Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Σοφία Γεωργοβασίλη: Τόλμα κι ας μην έχεις τίποτα!

Σοφία Γεωργοβασίλη: Τόλμα κι ας μην έχεις τίποτα!

Σκεπτόμενη ευχάριστα και αναρωτώμενη πώς απο την Αλίκη Βουγιουκλάκη φτάσαμε στα Όσκαρ , μετά απο πολλά χρόνια, και τί ωραίο που είναι αυτό...

... ανατρέχω στο κινηματογραφικό παρελθόν της χώρας μας και βλέπω βίαιες διακοπές στην μέχρι τώρα πορεία του: κατοχή, χούντα, κακός παρεμβατισμός στο πολιτιστικό κομμάτι μας με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ένας σταθερός ρυθμός απο την αρχή και άρα μια ομαλή εξελικτική πορεία στον Ελληνικό κινηματογράφο, η θετική εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη, ταλέντα έχουμε, το ότι όμως αυτός ο τομέας δεν είχε μια υγιή διαδρομή είχε σαν αποτέλεσμα και την μη υγιή συνέχισή της αφού τα εφόδια είναι αμελητέα.


Για τη χώρα μας το σινεμά ήταν για λίγους. Ακόμα και τώρα είναι. Δυό σχολές όλες κι όλες και κάποιοι που απο την καλή τους θέληση ενέπνεαν διδάσκοντας τούς νεώτερους. Μέχρι που μια χρονιά έσπασε ο διάολος το ποδάρι του ή κάποιοι τις προκαταλήψεις τους και μια σοδειά ελληνικών ταινιών βγήκε κατά πολύ έξω απο τα στενά όρια που είχαμε συνηθίσει, παράλληλα με μια περίοδο ύφεσης που μεν δυσκολεύει τα πράγματα αλλά κυρίως τα σπρώχνει. Οι λόγοι? Δεν ξέρω. Μπορώ να σκεφτώ μόνο μια ευχάριστη συγκυρία πλάι στη δυσάρεστη κοινωνικοπολιτκή κατάσταση.Και με αφορμή αυτό  αρχίζει να λειτουργεί και το λεγόνεμο κύμα. Πηγή έμπνευσης για μένα, για τους επόμενους.Πλέον είναι περισσότεροι αυτοί που κάνουν ταινίες χωρίς λεφτά ή με ελάχιστα. Και πετυχαίνει. Όχι γιατί είναι καλύτεροι οι σκηνοθέτες τώρα απο ότι ήταν παλιά, δε νομίζω ότι έχει να κάνει με αυτό. Νιώθω ότι αλλάζουν τα κίνητρα. Και στο θέατρο το παρατηρώ. Το ξεβόλεμα της κρίσης φέρνει τους ανθρώπους πιό κοντά στα όρια τους και το όριο θεωρώ ότι είναι αν μη τί άλλο λειτουργικό. Υπήρχαν, φυσικά, πάντοτε παραδείγματα καλών ελληνικών ταινιών απλώς παρέμεναν δείγματα σε μια μικρή σε ποσότητα παραγωγή. Δύσκολο να χαρακτηριστεί μια χώρα για το σινεμά της απο τις εξαιρέσεις των καλών ταινιών που βγαίναν μια στο τόσο. Τώρα αυτό μοιάζει να αλλάζει και εύχομαι να κρατήσει. Οι σκηνοθέτες που έκαναν και κάνουν ταινίες στη χώρα μας είναι άξιοι θαυμασμού!


Το ότι ξαφνικά όλοι ασχολούνται και εκπλήσσονται με το Ελληνικό σινεμά, πέραν της καλής ή κακής ταινίας, ίσως έχει να κάνει με το ότι είμαστε πρωτοσέλιδο στις ξένες εφημερίδες και η δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση και απο την άλλη είναι το κομμάτι που λείπει στο παζλ της ιστορίας μας. Ξεπεταχτήκαμε απο το πουθενά νιώθουν όλοι και απορούν. Έχουμε ένα ιδιαίτερο ρυθμό ανάπτυξης και είναι όλος δικός μας. Μας αφορά πλέον η διεθνής απήχηση και αυτό είναι κάτι για το οποίο προσωπικά χαίρομαι πολύ. Το "περίεργο" που αναφέρεται για το Ελληνικό σινεμά δε το συμμερίζομαι. Αλλάζουν οι κώδικες, γίνονται ολοένα και πιό τολμηρά εγχειρήματα. Και πετυχαίνει. Επίσης σε μια τόσο ταραγμένη περίοδο που διανύει η χώρα μας είναι σχεδόν αναπόφευκτη η ταραχή που αντανακλάται και στην όποια τέχνη. Το θέμα είναι ότι γίνονται ταινίες. Γίνονται καλές ταινίες με το τίποτα. Νομίζω κανείς σχεδόν δε βασίζεται σε κρατικές επιχορηγήσεις και αυτό αν το σκεφτείς ανάποδα είναι κινητήριος δύναμη για κάποιους. Ξεκινάνε με το τίποτα και απο το τίποτα βγαίνει κάτι σπουδαίο. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η μόνη λύση για δημιουργία τώρα πιά αλλά είναι σίγουρα μια λύση. Το ίδιο λέω σε μένα και στους ανθρώπους που αγαπώ: τόλμα κι ας μην έχεις τίποτα. Δε πετυχαίνει πάντα αλλά όταν πετυχαίνει είναι φανταστικό.

