Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ομάδα Paracoon: Παιχνίδι και εκπαίδευση στην τέχνη

Ομάδα Paracoon: Παιχνίδι και εκπαίδευση στην τέχνη

Η ομάδα Paracoon γεννήθηκε μέσα από ένα παιχνίδι και σήμερα αποτελεί μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα ανθρώπων (καλλιτεχνών και μη)…

… που συνδυάζει για τους σκοπούς της το παιχνίδι, την εκπαίδευση, την τέχνη του χορού και όχι μόνο.

 

Η προσπάθεια της Paracoon γίνεται για να μην αποπνευματωθούμε. Οι τρεις βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινείται η δράση είναι το τρίπτυχο παιχνίδι-εκπαίδευση-τέχνη. Στο παιχνίδι εξημερώνεται η ψυχή του ανθρώπου, μέσω της χαράς, της δημιουργίας, της ανεμελιάς, της επικοινωνίας, του μοιράσματος και της διάδρασης. Παράλληλα, και αυτό ενδεχομένως να είναι το σημαντικότερο, συντηρείται ο παιδικός μας εαυτός υπό την έννοια της αθωότητας και του ανεπιτήδευτου. Το παιχνίδι καθιστά ακόμη και το σώμα πιο χαρούμενο, εξωστρεφές και αισιόδοξο και δεν είναι υπερβολή, ότι ξεκινάς να ονειρεύεσαι από την αρχή, και ομαλά να κοινωνικοποιείσαι, να διαλέγεσαι. Δεν γίνεται να στερηθούμε αυτό το ζωτικό μας κομμάτι.


Με την εκπαίδευση, υπό την ευρύτερη έννοια της παιδείας, αποκτούμε γνώση και συνειδητότητα, ξανά σχετιζόμενα και ανταποκρινόμενα στο πνεύμα, στο σώμα, στην ψυχή. Στην εποχή μας, ο λόγος συρρικνώθηκε, άρα και η γλώσσα μας πληγώθηκε, κακοποιήθηκε λόγω στέρησης μόρφωσης. Είναι αδήριτη η ανάγκη, για την πνευματική και συναισθηματική μας χειραφέτηση, να χαράξουμε μια αυτόνομη πορεία. Να προβληματιστούμε γόνιμα. Να αντλήσουμε πρότυπα και αξίες καλλιεργώντας το πνεύμα και την ψυχή και εμβαθύνοντας στην πολιτιστική μας υποδομή. Αυτό θα μας διασφαλίσει τις άμυνες που είναι απαραίτητες αλλά και την αναβάθμιση των κριτηρίων επιλογής. Μια συμπλεγματική νοοτροπία του Έλληνα τον έκανε, από τη μια να προτάσσει την ιθαγένεια και από την άλλη, να ξενοποιεί τη γλώσσα του. Οξύμωρο, εφόσον η Ελλάδα υπήρξε παγκοσμίως από τις πρώτες κοιτίδες πολιτισμού. Ο Έλληνας δεν γνωρίζει τη γλώσσα του, ώστε να διαθέτει τις απαραίτητες εσωτερικές αντιστάσεις όπως και το σεβασμό προς αυτή. Απαραίτητη είναι η συσπείρωση στη γλώσσα, διότι «γλώσσα και πατρίδα είναι το ίδιο».  Καλούμε όλους να ενεργοποιηθούν και να συνεισφέρουν.


Η τέχνη είναι ποίηση, με την αρχική σημασία της λέξης. Δηλαδή είναι πράξη και συγχρόνως εφαρμογή της προηγούμενης γνώσης, καθώς και του βιώματος του παιχνιδιού. Εδώ προκρίνεται η ύπαρξη και τα δικαιώματά της. Δίνεται προτεραιότητα στις αξίες και στις ψυχικές ανάγκες. Όλο αυτό,  δεν μπορεί να στηριχτεί ανεξάρτητα ή μακριά από το πολίτευμα, κι εννοώ τη δημοκρατία, την ισοτιμία και το απροκατάληπτο. Από μόνη της η τέχνη είναι αυταξία. Δεν έχει πατρίδα και σύνορο. Είναι φιλοσοφία και κάλλος. Είναι το μέτρο της δημοκρατίας.


Ο συνδυασμός των τριών είναι ο δρόμος μας προς την ελευθερία. Και ο δρόμος αυτός θα όφειλε να είναι θέση, στάση ζωής , ανταρσία κι επανάσταση. Αυτό όμως δεν είναι υπόθεση λίγων ανθρώπων αλλά όλων μας. Θέτει τα θεμέλια για ειρήνη και καλύτερη ζωή. Αν αποφασίσουμε να εναντιωθούμε σε κάθε κίνηση που προσβάλλει τον άνθρωπο και να βγούμε από την καταναλωτική μας γυάλα τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Αλλά δεν γίνεται να είμαστε απαθείς και αμέτοχοι διότι η ανοχή είναι συνέργεια.


