Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Α. Τσαντά - Δ. Ευλαμπίδης: Η Μπλε Μπανάνα είναι μια μικρή κοινωνία που για κάποιο λόγο πάσχει από... αμνησία

Α. Τσαντά - Δ. Ευλαμπίδης: Η Μπλε Μπανάνα είναι μια μικρή κοινωνία που για κάποιο λόγο πάσχει από... αμνησία

Το Beton7 φιλοξενεί επί σκηνής για δεύτερη χρονιά την ανατρεπτική κομεντί Μπλε Μπανάνα. Η Μπλε Μπανάνα είναι ένα σύγχρονο στριπτιτζάδικο, μέσα στο οποίο οι ήρωες ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, δημιουργώντας σχέσεις μεταξύ τους, ανάμεσα σε δόσεις μυστηρίου και ανεξήγητες δολοφονίες... Οι συγγραφείς της παράστασης Απολλωνία Τσαντά και Δημήτρης Ευλαμπίδης μας βάζουν στο κλίμα της παράστασης απαντώντας τις ερωτήσεις μας.

 

Συνέντευξη στην Αθηνά Πούλιου

 

CultureNow: Μετά από μια επιτυχημένη πρώτη χρονιά, η Μπλε Μπανάνα επιστρέφει στο Beton7. Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση για όσους δεν την έχουν δει μέχρι τώρα. Τι είναι η Μπλε Μπανάνα και τι σχέση έχουν οι πρωταγωνιστές μαζί της;

Απολλωνία Τσαντά – Δημήτρης Ευλαμπίδης: Η Μπλε Μπανάνα είναι ένα παρακμιακό στριπτιζάδικο μέσα στο οποίο εργάζονται πέντε τελείως διαφορετικοί και αταίριαστοι μεταξύ τους άνθρωποι. Μια ρωσίδα που γεννήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σύμφωνα με την νομοθεσία μας δεν μπορεί να πάρει ελληνική ταυτότητα, μια δημόσια υπάλληλος με ένα αρρωστημένο πάθος για κατανάλωση που την έχει οδηγήσει σε τεράστια χρέη, μία τηλεσελέμπριτι πορνοστάρ που έγινε διάσημη μέσα από τις ταινίες της και κινδυνεύει να της πάρει η Πρόνοια το παιδί, και ένας νεαρός μαγκάκος που φοβάται να αποκαλύψει ανοιχτά την καλλιτεχνική φύση του για να μην καταλάβει ο περίγυρός του ότι είναι ευαίσθητος και θεωρηθεί ένδειξη αδυναμίας.

Και στη μέση όλων… Το Αφεντικό. Πολλά κρυμμένα μυστικά και αρκετές δολοφονίες. Η ιστορία γρήγορα εξελίσσεται σε παρωδία ιστορίας μυστηρίου για να κλείσει το 1ο μέρος της με ένα αναπάντεχο τέλος και να συνεχίσει με μια εξαιρετικά απρόσμενη ανατροπή στο 2ο μέρος.

 

C. N.: Οι χαρακτήρες της παράστασης έχουν δημιουργηθεί βασιζόμενοι σε συμπεριφορές αληθινών ανθρώπων, που έχετε συναντήσει εσείς οι ίδιοι; Αυτοί οι χαρακτήρες εξελίχθηκαν; απέκτησαν νέα χαρακτηριστικά μέσα στον περίπου ένα χρόνο που μεσολάβησε από την πρώτη παρουσίαση της Μπλε Μπανάνας;

Α. Τ. - Δ. Ε.: Οι χαρακτήρες της Μπλε Μπανάνας δεν έχουν βασιστεί αυτούσιοι σε ανθρώπους που γνωρίζουμε. Περισσότερο θα μπορούσαμε να πούμε ότι ενώσαμε στοιχεία συμπεριφορών που συναντήσαμε σε διαφορετικούς ανθρώπους και τα υπερβάλλαμε προς χάριν της κωμικότητας. Από τη στιγμή που στήθηκε η Μπλε Μπανάνα επάνω στη σκηνή και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, οι χαρακτήρες αυτοί, με τη βοήθεια των ηθοποιών, πήραν μπροστά στα μάτια μας σάρκα και οστά. Έγιναν πραγματικοί και απέκτησαν υπόσταση. Οι χαρακτήρες, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες των θαυμάσιων ηθοποιών που τους υποδύονται, όχι μόνο εξελίχτηκαν, μέσα στην πορεία ενός χρόνου, αλλά απέκτησαν και κάποια στοιχεία που ούτε καν τα φανταζόμασταν όταν τους γράφαμε. Είναι σπουδαίο να έχεις ηθοποιούς που μπορούν να κατανοήσουν βαθιά τους ρόλους και να τους εμπλουτίσουν με στοιχεία που οδηγούν στην περαιτέρω εξέλιξή τους.

