Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Oμάδα Tandem: Κάνουμε πετάλι όλοι μαζί, τραγουδώντας αυτά που μας ενοχλούν

Oμάδα Tandem: Κάνουμε πετάλι όλοι μαζί, τραγουδώντας αυτά που μας ενοχλούν
Η θεατρική ομάδα Tandem παρουσιάζει την παράσταση «Freak Show» στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης. Η σκηνοθέτις Μαργαρίτα Γερογιάννη απαντά εκ μέρους της ομάδας στις

ερωτήσεις του CultureNow και μας μιλά για τη φρίκη και τη βία που υπάρχει παντού: στην  πολιτική, την τηλεόραση , τους ανθρώπους, την εκπαίδευση… Ένα πραγματικό Freak Show στο οποίο οι καλλιτέχνες της ομάδας Tandem δίνουν ζωή, μετατρέποντάς το σε τέχνη.

 

 

Συνέντευξη: Μαριάννα Παπάκη

 

 

CultureNow: Η ομάδα Tandem παρουσιάζει στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης την παράσταση «Freak Show». Τί ακριβώς είναι το Freak Show; Τρομακτικό ακούγεται….(!)


Μαργαρίτα Γερογιάννη: Το «Freak Show» είναι μια παράσταση που ασχολείται με την εγγενή τάση του ανθρώπου να διασκεδάζει με τον ανθρώπινο πόνο∙ μια τάση, της οποίας η αφετηρία βρίσκεται χρόνια πίσω. Ξεκινώντας από τις ρωμαϊκές αρένες, συνεχίζοντας με τα freak show και φτάνοντας στα σημερινά reality show, οι άνθρωποι φαίνεται να αρέσκονται στο να χειροκροτούν ό, τι προκαλεί «πόνο».


Στο δικό μας freak show, τρεις γυναίκες παλεύουν να κερδίσουν τον τίτλο της «Miss Πόνος», ξεπερνώντας κάθε όριο. Δεν ακούγεται τρομακτικό, είναι τρομακτικό∙ αν και, πουθενά δεν υπάρχει αίμα ή κάποιο αποτρόπαιο θέαμα… Όλα  συμβαίνουν υπογείως... το κακό της σύγχρονης, δίκης μας κοινωνίας, «το υπόγειο».

 

 

Cul.N.: Συστήστε μας λίγο την ομάδα. Πότε ιδρύθηκε και ποια θα λέγατε πως είναι τα χαρακτηριστικά της;

 

 


Μ.Γ.: H ομάδα μας, ομάδα Τandem, για την παράσταση «Freak Show» αποτελείται από τους: Γιώργο Ζιάβρα, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Μαργαρίτα Γερογιάννη, Ζέτη Φίτσιου, Δημήτρη Αντωνίου , Γιάννη Διακάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Ελένη Ζαχοπούλου, Κατερίνα Ζησούδη, Καλλιόπη Κουτρουμπή, Χριστίνα Σωτηροπούλου, Μιχάλη Γαλενιανό, αναφέροντας όχι μόνο τους «επί σκηνής», αλλά και όσους αγωνίζονται μαζί μας καθημερινά.
Η ομάδα Tandem ιδρύθηκε το 2008, με τα «Ερωτικά Δεκεμβριανά ‘08», μια παράσταση που πραγματευόταν τον έρωτα κατά την διάρκεια της ταραγμένης εκείνης περιόδου. Το κύριο χαρακτηριστικό της ομάδας είναι ακριβώς αυτό που σημαίνει και το όνομά της: Τandem, όπου Tandem είναι το ποδήλατο με τις πολλές σέλες. Έτσι και εμείς, κάνουμε πετάλι όλοι μαζί, «τραγουδώντας» αυτά που μας ενοχλούν.

 

 

 

 

Cul.N.: Στην ιδέα του Freak Show πώς καταλήξατε; Υπάρχουν επιρροές; Θα βρίσκατε κάποια κοινά ας πούμε με το Freak Show των Tiger Lillies;


Μ.Γ.: Την παράσταση τη γέννησε η αγανάκτηση. Η αγανάκτηση με την τηλεοπτική φρίκη που μας κατακλύζει και με όλα αυτά τα θεάματα, κατά τα οποία νέοι άνθρωποι εκτίθενται προκειμένου να κερδίσουν λίγα λεπτά δημοσιότητας ή κάποιο χρηματικό έπαθλο. Τον τίτλο της παράστασης, τον δανειστήκαμε από τους «Περιοδεύοντες Θιάσους Παραδοξοτήτων» της δεκαετίας του ’30, τα freak shows.

 

Οι θίασοι αυτοί  περιόδευαν παρουσιάζοντας ανθρώπους με σωματικές δυσπλασίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο Άνθρωπος Ελέφαντας Joseph Merrick, η Γυναίκα Κούκλα Lucia Zarate, η Γυναίκα με το Πρόσωπο Μουλαριού Grace Mc Daniels, ο Άνθρωπος Χωρίς Πόδια, Johnny Eck, οι Σιαμαίες Αδερφές Violet & Daisy Hilton.


