Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Η άλλη αίσθηση, στο κτήριο 56 του Ελληνικού Κόσμου

Η άλλη αίσθηση, στο κτήριο 56 του Ελληνικού Κόσμου

Η θεατρική ομάδα Naan και η σκηνοθέτις Φρόσω Λύτρα παρουσιάζουν το θεατρικό έργο «Η άλλη αίσθηση», που είναι…

… εμπνευσμένο από έξι και μία ιστορίες του Guy de Maupassant, σε κείμενο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου , από τις 17 Ιανουαρίου 2013 στο Κτήριο 56 του Ελληνικού Κόσμου.


Το έργο αποτελεί ένα ταξίδι στις αισθήσεις.Ένα ταξίδι που ξεκινά για τον Guy de Maupassant, κεντρικό ήρωα της παράστασης, με αφορμή μια φράση του Μοντεσκιέ: «Ένα όργανο αίσθησης περισσότερο, ένα λιγότερο να περιείχε ο οργανισμός μας και θα είχαμε μια εντελώς άλλη αντίληψη του κόσμου»… μια «άλλη αίσθηση» της πραγματικότητας… Μέσα από έξι στάσεις σε έξι φανταστικές-μεταφυσικές ιστορίες, ο ήρωας βιώνει τον τρόμο, τον έρωτα, την υπαρξιακή αγωνία και την τρέλα. Κάθε ιστορία συνδέεται με μία από τις αισθήσεις μας και εκφράζεται μέσα από μια μορφή τέχνης (ζωγραφική, φωτογραφία, θέατρο, γλυπτική, χορό και video art). Όλες τις ιστορίες μεταξύ τους, ενώνει μια έβδομη ιστορία που μας οδηγεί σταδιακά στην ανακάλυψη μιας εντελώς καινούριας αίσθησης, τελείως ανεξιχνίαστης.


Το σκηνικό της παράστασης αποτελείται από έξι αυτόνομους εικαστικούς  χώρους, που συνθέτουν ένα ενιαίο περιβάλλον , όπου αντίστοιχοι παραστατικοί και εικαστικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν τα έργα τους. Το περιβάλλον αυτό, που δημιουργεί κι επιμελείται ο Μανόλης Παντελιδάκης, αποτελεί το χάρτη του κεντρικού ήρωα Guy de Maupassant αλλά και του ίδιου του θεατή, για να πραγματοποιήσουν μαζί ένα ταξίδι στις αισθήσεις και στις τέχνες.


«Η Άλλη Αίσθηση», ως εικαστικό θεατρικό δρώμενο, οδηγεί το θεατή από χώρο σε χώρο, για να παρακολουθήσει την εξέλιξη της παράστασης αλλά και να ανακαλύψει τα κομμάτια του ενιαίου εικαστικού περιβάλλοντος που φαντασιακά αποτελεί το σπίτι-μυαλό του Guy de Maupassant. Η ομάδα naan, διερευνά τη συνεύρεση όλων των Τεχνών μέσα σε μια θεατρική πραγματικότητα, με στόχο τη δημιουργία εικαστικών θεατρικών παραστάσεων.  Το κείμενο και το πρόγραμμα της παράστασης κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Άπαρσις.