 

C. N.: Τι συμβολισμούς μας περνά το έργο και με ποιο τρόπο; Η παράσταση θέλει μόνο να διασκεδάσει τον θεατή ή να του θέσει και κάποια ερωτήματα και ποια είναι αυτά; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μια χιουμοριστική καταγραφή της ελληνικής πραγματικότητας με μια δόση μυστηρίου παράλληλα;

Α. Τ. - Δ. Ε.: Η παράσταση έχει ως βασικό σκοπό να ψυχαγωγήσει το θεατή και προσπαθεί να το επιτύχει αυτό με δυο βασικούς τρόπους: Επιχειρώντας μέσα από το γέλιο και τη δημιουργία ευχάριστου κλίματος να τον διασκεδάσει και θέτοντάς του παράλληλα κάποιους προβληματισμούς σχετικά με την ανθρώπινη φύση. Δε θα το περιορίζαμε αποκλειστικά στην ελληνική πραγματικότητα καθώς πρόκειται μάλλον για χιουμοριστική καταγραφή της ανθρώπινης πραγματικότητας εν γένει με μια δόση μυστηρίου.

Οι συμβολισμοί του έργου είναι αρκετοί και σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν είμαστε σίγουροι ότι πρέπει να τους αποκαλύψουμε όλους, ωστόσο μπορεί κανείς να ψάξει τους συμβολισμούς μας ξεκινώντας από το γεγονός ότι η Μπλε Μπανάνα είναι ένα στριπτιζάδικο, στο οποίο το σεξ και το χρήμα έχουν τον πρώτο λόγο… ωστόσο μην ξεχνάμε ότι ένας αληθινός έρωτας γεννιέται ακόμη και εκεί μέσα.

Άλλα σημεία στα οποία μπορεί κανείς να αναζητήσει συμβολισμούς είναι η αρχετυπική ιστορία της σχέσης του δημιουργού με τα δημιουργήματά του, και η αναπόφευκτη μοιραία κατάληξη της σχέσης αυτής που συμβαίνει πάντοτε όταν τα δημιουργήματα συνειδητοποιήσουν πλέον βαθιά την ύπαρξή τους και γίνουν αυθύπαρκτες προσωπικότητες και τέλος, στον εξίσου σημαντικό συμβολισμό που φέρουν οι σχέσεις των ηρώων της Μπλε Μπανάνας μεταξύ τους.

Συμβολικός είναι και ο ίδιος ο τίτλος του έργου αν σκεφτεί κανείς ότι μπανάνες μπλε… δεν υπάρχουν! Αλλά μάλλον αποκαλύψαμε ήδη πολλά…

 

C. N.: Στην παράσταση η συμμετοχή του κοινού είναι απαραίτητη. Τι καλείται να κάνει το κοινό και πόσο επηρεάζει την πλοκή του έργου η συμμετοχή του; Το κοινό σας ανταποκρίνεται, "μπαίνει" εύκολα στην παράσταση;

Α. Τ. - Δ. Ε.: Το κοινό παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο στην παράσταση, όχι στην εξέλιξη της πλοκής αλλά στη διαμόρφωση της γενικότερης διάθεσής της. Αποφασίσαμε πως εφόσον η Μπλε Μπανάνα είναι καταρχήν ένα στριπτιζάδικο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το κοινό αλλά θα του συμπεριφερθούμε σαν να είναι πελάτες που ήρθαν να παρακολουθήσουν ένα strip show! Αυτό από μόνο του προκαλεί αρκετό γέλιο. Ο θεατής καλείται όχι μόνο να παρακολουθήσει το σόου, αλλά κάποιες στιγμές να συμμετάσχει σε αυτό! Οι αντιδράσεις του κοινού είναι ανεπανάληπτες! Όχι μόνο ανταποκρίνονται, αλλά παίρνουν και κάποιες ξεκαρδιστικές πρωτοβουλίες!

 

C. N.: Πιστεύετε πως η Ελλάδα μοιάζει με Μπλε Μπανάνα;
 
Α. Τ. - Δ. Ε.: Η ανθρώπινη φύση γενικά μοιάζει με τους ήρωες της Μπλε Μπανάνας. Ο ένας στρέφεται ενάντια στον άλλον με σκοπό το δικό του όφελος και μόνο όταν φτάνει στο χείλος της καταστροφής συνειδητοποιεί ότι έχει ανάγκη την  αλληλοσυμπαράσταση. Μόνο μέσα από τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια καταφέρνει ο άνθρωπος να επιβιώσει και αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των κοινωνιών μας.

Έτσι και η Μπλε Μπανάνα είναι μια μικρή κοινωνία που για κάποιο λόγο «πάσχει από αμνησία». Έχει δηλαδή ξεχάσει τους αρχικούς λόγους ύπαρξής της, με αποτέλεσμα τα μέλη της κοινωνίας αυτής να νομίζουν ότι θα κερδίσουν περισσότερα στρεφόμενοι ο ένας ενάντια στον άλλον. Χρειάζονται κάποιον (έναν δημιουργό ίσως;) να τους υπενθυμίσει ποιοι είναι πραγματικά ώστε να φτάσουν στην πραγματική συνειδητοποίηση της ύπαρξής τους και έτσι, και μόνο έτσι, να καταλήξουν για άλλη μια φορά στο πρωτογενές συμπέρασμα ότι «μαζί» είναι πιο κερδισμένοι και εν τέλει πιο ευτυχισμένοι!

