Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Γιάννης Ντοντσάκης: Η ομορφιά του να σπουδάζει κανείς το σώμα του!

Γιάννης Ντοντσάκης: Η ομορφιά του να σπουδάζει κανείς το σώμα του!

Πάντα λέω πόσο τυχεροί είναι όλοι όσοι ασχολούνται με το σώμα τους. Δεν είναι ότι απλά αθλούνται ή κάνουν χορό…

… Σε κάθε περίπτωση αναζητούν τρόπο έκφρασης. Αυτός είναι και ο λόγος, που επιλέγουν τη σιωπηλή αυτή γλώσσα, για να εκφράσουν αυτό, που τις περισσότερες φορές με το λόγο δε μπορούν.


Πέρα όμως από αυτό, αποφασίζει κάποιος να σπουδάσει χορό, κάτι που ο ίδιος μπορεί να ελέγξει. Να παρατηρεί τον ίδιο του τον εαυτό μέσα απ´ την κίνηση, απ´ τον τρόπο που χειρίζεται και διαχειρίζεται το σώμα του, γνωρίζοντας ολοένα και περισσότερο με την καθημερινή άσκηση το λόγο που εκτελεί την κάθε του κίνηση και τι σημαίνει αυτή! Είναι σπουδαίο να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του μέσα από το ίδιο του το σώμα! Να μάχεται καθημερινά με τον πόνο, προκειμένου να προετοιμαστεί, για να ζωγραφίσει με την κίνησή του στη σκηνή . Ο τρόπος με τον οποίο θα πατήσει μέχρι τον τρόπο που θα κινήσει τα δάχτυλα των χεριών ή τα μάτια του, όλα αυτά μαζί είναι αυτά που θα γράφουν και θα χαράζουν δρόμους και μονοπάτια, για να ταξιδέψουν οι θεατές! Χωρίς να το θέλεις, γίνεσαι οδηγός ξεναγώντας τους σε όλα αυτά που καλλιέργησες. Με το σώμα και την κίνηση μεταδίδεις όλη την αγάπη και τον σεβασμό, που έτρεφες γι αυτά κατά τη διάρκεια των δοκιμών. Ο πόνος, που μέχρι τότε πάλευες με αυτόν, τώρα γίνεται όνειρο, χάνεται μέσα στην ομορφιά του ονείρου, που φωτίζεται επάνω στη σκηνή. Εκεί νοιώθει κανείς τη μοναξιά να μετατρέπεται σε δύναμη επικοινωνίας με το «άνω»!
Αυτό είναι που νοιώθουμε, όταν εναρμονιζόμαστε με το σώμα μας και νοιώθουμε την ανάσα  μας και κάθε τι που υπάρχει γύρω μας. Όσο αργός, καθαρός και κατανοητός πρέπει να είναι ο λόγος, τόσο αργή και καθαρή πρέπει να είναι και η κίνηση. Και στις δυο περιπτώσεις ακούμε τι λέμε και καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε.


Αφουγκραζόμαστε τι χρειάζεται το σώμα μας, ώστε να του δώσουμε την κατάλληλη τροφή. Όλα σιωπηλά τις μέρες προετοιμασίας, όπως θα έπρεπε, πιστεύω, να είναι την κάθε  μέρα, την κάθε ώρα και την κάθε μας στιγμή, ώστε να μπορούμε να μας ακούμε και να ξέρουμε τί κάνουμε για ό,τι, όποτε και όπου το κάνουμε.
Νιώθοντας εμάς νιώθουμε και τους άλλους, γίνονται καθρέφτες μας, μπορούμε να αναγνωρίσουμε κομμάτια μας, που ίσως συμπληρώσουμε. Κατανοούμε εμάς, τους άλλους και κάθε τι που μας περιβάλλει έτσι, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα μέσα από εμάς και για εμάς.