Οι 6+1 ιστορίες της παράστασης
1.Το μοντέλο – Ζωγραφική - Ακοή
Ένας νεαρός ζωγράφος ερωτεύεται με πάθος το μοντέλο του και μένει μαζί της περίπου ένα χρόνο, όσο διαρκεί δηλαδή και το σαρκικό πάθος του γι’ αυτήν. Μετά από μια τρομερή και αναίτια ρήξη που δημιουργείται μεταξύ τους, οι ισορροπίες χάνονται για πάντα και ο ένας γίνεται δέσμιος του άλλου.
2.Η Άγνωστη – Φωτογραφία - Όσφρηση
Ο ήρωας ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια άγνωστη που συναντά στο δρόμο. Ο έρωτας στοιχειώνει για ένα ολόκληρο χρόνο τη σκέψη του, μέχρι που την ξανασυναντά τυχαία στο δρόμο. Της ζητά να τη φωτογραφίσει κι εκείνη δέχεται. Καθώς τη φωτογραφίζει η γυναίκα γδύνεται και τότε ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με τους μεγαλύτερους φόβους του.
3.Ανώφελη ομορφιά – Θέατρο - Γεύση
Η κόμισσα Ντε Μασκαρέ είναι τριάντα χρονών και έχει ήδη επτά παιδιά. Όταν γυρίζει από την εξοχή μετά τη γέννα του τελευταίου της παιδιού, ο άντρας της, της εκφράζει γι’ ακόμα μια φορά τον έρωτα και τον θαυμασμό του με απότερο σκοπό να την αφήσει και πάλι έγκυο. Εκείνη είναι πλέον αποφασισμένη να δώσει ένα τέλος σ’ αυτό το μαρτύριο, όπως εκείνη αποκαλεί τις ασταμάτητες εγκυμοσύνες της, κάνοντας τα πάντα για να το καταφέρει…
4.Η Οπτασία – Γλυπτική - Αφή
Η ιστορία «η οπτασία» γεννήθηκε μέσα από τη μεταφυσική διάθεση του συγγραφέα και την άρνησή του απέναντι στο θάνατο. Ο Λου, ένας παλιός φίλος του Μωπασάν ο οποίος έχει χάσει τη γυναίκα του, του ζητάει να τον βοηθήσει. Παρακαλεί τον Μωπασάν να πάει στο στοιχειωμένο, όπως αποδεικνύεται, σπίτι του για να πάρει τα γράμματα της γυναίκας του που τα έχει αφήσει εκεί. Όμως στο σπίτι πραγματοποιείται μια συνάντηση που θα τον στοιχειώσει για πάντα.
5.Η Κόμη – Χορός - Όραση
Πρόκειται για την ιστορία μιας Ερωτικής Μακάβριας Παράνοιας «Το παρελθόν με θέλγει, το παρόν με τρομάζει αφού το μέλλον είναι ο θάνατος!». Μια αόρατη νεκρή γυναίκα οδηγεί πλέον τη ζωή του Μωπασάν. Περνάει τις περισσότερες ώρες του μέσα σε διάφορα καταγώγια και καμπαρέ. Η εμμονή του με αυτή τη γυναίκα, θα τον οδηγήσει σιγά-σιγά στην τρέλα. 
6.Εκείνος – Video art – έκτη αίσθηση
«Δε θέλω πια να είμαι μόνος τη νύχτα... γιατί φοβάμαι ολομόναχος, φοβάμαι τον εαυτό μου. Φοβάμαι το φόβο, τη φρικτή αίσθηση του ανεξήγητου τρόμου, τη φρικτή σύγχιση της σκέψης μου.» Ο Μωπασάν φαίνεται να έχει κυριευθεί από τις εμμονές του και τις φοβίες του.
Σαν κινηματογραφική σεκάνς από την οποία δεν λείπει το υγρό στοιχείο και το σκοτάδι, ο ήρωας περιγράφει ό,τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του, τα γεγονότα που του προκαλούν το φόβο. Πιστεύει ότι το μυαλό του «κατοικείται»... Τα φαντάσματα της σκέψης του παραμένουν αόρατα και βρίσκονται παντού…«παραμένουν γιατί είμαι μόνος, αποκλειστικά και μόνο επειδή είμαι μόνος».
6+1.Το γράμμα ενός τρελού
«…Ξανάρχισα με μανία το γράψιμο…σιγά-σιγά όμως άρχισα να χάνω τον έλεγχο …μια-μια οι αισθήσεις μου άρχισαν να οξύνονται…».


