απεγνωσμένα λύσεις, μαζί με τους ήρωες, προκειμένου να απελευθερωθούν από μια ανώφελη μοίρα που κληρονόμησαν, χωρίς καν να το ζητήσουν.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.