Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017
Pauline Reage - Η ιστορία της Ο (Εκδόσεις Μεταίχμιο)
Δημοσίευση: Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013 14:49
Pauline Reage - Η ιστορία της Ο (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

Όσοι δεν αντέχετε να ακούτε για ιστορίες με ακραίο σαδομαζοχιστικό περιεχόμενο, σταματήστε αυτή τη στιγμή την ανάγνωση και…

… πηγαίνετε να κάνετε κάτι άλλο.


Της Γιώτας Παπαδημακοπούλου


Όσοι πάλι, δεν έχετε τέτοια προβλήματα ή δεν αντιμετωπίζετε μεγάλες ευαισθησίες, μπορείτε να συνεχίσετε. Γιατί, το πιο πολυδιαβασμένο και πιο πολυσυζητημένο γαλλικό μυθιστόρημα -μετά τον "Μικρό Πρίγκιπα"- της Dominique Aury, το οποίο υπέγραψε με το ψευδώνυμο, Pauline Réage, κάτι που δεν παραδέχθηκε νωρίτερα από το 1994 -τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό της-, ανήκει στην κατηγορία εκείνη των βιβλίων που ναι, έχουν την μοναδική ικανότητα να σοκάρουν τον αναγνώστη, τόσο την εποχή που γράφτηκε, όσο και σήμερα. Και μπορεί να μην ζούμε στο 1954, που το βιβλίο έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του όμως, καλώς ή κακώς, κάποια πράγματα, δεν αλλάζουν... ποτέ.


Η Ο, είναι μια Παριζιάνα φωτογράφος, η οποία διατηρεί σχέση με τον γοητευτικό Ρενέ για τον οποίο, είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα. Έτσι, τον αφήνει να την παρασύρει στον πύργο Roissy, όπου γίνεται έρμαιο στα χέρια μιας λέσχης σαδομαζοχιστών στην οποία εκπαιδεύεται για το πως να γίνει, σωστή και πειθήνια σκλάβα. Όταν επιστρέφει πίσω στον πραγματικό κόσμο, στον οποίο πρέπει πλέον να ακολουθεί τους κανόνες στους οποίους εκπαιδεύτηκε, γνωρίζει τον σερ Στίβεν, γιο της μητέρας του Ρενέ από προηγούμενο γάμο ο οποίος, γοητεύεται από την παρουσία της και θέλει να την κάνει δική του. Ο Ρενέ, του δίνει δικαιώματα πάνω της μέχρι που σταδιακά, του περνά την πλήρη κυριαρχία και κατοχή της με την Ο, να μην αντιστέκεται, όχι μόνο γιατί δεν μπορεί αλλά, γιατί δεν θέλει να το κάνει.


"Η Ιστορία Της Ο", έχει χαρακτηριστεί ως η πιο ακραία και τολμηρή, ερωτική επιστολή που γράφτηκε ποτέ. Ο λόγος, δεν είναι άλλος από το ότι η συγγραφέας, μπήκε στην διαδικασία να συγγράψει το εν λόγω μυθιστόρημα, ερεθισμένη από την παρατήρηση του τότε εργοδότη κι εραστή της, Jean Paulhan, ο οποίος και υπογράφει το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου, ότι οι γυναίκες δεν είναι σε θέση να γράψουν μια πραγματικά ερωτική, τολμηρή ιστορία σαν κι αυτές του Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Πώς να αντισταθεί η Aury σε αυτή την πρόκληση; Πώς να μην παρασυρθεί στη δίνη των συναισθημάτων και της επιθυμίας της; Αποτέλεσμα αυτού, ένα από τα πιο ακραία, αισθησιακά βιβλία που κυκλοφόρησαν ποτέ στην αγορά, φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας, διαχρονικό και πιο σύγχρονο παρά ποτέ. Και μπορεί να χρειάστηκαν δεκατρία χρόνια από την κυκλοφορία του για να πωλείται ελεύθερα στο αναγνωστικό κοινό όμως τα κατάφερε, πολύ καλύτερα ίσως, απ' όσο θα ήθελαν να πιστέψουν κάποιοι.


Σε μια εποχή λοιπόν που το γυναικείο άρλεκιν γνώριζε τις μεγάλες του δόξες, με τον υπέρμετρο, ακραίο ρομαντισμό να χτυπάει κόκκινο, ήρθε "Η Ιστορία Της Ο" να φέρει τα πάνω κάτω, κάνοντας τους ανθρώπους να δουν τον έρωτα με μια άλλη, διαφορετική ματιά. Και δεν διαφωνεί κανείς πως ο σαδομαζοχισμός κρύβει κάτι το αρρωστημένο και διεστραμμένο όμως, αν κάτι οφείλουμε να παραδεχτούμε είναι πως η Aury, παρά το τολμηρό του περιεχομένου της ιστορίας της, δεν γίνεται διόλου προκλητική και χυδαία, χρησιμοποιώντας εκείνες ακριβώς τις λέξεις που χρειάζονται ώστε, η αφήγησή της, να χαρακτηρίζεται από την τόλμη του είδους, χωρίς ωστόσο να γίνεται ενοχλητικό, ένα λάθος στο οποίο είναι πολύ εύκολο να υποπέσει κανείς, θέλοντας δήθεν να εντυπωσιάσει ή να προκαλέσει σοκ φθηνού επιπέδου, χάνοντας ωστόσο την ουσία. Γιατί εκεί είναι φίλοι μου το μυστικό! Μπορεί η Aury να έγραψε μια από τις πιο τολμηρές ιστορίες της γαλλικής λογοτεχνίας όμως, ήθελε κάτι να πει και όχι απλά να προκαλέσει.
 

 

Η Ο παραδίδεται στον Ρενέ και τις ακόλαστες επιθυμίες του, όχι γιατί είναι αδύναμη αλλά, γιατί στην πραγματικότητα, είναι υπερβολικά δυνατή για να κάνει τέτοιο. Είναι ο απόλυτος τρόπος να του αποδείξει πως είναι ολόκληρωτικά δικιά του, ότι τον αγαπάει χωρίς όρους και όρια, παραδομένη στη μοίρα που εκείνος θα επιλέξει για εκείνη. Ή μήπως τα πράγματα, δεν είναι ακριβώς έτσι; Γιατί στο βάθος της ψυχής και του υποσυνείδητού της, η Ο, μόνο στο να να ικανοποιεί τα πάθη των άλλων, βρίσκει τη δικιά της, προσωπική ικανοποίηση. Προσφέροντας την ηδονή με έναν τρόπο που οι άλλοι, μπορεί να βρίσκουν εξευτελιστικό εκείνη, θεοποιεί στα μάτια της τον εαυτό και τις πράξεις της θεωρώντας πως τόσο η ίδια, όσο και οι επιλογές της, είναι κάτι ανώτερο, κάτι ασύλληπτο, μια ακρότητα που αν δεν την βιώσεις, δεν μπορείς να την κατανοήσεις, που αν δεν αφεθείς έρμαιο στα χέρια κάποιων άλλων, δεν μπορείς να αντιληφθείς το όλον, έστω κι αν αυτό είναι που θα σε καταστρέψει.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.