«Freak Show» των Tandem - «Freak Show» των Tiger Lillies. Βασική ομοιότητα: η ατμόσφαιρα του τσίρκου. Βασική διαφορά: το «Freak Show» των Tiger Lillies ήταν μια αναπαράσταση των αυθεντικών freak shows ενώ το «Freak Show» των Tandem εμπνέεται από αυτά. Αλλά ναι, αν κοινά στοιχεία θεωρούνται το γκροτέσκο σκηνικό και οι extravagance περσόνες,  τότε έχουμε πολλά.

 

 

Cul.N.: Υπάρχουν καλλιτέχνες – Έλληνες ή ξένοι – που ασχολούνται με παραστάσεις – show που συνδυάζουν πολλά στοιχεία όπως: θέατρο, τραγούδι, κίνηση, στοιχεία τσίρκου κ.α. τους οποίους θαυμάζετε και θα θέλατε ίσως και να συνεργαστείτε μαζί τους;

Μ.Γ.: Θα θέλαμε να συνεργαστούμε με όλους τους ανθρώπους που αγαπούν την τέχνη και δίνονται σε αυτήν ολοκληρωτικά. Άλλοι είναι πολύ σπουδαίοι και άλλοι λιγότερο. Συγκεκριμένα  «είδωλα»  δεν έχουμε.

 

 

 

Cul.N.: Καλλιτέχνες όπως οι Τiger Lillies ή η Βικτόρια Τσάπλιν, ο  Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ και ο Τζέιμς Τιερρέ δημιουργούν με θεατρικά στοιχεία μια μαγεία πάνω στη σκηνή και θίγουν σημαντικά θέματα μέσα από το χιούμορ και τους εναλλακτικούς θα μπορούσαμε να πούμε τρόπους έκφρασης. Πιστεύετε πως σήμερα, το κλασικό θέατρο δεν μπορεί να θίξει θέματα με τον ίδιο τρόπο ή απλώς θεωρείτε πως είναι δύο διαφορετικά είδη τέχνης;

Μ.Γ.: Για μας το θέατρο είναι «μαγεία» από μόνο του. Οι εναλλακτικοί τρόποι έκφρασης έχουν να κάνουν με το τι  θέλεις κάθε φορά να πεις. Αν, για παράδειγμα, κάποιος θέλει να εκφράσει κάτι πολύ άμεσα στον θεατή, τον βάζει στο παιχνίδι, και έτσι δημιουργείται το λεγόμενο «διαδραστικό» θέατρο, γνωστό και ως interactive.

 

Αν κάποιος θέλει να δημιουργήσει έναν φανταστικό κόσμο, χρησιμοποιεί τρικ ψευδαισθήσεων, όπως συνήθιζαν να κάνουν στα τσίρκο . Το «κλασικό» θέατρο θεωρείται για πολλούς ξεπερασμένο είδος και πασέ. Όμως το «κλασικό» θέατρο έχει αποδείξει την διαχρονικότητα του. Τώρα, το αν γίνονται κακές «κλασικές» παραστάσεις είναι άλλο θέμα. Σίγουρα όμως δεν φταίει το είδος. Για μας δεν υπάρχουν είδη, απλώς διαφορετικές ανάγκες έκφρασης.

 

 

 

Cul.N.: Τι σας γοητεύει σε καθένα από αυτά; (στο κλασικό ανέβασμα ενός θεατρικού έργου και σε ένα show με πολλά και διαφορετικά στοιχεία (θεατρικότητα, τραγούδι, τρικς, κ.α.);


Μ.Γ.: Μας γοητεύει το καλό θέατρο γενικά, είτε αυτό σημαίνει ένας Τσέχωφ αυστηρά και «κλασικά» ανεβασμένος, όπου έρχεσαι (ως δημιουργός, ερμηνευτής ή/ και κοινό) αντιμέτωπος με την ομορφιά και τον πλούτο  του ίδιου του κείμενου, είτε ένα «εναλλακτικό» θέαμα , το οποίο, με άλλα μέσα, σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό• μια όπερα , ένα ρεσιτάλ μουσικής, μια μουσικοχορευτική παράσταση.

Παντού υπάρχει γοητεία στην τέχνη, αρκεί πίσω από αυτή να υπάρχει ειλικρίνεια και όχι προχειρότητα. Ακόμα και μια ερασιτεχνική παράσταση μπορεί να σε συγκινήσει με τρόπους που δεν φανταζόσουν.

