Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Μαρία Τζαμπούρα: O σκιτσογράφος κάνει ξεκάθαρο το μη - ορατό στον κόσμο

Μαρία Τζαμπούρα: O σκιτσογράφος κάνει ξεκάθαρο το μη - ορατό στον κόσμο

Σε μια εποχή που ξαφνικά όλοι προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την "κρίση" στη ζωή μας από ανάγκη, οι γελοιογράφοι…
 

… επιμένουν να στέκονται κριτικά απέναντι στην πραγματικότητα που τους (μας) περιβάλλει, από επιλογή.
Υπό αυτό το πρίσμα, η γελοιογραφία είναι  προσωπική υπόθεση .


Οι δημιουργοί υποθέτουν πώς είναι ή πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, κάθε φορά. Επανεφευρίσκουν την πραγματικότητα, την ανασκευάζουν και την ξαναδίνουν πάλι πίσω. Γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, όλα είναι ειδωμένα από μιαν άλλη μεριά, από μιαν άλλη οπτική γωνία. Τα πράγματα αλλάζουν. Η Ελλάδα έγινε μέρος των διεθνών εξελίξεων έστω και με οδυνηρό τρόπο. H εικόνα έχει δύναμη και η δουλειά του σκιτσογράφου είναι να αποσαφηνίζει και να κάνει ξεκάθαρο το “μη – ορατό “ στον κόσμο. Μπορεί η “δημιουργική λογιστική” να είναι έργο των πολιτικών αλλά η δημιουργική “ανάγνωση” των όσων συμβαίνουν γύρω μας είναι σίγουρα δουλειά των σκιτσογράφων.


Σε έναν κόσμο που οι αναγνωστικές συνήθειες αλλάζουν ραγδαία, με συνεχώς και πιο δύσπιστο κοινό ως προς την αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης, η Λέσχη ελλήνων γελοιογράφων προσπαθεί να επικοινωνήσει το έργο των μελών της, πολλαπλώς. Μέσω του ιστότοπου της (http://www.cartoonists.gr/), των εκθέσεων γελοιογραφίας και άλλων παράλληλων εκδηλώσεων που διοργανώνει κάθε χρόνο, η Λέσχη προβάλλει, προωθεί και ανανεώνει κάθε φορά το ενδιαφέρον του κόσμου τόσο σε σχέση με το τί σκέφτονται και πώς αντιδρούν οι σκιτσογράφοι σε σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας όσο και για την ίδια την τέχνη της γελοιογραφίας.


Info:
Γεννήθηκε το 1972. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες στον ΑΚΤΟ και στο Λονδίνο ( Middlesex University ). Εργάζεται σε εφημερίδες και περιοδικά ως σκιτσογράφος – εικονογράφος. Μέχρι το 2002 ήταν στο "ΒΗΜΑ". Aπό το 2005 είναι στο "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”. Συνεργάζεται επίσης με την BOOKPRESS, διαδυκτιακή εφημερίδα, αποκλειστικά για βιβλία (www.bookpress.gr). Παράλληλα, ασχολείται με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων. Διακρίθηκε με το Kρατικό Bραβείο Eικονογράφησης Παιδικού Bιβλίου 2006. Είναι μέλος της Λέσχης ελλήνων σκιτσογράφων (www.cartoonists.gr). Θα τη βρείτε στο  http://mtzaboura.blogspot.gr/
 

Σχετικές ειδήσεις
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.
Μαρία Φιλοπούλου: Το αντίδοτο του νερού (l'eau comme antidote)
08.06.2016 10:53
Έχω εμμονή με το νερό και ό,τι έχει σχέση μ´ αυτό, στην προσωπική μου ζωή και στην ζωγραφική μου τα τελευταία χρόνια.
Νατάσσα Πουλαντζά: Ανασκευάζοντας τον χρόνο
27.05.2016 12:47
Το κύριο εκφραστικό μου μέσο είναι η ζωγραφική, χωρίς να τη δεσμεύω πάντα στις δύο διαστάσεις και στη χρήση κλασικών υλικών και τεχνικών. Συνήθως, ως πρώτη ύλη στη δουλειά μου, χρησιμοποιώ φωτογραφικό υλικό που προέρχεται είτε από «σκηνοθετημένες» λήψεις στον χώρο του εργαστηρίου μου είτε από υλικό το οποίο συλλέγω από τον Τύπο και το διαδίκτυο.
Δημήτρης Παπατρέχας: Έξοδος
22.04.2016 16:43
Μου αρέσουν οι δρόμοι. Κατά περιόδους ζωγραφίζω δρόμους. Καινούργιους. Μου αρέσουν τα διαβατάρικα πουλιά που πετούν συντεταγμένα. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου, γι΄ αυτό υπάρχουν. Άλλοτε το σημείο που θέλεις να φτάσεις είναι ορατό και καθαρό. Άλλοτε όχι. Σημασία έχει η πορεία προς αυτό. Η ζωγραφική πράξη & όχι το τελείωμα του πίνακα. Τα πουλιά σε πτήση και κατεύθυνση προσανατολισμένα δείχνουν την έξοδο πηγαίνουν προς αυτή. Τα πουλιά είναι πνεύμα, είναι σύμβολο αρχέτυπο.
Βασίλης Γεροντάκος: In praise of dreams
21.03.2016 15:47
Από την πολλή μας αφοσίωση στην πραγματικότητα, ο ουρανός παραμένει ουρανός και η θάλασσα θάλασσα, χωρίς τις προεκτάσεις της δυνατότητας του βλέμματος, σε σημείο που να αντιλαμβανόμαστε την παρουσία τους,άλλος από το χρώμα,άλλος από την λάμψη, αλλά η ουσία τους να μας διαφεύγει.Έτσι το νόημα υποκαθίσταται από μια στερεότυπη αντίληψη μιας ορθολογικής τοποθέτησης.Φτάνουμε στο σημείο λοιπόν, να θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα, όλα αυτά που συνθέτουν την ζωή μας, και τα οποία δεν έχουν αρχή και τέλος αφού είναι ανεκτίμητα.