Λίγα λόγια για τον Γκυ ντε Μωπασάν
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου του 1850 στον Πύργο του Μιρομενίλ, κοντά στη Ντιέπ. Το 1856 γεννιέται ο αδελφός του Ερβέ και οι γονείς του χωρίζουν. Η κυρία ντε Μωπασάν εγκαθίσταται στο Ετρετά, παραθαλάσσια πόλη της Μάγχης, με τα δυο παιδιά της.  Προσπαθεί πολλές φορές να αυτοκτονήσει, κάποτε μάλιστα δένοντας γύρω από το λαιμό της τις μακριές της πλεξίδες. Πρόκειται για μια γυναίκα πολύ καλλιεργημένη, στενή φίλη του Φλομπέρ, νευρασθενική, που μισεί το φως και παίρνει διάφορα καταπραϋντικά.  Αυτή σταλάζει στην ψυχή του Μωπασάν την αγάπη για την τέχνη του λόγου, με την κρυφή ελπίδα ο γιος της να γίνει συγγραφέας.


Ο Μωπασάν λατρεύει το υγρό στοιχείο. Η απατηλή σαγήνη του νερού, η αίσθηση της αδιάλειπτης κίνησης, του κινδύνου και της ελευθερίας μαγνητίζουν τον ατίθασο και παράτολμο χαρακτήρα του.   Όντας έφηβος, σώζει από πνιγμό τον Άγγλο ποιητή Σουίνμπορν, που μένει στην Ετρετά με κάποιον ιδιόρρυθμο φίλο του. Φήμες κυκλοφορούν στην περιοχή για τα δυο αυτά περίεργα πρόσωπα: ότι παίρνουν όπιο και επιδίδονται σε όργια. Οι δύο νέοι καλούν στο σπίτι τους το δεκαεξάχρονο Γκυ για να τον ευχαριστήσουν, και εκείνος βρίσκεται τότε μπροστά σε ένα νοσηρό, μακάβριο και διεστραμμένο κόσμο που ασκεί επάνω του μια έλξη εξαιρετικά ισχυρή.


Το 1863 ο Μωπασάν εισάγεται στο εκκλησιαστικό ίδρυμα Υβετό. Το 1870 φεύγει για το μέτωπο στο γαλλογερμανικό πόλεμο. Το 1872 αρχίζει να εργάζεται στο Υπουργείο Ναυτικών και να ασχολείται πιο συστηματικά με τη λογοτεχνία και την ποίηση κάτω από τον αυστηρό έλεγχο του Φλομπέρ. Η γνωριμία του με τον Φλομπέρ, ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια, θα τον σφραγίσει ανεξίτηλα.  Ο Φλομπέρ τον θεωρεί πνευματικό του παιδί. Περνά τις διακοπές του με σκληρή σωματική άσκηση και κωπηλασία στο Σηκουάνα. Το 1877 παρουσιάζονται τα πρώτα προβλήματα υγείας, ενώ ήδη έχει αρχίσει να δημοσιεύει έργα του και να συμμετέχει σε ομάδες λογοτεχνών. Το 1879 αποσπάται χάρη στο Φλομπέρ στο Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης, απ’ όπου παραιτείται μετά το θάνατο του Φλομπέρ στις 8 Μαΐου 1880. 


Με τα ίδια του τα χέρια φορά στο δάσκαλό του τη στερνή του αμφίεση.  Και λέει στους φίλους του: «Μακάρι να ήμουν νεκρός αν ήξερα ότι κάποιος με σκέφτεται όπως σκέφτομαι εγώ εκείνον.» Από τότε ο άλλοτε ασύδοτος ηδονιστής που αμελούσε τη συγγραφή για την κωπηλασία, τη σκοποβολή και τις παρέες, επιδίδεται πλέον σαν μεθυσμένος στο γράψιμο. Ταξιδεύει στην Κορσική, την Αλγερία, τη Βρετάνη, την Ιταλία, τη Σικελία, την Αγγλία, τη Βόρεια Αφρική, το Μαρόκο, την Τυνησία κ.ά.  Από το 1884 αρχίζουν να εμφανίζονται οι νευροψυχικές διαταραχές. Η τελευταία περίοδος της ζωής του σφραγίζεται και από μια μυστηριώδη γυναίκα την «κυρία με τα γκρίζα», ένα πλάσμα που τον καταδιώκει ή τον εκβιάζει, για άγνωστους λόγους, ένα πρόσωπο που παραμένει στο σκοτάδι και που ο συγγραφέας φοβάται και αποφεύγει σαν βρικόλακα, σαν ένα μαύρο προμήνυμα του φοβερού τέλους που τον περιμένει.


