Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Empty Frame: Ο δρόμος της μουσικής είναι μακρύς, γι’ αυτό θέλει καλή παρέα…

Empty Frame: Ο δρόμος της μουσικής είναι μακρύς, γι’ αυτό θέλει καλή παρέα…

Τον Οκτώβριο που μας πέρασε, κλείσαμε έξι χρόνια της μουσικής μας πορείας. Μέσα σε αυτά τα χρόνια καταφέραμε να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο μας.....

 

να έχουμε ανοίξει συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών με αποκορύφωμα τους Woven Hand,  να έχουμε πάνω από σαράντα εμφανίσεις σε γνωστούς συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, στο δρόμο ή σε φεστιβάλ, αλλά το σπουδαιότερο από όλα είναι ότι εμείς παραμένουμε η ίδια παρέα που ήμασταν και όταν ξεκινούσαμε. Και είναι πολύ σημαντικό και όμορφο να μπορείς να κάνεις αυτό που σου αρέσει με τους κολλητούς σου φίλους. Η χημεία μεταξύ μας και η διάθεση που έχουμε να αφιερώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στην μπάντα μας  είναι εκείνα τα στοιχεία που μας οδηγούν να συνεχίσουμε να το κάνουμε για όσο πάει. Μία χημεία και διάθεση την οποία την βλέπεις απλόχερα στο μεγαλύτερο μέρος όλων αυτών των μουσικών και συγκροτημάτων της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής. Από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη ως την Πάτρα και αλλού, ξεπετάγονται συγκροτήματα που και πολύ καλές δισκογραφικές δουλειές παρουσιάζουν, αλλά και διάθεση να αλληλοϋποστηριχτούν έχουν. Παρ’ όλο  που δεν υφίσταται όμοιο αισθητικά γούστο, υπάρχει αντιστοιχία στον τρόπο σκέψης. Μέσα σε αυτό το φαινομενικά ανομοιογενές σύμπλεγμα διατρανώνεται συνεχώς η ομορφιά του να είσαι ενεργός, να συμμετέχεις. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτό είναι καθοριστικοί, είτε είναι μουσικοί είτε έχουν φτιάξει το εξώφυλλο. Και επαναπροσδιορίζουν αυτό που ορίζεται ως καλλιτεχνική πρόταση, σε πείσμα των καιρών και όλων των συγκλονιστικών πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας. Μιλάμε για μια διαρκώς εξελισσόμενη κοινότητα ανθρώπων που δεν έχουν την οπτική της καριέρας ως αυτοσκοπό και δεν υπηρετούν καταναλωτικές ανάγκες, αλλά έχουν τη διάθεση να ακουστούν και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, παρ’ όλο που αν είχαν την άνεση να ασχοληθούν αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική , θα το έκαναν μετά χαράς. Δεν είναι καθόλου εύκολο όταν κατά τη διάρκεια της μέρας κάνεις για βιοπορισμό ένα σωρό άσχετα πράγματα, να βρεις την ενέργεια να αφιερωθείς στο τέλος της μέρας σε αυτό που ψυχικά και σωματικά έχεις επενδύσει πιο πολύ. Είναι όμως η πιο γλυκιά κούραση. Και το ωραίο είναι ότι αυτό σιγά σιγά βρίσκει ανταπόκριση, παρ’ όλο που δεν έχουν όλοι οι μουσικοί την επιθυμία να εκτεθούν στα Μέσα ανεξέλεγκτα κι ας τους δίνονται πλέον ευκαιρίες και αυτό δεν συμβαίνει τόσο από εστετισμό ή σοβαροφάνεια, όσο από συνειδητή αντίδραση στους κανόνες της αγοράς και μια άρνηση να ακολουθήσουν την ευκαιριακή λογική της εν μια νυκτί καταξίωσης. Είναι μια παρεκτροπή. Και ο δρόμος είναι μακρύς αλλά οι παρέες μένουν και ξέρουν πώς να περάσουν καλά.  

