Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016 11:55
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου

Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό. Επιλέγοντας ν' ακολουθεί ορισμένα ασφαλή -εμπορικά και όχι μόνο- λογοτεχνικά μονοπάτια, μας ταξιδεύει στον τόπο και στο χρόνο, όπου παρακολουθούμε το οδοιπορικό ενός ανθρώπου, που άλλοτε έρμαιο της μοίρας που του κληροδοτήθηκε και άλλοτε αγωνιστής στο ν' αλλάξει το γραμμένο του, περπατάει στο μονοπάτι της ζωής ανακαλύπτοντας τι πραγματικά αυτή σημαίνει, αλλά και ποιος είναι ο δικός του ρόλος μέσα σε αυτήν.


Ο Περικλής Κακλαμάνος θα γεννηθεί το 1920 σ' ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ταΰγετου, βόρεια της Καλαμάτας. Εκεί θα μεγαλώσει και θα γίνει άντρας, με τον πρώτο έρωτα να κάνει την εμφάνισή του στο πρόσωπο της Γιασεμής, ένας έρωτας που θα λήξει άδικα με φόντο τα σκληρά γεγονότα του πολέμου. Ο δρόμος του θα τον οδηγήσει στην γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα, για να επιστρέψει τελικά στον τόπο που γεννήθηκε. Το ταξίδι του όμως δεν τελειώνει εκεί, αφού μυστικά του παρελθόντος έρχονται στο φως και τον οδηγούν στο να πάρει νέες αποφάσεις. Αποφάσεις που θα τον οδηγήσουν στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αμερική, όπου το όνειρο μπερδεύεται με την πραγματικότητα και η επιθυμία με την προσωπική ηθική.


Αν έπρεπε να χαρακτηρίσουμε με λίγα λόγια το "Μόνο τα μάτια μένουν", τότε θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αν και δεν είναι καθόλου πρωτότυπο στην πλοκή του, καταφέρνει με την αμεσότητά του να σε κερδίσει, και με την ειλικρίνεια του συναισθήματός του να σε συγκινήσει. Οι έννοιες του πεπρωμένου και του ονείρου παίζουν βασικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων, αφού αν και άκρως αντίθετες, είναι αυτές που επηρεάζουν συνειδήσεις, συναισθήματα, και που οδηγούν τελικά σε αποφάσεις, άλλοτε λογικής και άλλοτε καρδιάς, με μια μικρή υποψία πως η δεύτερη κυριαρχεί στην μεταξύ τους μάχη, αφού η αλήθεια των ανθρώπων φαίνεται στα μάτια και ένα βλέμμα μόνο ίσως και να είναι αρκετό για να ξέρεις, όχι τι θέλεις, αλλά τι πρέπει να πράξεις.


Έχω την αίσθηση, πως περισσότερο από το να πει μια ιστορία που θα εντυπωσιάσει, η συγγραφέας ήθελε ν' αφηγηθεί μία ανθρωποκεντρική ιστορία που θα μας ανάγκαζε να μπούμε στη θέση του πρωταγωνιστή, πράγμα το οποίο συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, στον απόλυτο βαθμό. Ο Περικλής είναι ένας άντρας γήινος, ρεαλιστικός ως προς την αποτύπωση των συναισθημάτων του, με σκέψεις, όνειρα και προβληματισμούς που θα μπορούσε να κάνει ο καθένας από εμάς. Δεν προσπαθεί να τον εξιδανικεύσει στα μάτια μας, ενώ θα λέγαμε πως η προσέγγιση της ψυχολογίας του, δεδομένου ότι μιλάμε για έναν αντρικό χαρακτήρα δοσμένο μέσα από τα μάτια και την πένα μιας γυναίκας, είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και χωρίς μεγάλες αποκλείσεις από το πως πραγματικά σκέφτεται και δρα ένας άντρας.