Το 1887 ο αδελφός του παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα σχιζοφρένειας, το 1889 κλείνεται σε άσυλο φρενοβλαβών όπου και πεθαίνει. Από το 1891 η κατάσταση της υγείας του Μωπασάν γίνεται πολύ ανησυχητική και την 1η Ιανουαρίου 1892 αποπειράται να αυτοκτονήσει στις Κάννες.   Στις 6 του ίδιου μήνα μπαίνει στην κλινική του δόκτορα Μπανς στο Πασσύ. Δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβγεί. Στις 6 Ιουλίου 1893, σε ηλικία 43 ετών, πεθαίνει σύμφωνα με το ιατρικό δελτίο από σύφιλη νευροτροπικής μορφής. Η ταφή του γίνεται στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς.


Πίσω από την κοινωνική εικόνα του φτασμένου συγγραφέα, που πουλά χιλιάδες αντίτυπα, που μένει σε ένα πολυτελέστατο διαμέρισμα, που έχει δική του έπαυλη και κότερο, ταξιδεύοντας με αυτό αδιάκοπα σε όλη τη Μεσόγειο, που η ζωή του είναι ξέφρενη, ηδονική και σκανδαλώδης, που συχνάζει στα πιο φημισμένα κοσμικά σαλόνια,  που προκαλεί χίλιες δυο σκαμπρόζικες φάρσες, που σπέρνει νόθα, που κάνει σπορ, που λατρεύει τη φύση, κρύβεται μια άλλη εικόνα απελπιστικά οδυνηρή: η αϋπνία, οι νευρικές διαταραχές, οι πονοκέφαλοι που πριονίζουν τα φρένα, η εξάντληση, η παροδική τύφλωση, ο αιθέρας, τα ηρεμιστικά, οι νευρολόγοι, τα ελβετικά θεραπευτήρια, η δεσποτική μητέρα, που τον ελέγχει αθέατη και τον κατευθύνει, η σύγχυση του νου, η απέραντη μοναξιά, η απόγνωση, ο κόσμος της παράνοιας.


Σκηνοθεσία: Φρόσω Λύτρα
Κείμενο: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σύλληψη έργου-θεατρική απόδοση-Δραματουργική Επεξεργασία: Φρόσω Λύτρα
Σκηνογραφία: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Ειρήνη Τσακίρη
Επιμέλεια Κίνησης: Σοφία Μιχαήλ
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Τέλλος
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Βοηθoί Σκηνοθέτη: Ζέτη Φίτσιου, Φίλιππος Παπαχριστοδούλου
Βοηθοί Σκηνογράφου : Μάρκος Παπουτσάκης, Νεφέλη Ηλιοπούλου
Βοηθός Φωτισμών : Στέλλα Κάλτσου
Επιμέλεια κειμένου: Έλενα Αγγελοπούλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Βαγγέλης Δοκός
Κατασκευή σκηνικού: Παναγιώτης Λαζαρίδης
Εικαστικοί και Παραστατικοί Καλλιτέχνες: Ζωγράφος: Βασίλης Πέρρος, Φωτογράφος: Τάσσος Βρεττός, Σκηνογράφος: Μανόλης Παντελιδάκης, Σκηνοθέτις: Φρόσω Λύτρα, Γλύπτρια: Έφη Σκαρβελάκη, Χορογράφος: Amalia Bennett, Μουσικός: Γιώργος Πούλιος, Video Artist: Άγγελος Παπαδόπουλος
Παίζουν: Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Γωγώ Καρτσάνα, Θύμιος Κούκιος, Αννίτα Κούλη, Λήδα Ματσάγγου, Σοφία Μιχαήλ, Φίλιππος Παπαχριστοδούλου, Ευαγγελία Συριοπούλου, Κώστας Φαλελάκης. Στο ρόλο του Guy de Maupassant ο Δημήτρης Γεωργαλάς.  
Φωτογραφία: Τάσσος Βρεττός