 

Info
Η Γεωργοβασίλη Σοφία, απόφοιτος της Δραματικής σχολής "Αρχή" της Νέλλης Καρρά πρωταγωνίστησε, ως πρώτη της δουλειά, στην μεγάλου μήκους ταινία του Βαρδή Μαρινάκη "Μαύρο Λιβάδι" παίζοντας ένα 16 χρονο αγόρι, όπου και βραβεύτηκε με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ της Σεβίλλης το 2010.Στο ίδιο φεστιβάλ καλέστηκε το 2011 ως μέλος της κριτικής επιτροπής στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα. Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους.Φέτος θα πραγματοποιηθεί δικό της σενάριο - μικρού μήκους - του οποίου τα γυρίσματα θα γίνουν μες στον Απρίλιο σε σκηνοθεσία Πάρη Πατσουρίδη. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους: 'Ολια Λαζαρίδου , Σοφία Βγενοπούλου, Χλόη Μάντζαρη, Άρη Ρέτσο, Νικόλα Στραβοπόδη.

Σχετικές ειδήσεις
Mikaël Hautchamp: Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος στον παλμό της γνώσης και του πολιτισμού
01.06.2016 11:26
Το πρόγραμμα για το 2016, αλλά και για το 2017 και το 2018, οργανώνεται γύρω από 4 βασικούς άξονες που θα καθοδηγούν την πλειοψηφία των δράσεων του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.
Λίλη Γαρεφαλάκη: 4ο TEDxUniversityofPiraeus | Spectrum
11.05.2016 09:38
Θα μπορούσατε να φανταστείτε έναν κόσμο γεμάτο από διαφορετικές ιδέες, χρώματα και πλευρές; Έναν κόσμο γεμάτο ακόμα και από διαφορετικούς μεταξύ τους κόσμους; Έναν τέτοιο κόσμο έρχεται να μοιραστεί μαζί σας το TEDxUniversityofPiraeus μαζί με το Spectrum στο SS Hellas Liberty στις 14 Μαΐου.
Βαγγέλης Καλαμπάκας: Παρατηρώντας την καθημερινότητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας
28.01.2016 10:04
Ζώντας μέσα στη μικρή, απομονωμένη κοινωνία του ορφανοτροφείου, με συνεπήρε η αποκαλυπτική γεωγραφία των προσώπων. Βλέμματα, εκφράσεις, χειρονομίες που φανέρωναν τόσο έκδηλα τη συνθήκη των μικρών τροφίμων και το δύσκολο ρόλο των βρεφοκόμων, νοσοκόμων και εργατριών στις απλές, καθημερινές δραστηριότητες. Θεώρησα ότι, αν μπορούσα να αποτυπώσω αυτή την σύνθετη εικόνα στις διάφορες εκφάνσεις της, θα καταλάβαινα περισσότερα για αυτό τον τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έτσι αυθόρμητα και αναπάντεχα, με την παρότρυνση και του διευθυντή του ιδρύματος, γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία. Χωρίς προσχεδιασμό, χωρίς οργάνωση παραγωγής, χωρίς συνεργείο και σχεδόν χωρίς εξοπλισμό.
Πάνος Καρκανεβάτος: Για τις «Όχθες», και πέρα
29.12.2015 13:17
Από την πραγματικότητα εκκινούμε και σε αυτήν γυρίζουμε. Αυτή υπερισχύει. Μια ανάσα ανάμεσα, μήπως πάρει σχήμα ο καιρός μας όπως τον νιώθουμε. Και έχει ένα ίχνος να αφήσει, ίσως. Σε καιρούς αδυσώπητους.
Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Για να παραχθεί τέχνη χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη
15.12.2015 17:13
Τι δυσκολεύομαι να ακούω; Ότι για να παραχθεί τέχνη χρειάζεται μόνο ταλέντο, έμπνευση, δημιουργικότητα και, αυτονοήτως, αυταπάρνηση. Μου θυμίζει τη ρήση περί της Ελλάδας ως της χώρας που πάντα θα τα βγάζει πέρα επειδή έχουμε ωραίο κλίμα και υπέροχες θάλασσες. Δεν θα αναλύσω τη σχέση τέχνης-κρίσης. Αλλά θέλω να σταθώ στην ανάγκη συνειδητοποίησης ότι δεν αρκεί ο ήλιος και οι αμμουδιές για να είμαστε ευτυχείς στην Ελλάδα, ούτε ένας προβολέας και ένα εξαιρετικό σύνολο δημιουργών για να παραχθεί τέχνη. Χρειάζονται και χρήματα και υποστήριξη. Από εκεί ακριβώς ξεκινάει και η δική μας ευθύνη, ως Ίδρυμα Ωνάση και ως Στέγη, προκειμένου να μπορούν οι Έλληνες καλλιτέχνες να ζουν και να δημιουργούν.