Η μαγεία ξεκινά, όταν αντιληφθούμε τον τρόπο που γίνονται τα πράγματα, το πώς το κάνουμε και όχι τί κάνουμε. Εκεί «αναδύεται» και η λέξη ποιότητα , κύριο συστατικό, που συμβάλλει στη δημιουργία του ονείρου, πλάθει το όνειρο σε συνδυασμό με τη μουσική και την κίνηση. Ποιότητα , που όταν την κατακτήσουμε, δημιουργείται η ηρεμία και η σταθερότητα. Τότε όλα αυτά μαζί «γράφουν» με την ανάσα μας. Κινούμαστε με φτερά διάφανα σκορπίζοντας την ομορφιά και τη γαλήνη, που εμείς οι ίδιοι απολαμβάνουμε εκείνη τη στιγμή. Πετάμε μαζί με όλους όσους εναρμονίζονται με εμάς, γίνονται ένα με την ανάσα μας, είναι η ανάσα μας, το σπουδαιότερο δώρο που μας αγκάλιασε ποτέ!


Info:
Ο Γιάννης Ντοντσάκης, Διευθυντής της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Αναπληρωτής Διευθυντής και Α΄ χορευτής του Μπαλέτου της Ε.Λ.Σ., σπούδασε στη σχολή της Ραλλούς Μάνου, στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και συνέχισε με υποτροφία στην Όπερα του Αμβούργου. Χόρεψε με το English National Ballet. Συνεργάστηκε με χορογράφους και δασκάλους όπως Γιάννη Μέτση, Χάρη Μανταφούνη, Λεωνίδα Ντεπιάν, Σοφία Σπυράτου, Τζων Νωυμάγιερ, Germinal Casado, Rudi Van Dantzig, Lorca Massine, Carol Armitage, Igor Zelensky, Όλεγκ Βινογκράντοφ, Peter Schaufuss,  Truman Finney κ.α. Διετέλεσε Βοηθός της Διευθύντριας Μπαλέτου της Ε.Λ.Σ. Lynn Seymour. Υπήρξε Εκδότης του περιοδικού ΕΝ ΧΟΡΩ. Βραβεύτηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως ο Καλύτερος Χορευτής για το 2000.


http://www.nationalopera.gr/


Photo: Στέλιος Ματσάγγος

Σχετικές ειδήσεις
Λία Τσολάκη: FLUX
08.07.2016 10:57
Εξερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σωμάτων και αρχιτεκτονικής, θεατών και performer, θηλυκού και αρσενικού, διακρίνει κανείς επόπτες και εποπτευόμενους. Ο επόπτης. Αυτός που κοιτάει. Θα μπορούσε να είναι το κοινό, οι θεατές. Θα μπορούσε να είναι και ο καλλιτέχνης. Στην προκειμένη περίπτωση, οι θεατές γίνονται performer, οι performer σχήματα, ο άνδρας γυναίκα, η γυναίκα άντρας και η αρχιτεκτονική πρώτη ύλη. Η παράσταση FLUX εντοπίζεται σε αυτές τις ρωγμές. Στον ενδιάμεσο χώρο δηλαδή.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Χρυσηίς Λιατζιβίρη – SYNDRAM dance co: Ο Χορός δεν είναι απλά 'Φαίνεσθαι'
22.12.2015 14:43
- Σ’ αρέσει να κρύβεσαι; - Όχι. Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι…Δεν μ’ αρέσει να φαίνομαι με τον τρόπο που το «σήμερα» μπορεί να εκθέσει παραμορφώνοντας το οτιδήποτε… Δεν μ’ αρέσει να κοινοποιώ τις κρίσεις μου… Δεν μ’ αρέσουν οι κρίσεις μου έτσι όπως αυτές γεννιούνται και προβάλλουν το «εγώ» μου μέσα από την κρίση… Δεν μ’ αρέσει να με αλλοτριώνουν το «φαίνεσθαι», η κρίση, η κατάκριση…