Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Κώστας Ανανίδας: Η τέχνη - όπως και η ιστορία - κύκλους κάνει

 Κώστας  Ανανίδας: Η τέχνη - όπως και η ιστορία - κύκλους κάνει

Αδιαφορώ αν μέσα σ’ αυτό το κλίμα η προσήλωση στα διδάγματα των δασκάλων μου και η εμμονή στην παραδοσιακή Τέχνη φαίνεται παρωχημένη αντίληψη. Όχι μόνο για αυτήν την εσωτερική ικανοποίηση που νιώθω τις ατέλειωτες ώρες του εργαστηρίου, αλλά γιατί ξέρω πως η ιστορία κύκλους κάνει....

Αντιλαμβάνομαι το γλυπτό, στατικό και σιωπηλό να ζωντανεύει τον χώρο στον οποίο εντάσσεται με την παρουσία του. Οι ρυθμικές εναλλαγές των φωτεινών επιπέδων με τα σκιερά να αναδεικνύουν μια συμφωνία τόνων πάνω στο σώμα του έργου. Την διάσταση του χρόνου να γίνεται και αυτή αισθητή με την περιήγηση γύρω από το έργο για την ανάγνωσή του. Ως ποιητική που εκφράζεται με την σμίλευση ή το πλάσιμο του αδρανούς υλικού.
Στον γεωγραφικό χώρο που ορίζεται ευρύτερα από την λεκάνη της Μεσογείου, πολύ δε περισσότερο στην Ελλάδα, δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια τριών χιλιετιών σημαντικά έργα για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι κλιματολογικές συνθήκες και το φως (που βιώνουμε και σήμερα) επηρέασαν την διαμόρφωση του ύφους. Η ομορφιά των έργων οφείλει πολλά στην σαφήνεια της μορφής ενώ χαρακτηριστική είναι η λιτότητα των μέσων.
Κυρίαρχο θέμα στη γλυπτική ανά τους αιώνες αυτούς υπήρξε η ανθρώπινη φιγούρα. Με σεβασμό και θαυμασμό στην κληρονομιά της ανθρωποκεντρικής θεματογραφικής παράδοσης προσπαθώ να αναπτυχθώ ως καλλιτέχνης. Από την «άκαμπτη» μετωπικότητα της Δαιδαλικής εποχής και των αρχαϊκών κούρων, στην «κίνηση» της Φειδιακής τέχνης και από εκεί στην «παλλόμενη» φόρμα της  ελληνιστικής περιόδου έχουν αποτυπωθεί μέσα μου άπειρες εικόνες πρότυπα. Την δεκαετία του ’80 στα χρόνια των σπουδών μου στην Σχολή Καλών Τεχνών από τους δάσκαλους Δημήτρη Καλαμάρα στην γλυπτική και Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα στην ιστορία της Τέχνης, γνώρισα την ουμανιστική παράδοση της Αναγέννησης και την γλυπτική του Ροντέν.
Έμαθα πως όλοι οι αξιοσημείωτοι δημιουργοί μιμήθηκαν την Φύση σπουδάζοντας το μέτρο και τον ρυθμό της. Αυτές οι γνώσεις έχουν παγιωθεί στη μνήμη και δίνουν νόημα στην εργασία μου μέχρι σήμερα.
Παρακολουθώ με προβληματισμό τις διαρκείς μεταλλάξεις που υφίστανται οι εικαστικές τέχνες στην εποχή μας: δεν υπάρχουν όρια στην έκφραση και είναι δύσκολο να προσδιορισθεί το αντικείμενο ως έργο Τέχνης καθώς η σύνθεση έχει γίνει υποκειμενική υπόθεση .
Σε αυτό που προβάλλεται διεθνώς ως σύγχρονη Τέχνη (στις Biennale, στις art fairs κλπ.) η ευρεσιτεχνία είναι η δεσπόζουσα αξία. Αυτός ο προσανατολισμός έχει ως συνέπεια την επίδειξη και την υπερβολή ενώ τα περισσότερα έργα που εκτίθενται έχουν ημερομηνία λήξης. Η κριτική δεν μπορεί να ασκηθεί με τους όρους του σχεδίου, του πλασίματος και της σύνθεσης επομένως ερμηνεύει την εικόνα καταφεύγοντας σε φιλολογικούς στοχασμούς. Η σημερινή καλλιτεχνική παιδεία στις σχολές απαξιώνει την σπουδή εκ του φυσικού, την παρατήρηση και την εξάσκηση της όρασης. Όλα αυτά με την εποπτεία της τρέχουσας αισθητικής που επιβάλλει ως σημείο αναφοράς στους νέους δημιουργούς την φάρσα του Duchamp με τον ουρητήρα.