Σήμερα, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή, η Μπλε Μπανάνα είναι επίκαιρη, αφού ένας από τους κεντρικούς προβληματισμούς της είναι πως μέσα από τη συνεργασία μπορούν να λυθούν τα προβλήματά μας αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε και να συμπορευτούμε. Η επικαιρότητα αυτή τη στιγμή δείχνει ακριβώς αυτό. Ως Έλληνες πολλές φορές υπήρξαμε διχασμένοι και στρεφόμασταν ο ένας εναντίον του άλλου ενώ για αρκετά χρόνια νοιαζόμασταν μόνο για το ατομικό μας όφελος. Και αυτό μας οδήγησε στην καταστροφή. Πλέον έχει έρθει η ώρα να αφυπνιστούμε, να βγούμε από την "αμνησία" που μας διακατέχει και να θυμηθούμε ότι μόνο μαζί και μόνο μέσα από τη συνεργασία θα σώσουμε όχι μόνο τη χώρα αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς μας!

Σχετικές ειδήσεις
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
Δημήτρης Μυλωνάς: Νιώθω τυχερός και ευτυχής που πραγματοποιώ το όνειρό μου
28.03.2016 16:48
Το «Διασκεδάζοντας με τον κύριο Σλόουν», ένα από τα ιδιαίτερα, σαρκαστικά κείμενα του Τζο Όρτον («Τι είδε ο Μπάτλερ», «Loot») παρουσιάζεται στο Αγγέλων Βήμα, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά, ο οποίος κρατά και έναν από τους ρόλους του έργου. Στην συνέντευξη που ακολουθεί, μας περιγράφει το τι πρέπει να περιμένουμε από την παράσταση και πόσο επίκαιρη φαντάζει σε κάθε κοινωνία και εποχή. Ωστόσο, δεν παραλείπει να αναφερθεί στο πόσο τυχερός αισθάνεται για όσα δημιουργεί καλλιτεχνικά μέσα στα χρόνια της κρίσης και σε ποια σημαντικά πρόσωπα του θεάτρου μας, χρωστά ευγνωμοσύνη για τα όσα του δίδαξαν.
Σταύρος Τσακίρης: Ο κόσμος που ζούμε τώρα πεθαίνει σιγά – σιγά
26.02.2016 15:55
Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, παίζεται αυτόν τον καιρό το γνωστό δράμα του Μπύχνερ, «Βόυτσεκ», για πρώτη φορά ως ενιαία παράσταση. Ο Σταύρος Τσακίρης που σκηνοθετεί αυτό το μεγάλο εγχείρημα, μας εξηγεί τη σημασία μιας τέτοιας παραγωγής, καθώς και διάφορες παραμέτρους του έργου, που αγγίζουν κάθε εποχή και κοινωνία. Ωστόσο, εκτός από το να φωτίσει τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου ανεβάσματος, αποκαλύπτει και μία μεγάλη και ενδιαφέρουσα φιλοδοξία του για το μέλλον, την παρουσίαση του έπους του «Διγενή Ακρίτα».
Λυδία Φωτοπούλου: Με προβληματίζει η έλλειψη συναίσθησης στην κοινωνία
24.02.2016 10:45
Η Λυδία Φωτοπούλου παραμένει πιστή εργάτρια του θεάτρου από την αρχή της καριέρας της μέχρι σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ως ηθοποιός συνδέθηκε κατεξοχήν με το σανίδι, συνεργαζόμενη με τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες, σε κάποιες από τις σημαντικότερες σκηνές της χώρας. Λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης «Όπερας της Πεντάρας» στο Παλλάς, όπου κρατά τον ρόλο της «Τζέννυ», συζητήσαμε μαζί της για το ιδιαίτερο αυτό έργο και πόσο σύγχρονος αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ο Μπρεχτ.
Νίκος Χατζόπουλος: Αγάπη με στόχο την κοινή συνύπαρξη
27.01.2016 10:10
Ορμώμενη από τη Μισαλλοδοξία (Intolerance), τη μνημειώδη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του D.W. Griffith, η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη συνθέτει, με σημερινούς θεατρικούς όρους, ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος, πολιτικο- κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας, το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με αφορμή την παράσταση στη Στέγη, ο Νίκος Χατζόπουλος, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης που μιλάει όμως «ηχηρά» μέσα από την δουλειά του, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την παράσταση, την ανθρώπινη μισαλλοδοξία που «δυναμιτίζει τη συνύπαρξη» και το αντίθετό της που θα μπορούσε να είναι η αγάπη.