Προσωπικά είμαι άνθρωπος που στα κοινωνικά μυθιστορήματα, προτιμώ γραφές απλές, άμεσες, γλαφυρές τόσο όσο πρέπει, με τους συγγραφείς να μην καταφεύγουν σε υπερβολές, ακρότητες ή υπερφίαλες περιγραφές. Όλα αυτά είναι στοιχεία που βρήκα στο μυθιστόρημα της κυρίας Ρουσάκη και που τα εκτίμησα. Όσον αφορά την αποτύπωση του ιστορικού σκηνικού στο οποίο εξελίσσονται τα εκάστοτε γεγονότα της αφήγησής της, άλλες φορές ήταν ικανοποιητική, ενώ κάποιες άλλες ένιωσα πως θα ήθελα να μου αναπτύξει ορισμένα πράγματα λίγο περισσότερο, εφόσον η ίδια επέλεξε μια εποχή που ιστορικά προσφέρεται όντας πλούσια σε γεγονότα που σημάδεψαν τον τόπο μας. Παρ' όλα ταύτα, το "Μόνο τα μάτια μένουν", είναι μια ιστορία για την φυγή, τον πόνο, τον ξεριζωμό, τα όνειρα που διατηρούνται ζωντανά κόντρα σε όλους και όλα, που επιτυγχάνει τον σκοπό της. Να συγκινήσει τον αναγνώστη αρκετές φορές, αλλά και να τον προβληματίσει ακόμα περισσότερο, βάζοντάς τον σε ένα προσωπικό δίλημμα.


Το βιβλίο της Μαρίας Ρουσάκη, Μόνο τα μάτια μένουν, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.
Καρδιά από πέτρα - Simon Scarrow: Κριτική βιβλίου
10.08.2016 12:58
Ο Simon Scarrow είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας, ο οποίος έχει τη μοναδική ικανότητα, με ό,τι θέμα κι αν καταπιαστεί, να το κάνει ολότελα δικό του, πραγματοποιώντας την απαραίτητη έρευνα προκειμένου να προχωρήσει στην δημιουργία μιας δικής του ιστορίας που όμως, θα σέβεται την πραγματική Ιστορία.
Η σιωπή του φάρου - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου
08.08.2016 13:00
Η Kimberley Freeman αποτελεί μία από τις πλέον αγαπητές φιγούρες στο χώρο της σύγχρονης λογοτεχνίας, έχοντας κερδίσει την καρδιά εκατομμυρίων αναγνωστών, πράγμα που αναπόφευκτα θα την έφερνε και στη χώρα μας με ανάλογη επιτυχία.
Η κόρη του κεραυνού - Lucinda Riley: Κριτική βιβλίου
05.08.2016 14:02
Περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου "Οι κόρες των αστεριών", οι εκδόσεις Διόπτρα φέρνουν στη χώρα μας το δεύτερο βιβλίο της σειράς "The seven sisters" της Lucinda Riley, της Ιρλανδής συγγραφέως που έχει καταφέρει να γίνει αγαπητή στους αναγνώστες ολόκληρου του πλανήτη μέσω των ρομαντικών της μυθιστορημάτων και πολύ περισσότερο, μέσω της συγκεκριμένης σειράς.
Η Κοιλάδα της Αλεπούς - Charlotte Link: Κριτική βιβλίου
22.07.2016 13:26
"Η Κοιλάδα της Αλεπούς" είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που τους τελευταίους μήνες έχουν συζητηθεί όσο λίγα. Στο εξωτερικό, οι κριτικές που έχει λάβει είναι των άκρων, με τις μισές απ' αυτές να το εκθειάζουν μην διστάζοντας κατά περιπτώσεις να το χαρακτηρίσουν ως ένα από τα καλύτερα αστυνομικά βιβλία των τελευταίων ετών, και τις άλλες μισές να το κατηγορούν, άλλοτε για την σκληρότητά του και άλλοτε για την προβλεψιμότητά του.
Μικρή ερωτική ιστορία - Gilles Legardinier: Κριτική βιβλίου
19.07.2016 12:18
Η σχέση μου με την σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία δεν θα έλεγα πως είναι και η καλύτερη δυνατή. Αν και τρέφω μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για τους κλασσικούς συγγραφείς που προέρχονται από την χώρα αυτή, την οποία και λατρεύω μέχρι θανάτου, οι σύγχρονοι Γάλλοι λογοτέχνες έχουν ένα ύφος και μια εκφραστική φυσιογνωμία που δεν θα έλεγα πως είναι και πολύ του γούστου μου.