Info: Οι Empty Frame κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο του 2011, την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο “They Think We Are Eskimos” που απέσπασε πολύ καλές κριτικές από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Γράφουν στίχους στα αγγλικά, έχουν ανησυχίες και αναζητήσεις  και αυτοπροσδιορίζονται ως η πιο καλοντυμένη μπάντα της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής. Μπορείτε να τους συναντήσετε στο www.emptyframe.net

 

Σχετικές ειδήσεις
Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης): Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο
21.11.2016 15:47
Λένε πως δε γίνεται να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Υποθέτω ότι δε γίνεται να κάνεις ένα δίσκο που ονομάζεται Μάταια Παιχνίδια στο Χώρο και το Χρόνο χωρίς ραγισμένες καρδιές, σπασμένα νεύρα, συνεργασίες μετ’ εμποδίων ή ένα κάταγμα στο πόδι. Ο δρόμος ήταν μακρύς και ανεμοδαρμένος από τη στιγμή που αυτά τα τραγούδια γεννήθηκαν στο κεφάλι μου μέχρι τη στιγμή που κυκλοφόρησαν. Ήταν ένας δρόμος γεμάτος στροφές 180 μοιρών, αδιέξοδα, γέφυρες και τούνελ, με αφετηρία και λήξη τη Βαρκελώνη, που όμως πέρασε πολλές φορές από τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη και φυσικά την Αθήνα.
Γιώργος Κοντραφούρης: 10 χρόνια συνεργασία με την Puzzlemusik
11.11.2016 12:36
Η Puzzlemusik είναι για μένα η αποτύπωση της τιμιότητας της, πολυσυλλεκτικότητας και μουσικής δεοντολογίας του Χρήστου Αλεξόπουλου, εμπνευστή και ιδρυτή της.
Αρης Γραικούσης: Στην δίνη της μουσικής με τους «Μουσικούς Συσχετισμούς»
05.05.2016 11:39
Στη μουσική μου πορεία, «συναντήθηκα» με όλους τους μεγάλους δασκάλους της μουσικής. Τρέχοντας με τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα του πιάνου, συνομίλησα με όλους αυτούς τους εμπνευσμένους δημιουργούς, από τους Bach, Mozart και Beethoven, μέχρι τους Chopin, Ravel, Prokofiev. Οι «συναντήσεις» μου όμως με τους δημιουργούς συνεχίστηκαν και με τους νεότερους. Οι «Μουσικοί συσχετισμοί» απορρέουν μέσα απ’ αυτές τις συναντήσεις.
Βαγγέλης Στεφανόπουλος: Πρώτα το μαθαίνεις και ύστερα το ξεχνάς
11.03.2016 16:55
Από όλα τα είδη μουσικής η τζαζ ίσως είναι το πιο ελεύθερο και αφηρημένο. Ο ερμηνευτής ή συνθέτης μπορεί να παίξει ή να γράψει ό, τι θέλει την στιγμή της έμπνευσης του χωρίς να δεσμεύεται από αυστηρούς κανόνες όπως στην κλασσική μουσική ή την ποπ (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι και η ποπ μουσική έχει κανόνες και ίσως τους πιο αυστηρούς).
Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης): Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν τηv μουσική και τους δημιουργούς της?
24.12.2015 15:03
Κατά καιρούς διαβάζω βαρύγδουπες κριτικές διαφόρων δισκοκριτικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν χάνουν το πραγματικό νόημα της μουσικής και αναλώνονται άλλοτε σε καλές άλλα τις περισσότερες φορές σε κακόγουστες φαντεζί φρασεολογίες. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται γιατί με κάποιο τρόπο και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα δικό τους έργο τέχνης με τις λέξεις τους με αποτέλεσμα να ξεχνάν το πραγματικό έργο, τη μουσική.