 

 

Cul.N.: Τι σας προκαλεί φρίκη στη σημερινή πραγματικότητα; Μπορεί μια παράσταση να περιγράψει κατά τη γνώμη σας τη φρίκη του σύγχρονου τρόπου ζωής ή έχουμε φτάσει στο σημείο που η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία;


Μ.Γ.: Φρίκη μας προκαλούν σχεδόν τα πάντα γύρω μας. Έχουμε φτάσει σε ένα εξωπραγματικά  βίαιο σημείο. Παντού βία. Η πολιτική, βία. Η τηλεόραση, βία. Οι άνθρωποι, βία. Η εκπαίδευση, βία. Το παρήγορο είναι ότι την φαντασία δεν την ξεπερνάει τίποτα. Ελπίζουμε, αν υπάρξει μέρα που θα μας στερούν την φαντασία ή θα μας κατάσχουν τα όνειρα, να μην υπάρχουμε στον μάταιο τούτο κόσμο, γιατί πραγματικά θα είναι δυσβάσταχτο.

 

 

 

Cul.N.: Μετά το Freak Show τι να περιμένουμε από την ομάδα Tandem; Έχετε μήπως σκεφτεί το concept της επόμενης δουλειάς σας;


Μ.Γ.: Να περιμένετε πολλά από την ομάδα Tandem γιατί άμα μάθεις να κάνεις ποδήλατο δεν ξεμαθαίνεις. Όσο για τα μελλοντικά σχέδια δεν τα αποκαλύπτουμε για να διατηρήσουμε το μυστήριο.  

 

 


Διαβάστε επίσης: http://www.culturenow.gr/Theatre/Freak_Show_στο_104_Κέντρο_Λόγου_και_Τέχνης.html

Σχετικές ειδήσεις
Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου: Ελπίζω στα νέα παιδιά που αντιστέκονται
30.12.2016 15:49
Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου είναι μία ηθοποιός με ήθος και ποιότητα -εντός και εκτός σκηνής-, ένας άνθρωπος λεπτός, ειλικρινής και δοτικός, που συμπεριφέρεται στους άλλους με πραγματική ευγένεια, σεβασμό και καλοσύνη, αρχές και αξίες δυσεύρετες στην εποχή μας. Με αφορμή την παράσταση «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», που παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο Θέατρο Εμπορικόν σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, είχα την χαρά να κάνω μία ωραία και ουσιαστική συζήτηση μαζί της, σχετικά με το αριστούργημα του Μίλλερ, την τα ζωτικά ψεύδη, την ευθύνη μας απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και τα νέα παιδιά που αντιστέκονται.
Μπέττυ Αρβανίτη: Πιστεύω στους ανθρώπους, την ομαδικότητα και τις συνεργασίες
22.11.2016 16:51
Η Μπέττυ Αρβανίτη κάνει «Πράξη» το όραμά της για καλές παραστάσεις και εκλεκτές συνεργασίες. Φέτος, συμπληρώνονται τα 30 χρόνια του «Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας» και το γιορτάζει με την Ρούλα Πατεράκη, ανεβάζοντας την παράσταση «Τρωάδες σήμερα». Συζητώντας μαζί της με αφορμή το έργο, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια όμορφη αναδρομή στα τόσα όμορφα θεατρικά χρόνια και να μάθουμε ενδιαφέρουσες πτυχές προσώπων και παραστάσεων που καθόρισαν την επιτυχημένη πορεία του θεάτρου.
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
Προμηθέας Αλειφερόπουλος: Είναι πολύ δύσκολο να ανθίσει κανείς μέσα στο βάλτο
15.02.2016 16:59
Στο έργο του Σλάβομιρ Μρόζεκ "Οι Εμιγκρέδες", δύο μετανάστες ο ΑΑ και ο ΧΧ, βρίσκονται να συγκατοικούν σε ένα υπόγειο, ξένοι σε ξένη χώρα. Ο ένας διανοούμενος, πολιτικός εξόριστος και ο άλλος εργάτης, οικονομικός μετανάστης. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με αφορμή την θεατρική εκδοχή του έργου που παρουσιάζεται την τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών, μας μίλησε για το έργο του Μρόζεκ, τα θέματα που θίγει η παράσταση, καθώς και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια που τον βρίσκουν ξανά επί σκηνής μαζί με τον Θάνο Τοκάκη.
Νίκος Χατζόπουλος: Αγάπη με στόχο την κοινή συνύπαρξη
27.01.2016 10:10
Ορμώμενη από τη Μισαλλοδοξία (Intolerance), τη μνημειώδη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του D.W. Griffith, η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη συνθέτει, με σημερινούς θεατρικούς όρους, ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος, πολιτικο- κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας, το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Με αφορμή την παράσταση στη Στέγη, ο Νίκος Χατζόπουλος, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης που μιλάει όμως «ηχηρά» μέσα από την δουλειά του, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του για την παράσταση, την ανθρώπινη μισαλλοδοξία που «δυναμιτίζει τη συνύπαρξη» και το αντίθετό της που θα μπορούσε να είναι η αγάπη.