Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Μπάμπης Μακρίδης: Stranger than paradise

Μπάμπης Μακρίδης: Stranger than paradise

¨Ιστορία 52”. Ο ήρωας ζει δυο ζωές και η κάμερα ζουμάρει στους τοίχους...
 

... “Ψυχή στο στόμα”. Οι ήρωες της καταπιέζονται φραστικά μέχρι τελικής πτώσης.
“Χώρα Προέλευσης”. Αυτοκρατορικό χαρακίρι και τα προς πίσω στον χρόνο.
“ 'Άλπεις”. Οι ήρωες της έχουν ονόματα βουνών.
“ Άδικος Κόσμος” . Ο αστυνόμος πρωταγωνιστής πετά τους φακέλους των υπόπτων στο πάνω ράφι και όλα διορθώνονται
“Attenberg”. Μαθήματα φιλιού με γλώσσες σαν φίδια.
“Μέσα στο δάσος”. Ερωτικά τρίγωνα σαν σε όνειρο.
“Ο Μαχαιροβγάλτης”. O φύλακας των doberman.
“Κυνόδοντας”.  O παππούς  της οικογένειας είναι ο Frank Sinatra.
“Μαύρο Λιβάδι”. Το κορίτσι τελικά είναι αγόρι.
“Στρέλλα”. Ο πατέρας και ο γιός που έγινε κόρη.


Μήπως το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού σινεμά των τελευταίων χρόνων είναι “παράξενο” ;
Μήπως μπορούμε να εκφραστούμε καλύτερα μέσα από το παράδοξο;
Mήπως τελικά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο πιο “παράξενος” ;
Μήπως τελικά αυτές οι “παράξενες” ταινίες είναι απλώς ποιητικές και ντρεπόμαστε να το πούμε μήπως και μας πουν παλιομοδίτες ;
Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω.
Δεν βάζω ταμπέλες γιατί θα αρχίσω να μπερδεύομαι.
Θέλω απλώς, όταν βλέπω, να νιώθω.


ΥΓ. Αλήθεια τι είναι αυτό που είναι πιο παράξενο και από τον παράδεισο;


Info:
Ο Μπάμπης Μακρίδης γεννήθηκε το 1970. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Η μικρού του μήκους «Ο Τελευταίος Φακίρης» απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους της Δράμας το 2005.  Το «L» είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.

Σχετικές ειδήσεις
Δημήτρης Αθανίτης: Invisible: Ταξιδεύοντας στην Καρδιά του Σκοταδιού
12.10.2016 16:56
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης γράφει τις σκέψεις του για την τελευταία ταινία του «Invisible» (Αόρατος), η οποία μετά από μία μεγάλη φεστιβαλική πορεία και αρκετές διακρίσεις στις αποσκευές της κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.