Διατίθεται δωρεάν χώρος στάθμευσης
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ

Λεωφορεία: 049 (Πειραιάς - Ομόνοια), στάση ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
914 (Ομόνοια-Πειραιάς - Παλαιά Κοκκινιά), στάση ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Τρένο (γραμμή ΗΣΑΠ): ηλεκτρικός σταθμός Καλλιθέας

Σχετικές ειδήσεις
Το Στρίψιμο της βίδας, του Χένρι Τζέιμς στο Θέατρο Άνεσις
30.11.2016 17:06
Το Άνεσις υποδέχεται τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο που από τις 10 Ιανουαρίου του 2017 θα υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία στο αριστουργηματικό μυθιστόρημα τρόμου Το στρίψιμο της βίδας του Χένρι Τζέιμς, με τους Θάλεια Ματίκα και Ιάσονα Παπαματθαίου σε μια παράσταση για δύο πρόσωπα ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερπραγματικό, την αίσθηση και την παραίσθηση, την αγωνία, την υπαινικτικότητα και τον ίδιο τον φόβο του θανάτου…
Phaedra(s), σε σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι με την Ιζαμπέλ Ιπέρ στη Στέγη
30.11.2016 14:52
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ μεταμορφώνεται σε θεά, βασίλισσα, ιερή πόρνη, ερωτευμένη αυτόχειρα, ασυμβίβαστη σύγχρονη γυναίκα και ζωντανό είδωλο του αυτοκαταστροφικού πάθους και γίνεται ξανά η ακαταμάχητη μούσα του κορυφαίου Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι.
Είσαι ένα κτήνος, Βίσκοβιτς - Ιστορίες με ζώα, από τους AbOvo και τους 4Frontal στο Bios
08.11.2016 10:51
Οι AbOvo και οι 4Frontal, δύο από τις σημαντικότερες νεανικές θεατρικές ομάδες, ενώνουν τις δυνάμεις τους και μας διηγούνται από τη σκηνή του Bios ιστορίες με ζώα, εμπνευσμένες από το ομώνυμο βιβλίο του Alessandro Boffa, σε μια κωμική και μουσική παράσταση: Είσαι ένα Κτήνος, Βίσκοβιτς: Ιστορίες με ζώα που μοιάζουν με ανθρώπινες ιστορίες κατι σαν τον Αίσωπο ή τόσες άλλες ιστορίες (της παγκόσμιας λογοτεχνίας)... ξέρετε τώρα...
Θέατρο 104: Το πρόγραμμα της νέας σεζόν 2016-17
28.09.2016 10:45
Το Θέατρο 104 θα κλείσει 4 χρόνια στο σπίτι της Ευμολπιδών. Τέσσερα χρόνια που κάθε πολιτιστική δράση του τόπου γινόταν (και γίνεται) στη σκιά ενός κόσμου που καταρρέει.
Η Γυναίκα της Ζάκυνθος, του Δ. Σολωμού στο Booze Cooperativa
17.03.2016 11:40
Το Booze Cooperativa μας προσκαλεί στην παράσταση Η Γυναίκα της Ζάκυθος, το έργο του Διονύσιου Σολωμού, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Φωτεινής Καπελλάκη και της Κατερίνας Παπαγεωργίου.