Info: Ο Κώστας Ανανίδας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1983-’88) με δασκάλους τους Δημήτρη Καλαμάρα και Βασίλη Παπαϊωάννου . Έχει πραγματοποιήσει 4 ατομικές εκθέσεις. Έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές και σε δημόσιους χώρους όπως το μνημείο ηρώων δήμου Σπάρτης και το μνημείο για την «γυναίκα του ναυτικού» στο Γαλαξίδι.
http://www.ananidas.gr/
 
 

Σχετικές ειδήσεις
Αλέξης Βερούκας: Καλλιτέχνες αναλώσιμοι ή Τέχνη της ανακύκλωσης - Η περίπτωση CREMONINI / DOIG
22.08.2016 16:51
Με τις φροντίδες για την έκθεση έργων του Λεονάρντο Κρεμονίνι από ελληνικές συλλογές στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ, βλέποντας ξανά μετά από αρκετό καιρό πίνακες που είχαν στοιχειώσει την καλλιτεχνική εξέλιξη της νεότητας πολλών από τους Έλληνες συναδέλφους μου, σκέφτομαι:
Σίμων Συλαΐδης: Η τέχνη της Καλλιγραφίας σε αρμονία με τη Φύση
22.07.2016 16:33
Η καλλιγραφία είναι και εικόνα και γράμματα. Θεωρείται το απόλυτο είδος τέχνης. Ο τρόπος με τον οποίο παίρνεις έναν απλό χαρακτήρα και τον μεταμορφώνεις, δίνοντάς του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε μία πινελιά, το κάνει να φαίνεται σα να μην υπάρχουν όρια στη δημιουργία. To «Urban Calligraphy» είναι η καλλιγραφία που βρίσκεται στο αστικό περιβάλλον. Είναι η καλλιγραφία που δεν παραμένει μόνο σε μία κόλλα χαρτί αλλά αυτή που μπορεί να διαφύγει σε κάποιο μεγαλύτερο καμβά.
Κωνσταντίνος Πάτσιος: Kunst macht frei - H τέχνη ελευθερώνει
15.04.2016 13:38
Μεγάλωσα και ζω στη Κηφισιά, την οποία θα ονόμαζα Βαυαρία των Αθηνών, τόσο για τη βλάστηση και τα υπόγεια ρεύματα, όσο και για τους πύργους και τα κατάλοιπα της κεντροευρωπαϊκής αισθητικής. Η τέχνη με γοήτευε από πολύ νεαρή ηλικία, αλλά η συστηματική και καθημερινή μου ενασχόληση με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα 18, όταν βρέθηκα με υποτροφία στην κεντρική Γαλλία στο Πουατιέ. Οι τακτικές επισκέψεις μου στο Παρίσι, στο κέντρο Georges Pompidou και η επαφή με το έργο του Marcel Duchamp, του Francis Picabia και άλλων Γάλλων ντανταϊστών υπήρξε καθοριστική για την πορεία μου.
Βασίλης Γεροντάκος: In praise of dreams
21.03.2016 15:47
Από την πολλή μας αφοσίωση στην πραγματικότητα, ο ουρανός παραμένει ουρανός και η θάλασσα θάλασσα, χωρίς τις προεκτάσεις της δυνατότητας του βλέμματος, σε σημείο που να αντιλαμβανόμαστε την παρουσία τους,άλλος από το χρώμα,άλλος από την λάμψη, αλλά η ουσία τους να μας διαφεύγει.Έτσι το νόημα υποκαθίσταται από μια στερεότυπη αντίληψη μιας ορθολογικής τοποθέτησης.Φτάνουμε στο σημείο λοιπόν, να θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα, όλα αυτά που συνθέτουν την ζωή μας, και τα οποία δεν έχουν αρχή και τέλος αφού είναι ανεκτίμητα.
Δημήτρης Τάταρης: Δημιουργική διαδικασία και μοναχικότητα
12.02.2016 14:38
Αυτό που μου προσφέρει η τέχνη, μέσα από την δημιουργική διαδικασία, είναι η μοναχικότητα και όχι η μοναξιά, η απόλυτη χωρίς περιορισμούς ελευθερία έκφρασης.