Ως ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας, επιχειρούμε να έρθουμε κοντά με τους συνανθρώπους μας, από τις δυνατότητες που μας προσφέρει η Τέχνη. Να ξεδιπλώσουμε μαζί, τις ευαισθησίες και τους προβληματισμούς μας. Η δική μας πίστη είναι πως αυτό το τρίπτυχο εξυψώνει τον άνθρωπο ηθικά και πνευματικά, και τον βοηθάει να διατηρήσει την πολιτισμική οντότητα κόντρα σε όλα τα αντίθετα προγνωστικά. Διαβιούμε σε κίνδυνο ισοπέδωσης και αλλοτρίωσης, αφασίας (από την κατάργηση λόγου και σκέψης), αλλά έναντι των προκλήσεων, συμμετέχουμε έμπρακτα με όλες μας τις δυνάμεις, με την ελπίδα της συμβολής μας στην αφύπνιση.


Info: Η χοροθεατρική ομάδα Paracoon είναι αποτέλεσμα της γνωριμίας ανθρώπων μέσα από το παιχνίδι «Ποιός είναι ο Αρχηγός;» το οποίο καθιερώθηκε και πραγματοποιείται εδώ και πέντε χρόνια. Πλέον, η χοροθεατρική ομάδα Paracoon είναι μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα ανθρώπων (καλλιτεχνών και μη) η οποία δραστηριοποιείται σε 4 επίπεδα: στο παιχνίδι, στην εκπαίδευση, στη δημιουργία ενός δικτύου ομάδων, στην ανάδειξη και υποστήριξη νέων δημιουργών μέσω της πραγματοποίησης νέων παραγωγών. 

 

www.paracoon.com
 

Σχετικές ειδήσεις
Μ’ ΑΚΟΥΣ: Χωρίς ερώτηση
10.11.2016 12:45
Η Τάνυα Βασδάρη, η Χριστίνα Μητροπούλου και ο Steve Bart μοιράζονται τις σκέψεις τους για το έργο «Μ’ ακούς», το οποίο παρουσιάζεται από την χοροθεατρική ομάδα DiZgravity στο Θέατρο ΠΚ.
Inner Movers: Ανακαλύπτοντας το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης…
13.04.2016 11:27
Νέοι προβληματίζονται, επικοινωνούν, εκφράζονται, δημιουργούν, κινούνται και μετακινούνται από τη θέση τους για να ανακαλύψουν το μυστήριο της ανθρώπινης μετακίνησης. Το project Inner Movers είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για νέους με θέμα τις παραστατικές και ψηφιακές τέχνες και συγκεκριμένα την τέχνη του videodance και της site-specific performance.
Μαριάννα Βαρβιάνη: Η ιδέα πίσω από το ‘Vortex’
15.03.2016 13:47
Πριν από δυο χρόνια περίπου καθόμουν σε ένα πεζούλι ενός πανηγυριού στην Ικαρία και παρακολουθούσα τον κόσμο να χορεύει. Χόρευαν, ακολουθώντας ένα σπειροειδές σχήμα, χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους και το σχήμα που ακολουθούσαν έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε αρχή και τέλος, ότι θα μπορούσε να κινείται έτσι για πάντα.
Μαρίνα Μαυρογένη: Ο φόβος της γελοιότητας στην τέχνη του χορού
05.02.2016 11:36
Μου αρέσει να δημιουργώ με άξονα το χιούμορ και να βρίσκω τον τρόπο εκείνο της ανεπιτήδευτης έκφρασης. Αυτό το Φεβρουάριο χορογραφώ και σκηνοθετώ δύο performances στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με τίτλους «4» και «Η Χαρά της Αποτυχίας». Είναι δύο έργα που φλερτάρουν με τη γελοιότητα, με το άτεχνο καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Για να παραχθεί τέχνη χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη
15.12.2015 17:13
Τι δυσκολεύομαι να ακούω; Ότι για να παραχθεί τέχνη χρειάζεται μόνο ταλέντο, έμπνευση, δημιουργικότητα και, αυτονοήτως, αυταπάρνηση. Μου θυμίζει τη ρήση περί της Ελλάδας ως της χώρας που πάντα θα τα βγάζει πέρα επειδή έχουμε ωραίο κλίμα και υπέροχες θάλασσες. Δεν θα αναλύσω τη σχέση τέχνης-κρίσης. Αλλά θέλω να σταθώ στην ανάγκη συνειδητοποίησης ότι δεν αρκεί ο ήλιος και οι αμμουδιές για να είμαστε ευτυχείς στην Ελλάδα, ούτε ένας προβολέας και ένα εξαιρετικό σύνολο δημιουργών για να παραχθεί τέχνη. Χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη. Από εκεί ακριβώς ξεκινάει και η δική μας ευθύνη, ως Ίδρυμα Ωνάση και ως Στέγη, προκειμένου να μπορούν οι Έλληνες καλλιτέχνες να ζουν και να δημιουργούν.