Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Τάκης Σπυριδάκης: Aν για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να χαθεί η ανθρωπιά τότε τι κάνεις;

Τάκης Σπυριδάκης: Aν για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να χαθεί η ανθρωπιά τότε τι κάνεις;

Το θέατρο Επί Κολωνώ παρουσιάζει το έργο του Γιάννη Τσίρου, Άγριος Σπόρος, σε μία παράσταση από την ομάδα ΝΑΜΑ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, με πρωταγωνιστή τον Τάκη Σπυριδάκη.

Ο Τάκης Σπυριδάκης υποδύεται τον Σταύρο ο οποίος μπλέκει σε μία κωμικο-τραγική ιστορία, η οποία δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Συνέντευξη Αθηνά Πούλιου

CultureNow: Από τις 8 Νοεμβρίου το θέατρο Επί Κολωνώ παρουσιάζει το έργο του Γιάννη Τσίρου, Άγριος Σπόρος. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο και τον ρόλο του Σταύρου, τον οποίο υποδύεστε.

Τάκης Σπυριδάκης: Το έργο θίγει συμβολικά το τι συμβαίνει τα τελευταία 30 χρόνια σε αυτή τη χώρα και πέρα από αυτά. Ο Σταύρος είναι ένα δημιούργημα αυτής της εποχής που η καθημερινότητά του καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από ένα δαιδαλώδες σύστημα νόμων και κανόνων μέσα στο οποίο προσπαθεί συνεχώς να ελίσσεται -όπως και οι περισσότεροι Έλληνες- κατά πώς τον βολεύει για να επιβιώνει. Φυσικά με ανορθόδοξο τρόπο. Αυτή η στρεβλότητα έχει γίνει μια μόνιμη κατάσταση για την κοινωνία.

C. N.: Το έργο διαδραματίζεται σε επαρχιακή πόλη. Οι καταστάσεις που περιγράφονται στο έργο είναι πιο έντονες σε μία επαρχιακή κοινωνία απ' ό,τι στα αστικά κέντρα;

Τ. Σ.: Όχι είναι ίδιες, απλά στα αστικά κέντρα χάνονται μεσ’ την πολυκοσμία. Πάντως οι μικρές γειτονιές στα αστικά κέντρα είναι σαν γωνιές της επαρχίας.

C. N.: Η εξαφάνιση του τουρίστα και το γεγονός ότι είναι Γερμανός επηρεάζει τη βαρύτητα της κατηγορίας για τον Σταύρο; Πώς αντιμετωπίζουν οι Γερμανοί την κατάσταση αλλά και το χωριό τους Γερμανούς;

Τ. Σ.: Ο Γερμανός συμβολίζει μια νοοτροπία που είναι η κυρίαρχη νοοτροπία στην Ευρώπη και δεν έχει να κάνει με την εθνικότητά του. Τυχαία είναι Γερμανός, θα μπορούσε να είναι και Ολλανδός πχ. Πιθανολογώ, βέβαια, ότι επιλέχθηκε από το συγγραφέα ο Γερμανός, γιατί συμβολίζει στερεοτυπικά τον απόλυτο ορθολογισμό, οπότε είναι ιδανικό μέσο αντιπαράθεσης με την απόλυτη αναρχία που χαρακτηρίζει τη δική μας κοινωνία ή εάν θέλετε με λαούς που δεν έχουν την ίδια συμπεριφορά και που εδώ είναι το φασιστικό λάθος της Ευρώπης, να προσπαθεί με ένα λανθασμένο και εμμονικό τρόπο να αποκτήσουν οι λαοί εδώ και τώρα μια κοινή συμπεριφορά. Το χωριό επηρεάζεται και διχάζεται εκφράζοντας την αντιφατικότητα αυτή. Με τους μισούς να είναι υπέρ και τους άλλους μισούς κατά. Δεν κρίνουν αρνητικά τους ίδιους τους Γερμανούς αλλά την συγκεκριμένη κατάσταση που έχει έρθει στο προσκήνιο. Σημασία δηλαδή έχει ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση εξωτερικών παραγόντων ανατρέπει παγιωμένες ισορροπίες με τις οποίες έχει συνηθίσει να ζει η κοινωνία κάνοντας τα «στραβά μάτια». Επομένως ξεφεύγει η όλη φάση από το πώς κρίνει η τοπική κοινωνία τους Γερμανούς αλλά από το πώς μπαίνουν σε κρίση όλα όσα συμβαίνουν. Το χωριό βλέπει καθαρά τον εαυτό του.

C. N.: Πείτε μας λίγα λόγια και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Είναι ο Αστυνομικός και η κόρη του Σταύρου, η Χαρούλα. Πώς βιώνουν τις καταστάσεις αυτοί οι δύο χαρακτήρες;

Τ. Σ.: Η Χαρούλα δε συμφωνεί σε τίποτα με τον Σταύρο. Τον αγαπάει όμως και τον βοηθάει στην εργασία του παρόλο που διαφωνεί κάθετα και οριζόντια μαζί του. Υπομένει τις ιδιοτροπίες του γιατί τον αγαπάει, είναι πατέρας της. Ο Αστυνομικός είναι ένας αγαθός επαρχιώτης που κατά σύμπτωση έγινε αστυνομικός. Είναι νεώτερος από τον Σταύρο και έχει μεγαλώσει κοντά του. Σήμερα πλέον η σχέση τους έχει καταντήσει μία σχέση εξυπηρετήσεων, που απαιτούνται από τον Σταύρο στο όνομα της φιλίας τους και που κινούνται συνήθως στα όρια μεταξύ εφικτού και παράλογου. Η Χαρούλα βλέποντας όλη την εικόνα αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και αντιστέκεται, ενώ αντίθετα ο αστυνομικός που τον διακατέχει μια στερεοτυπική αντίληψη για τα πράγματα τα βλέπει όλα με τις παρωπίδες του γράμματος του νόμου.

C. N.: Γιατί πιστεύετε ότι οι άνθρωποι στρέφονται τόσο έντονα ο ένας εναντίον του άλλου; Είναι θέμα επιβίωσης, της επικράτησης του δυνατότερου;

Τ. Σ.: Αυτό είναι ένα πανάρχαιο παιχνίδι της ανθρώπινης φύσης και των ανθρωπίνων σχέσεων. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση σε αυτό. Πάντως με όλα μπορείς να τα βγάλεις πέρα αλλά πώς να τα βγάλεις πέρα με την ανθρώπινη απληστία;

C. N.: Και οι αδύναμοι, αυτοί που κατηγορούνται με μισές αλήθειες, που βρίσκουν το δίκιο τους απέναντι στο κατηγορητήριο;

Τ. Σ.: Δεν το βρίσκουν.

C. N.: Τελικά, ο Σταύρος, ως Άγριος Σπόρος και ο κάθε Σταύρος πιστεύετε ότι πραγματικά θα «αντέξει» και θα επιβιώσει;

Τ. Σ.: Αυτή η ερώτηση ακουμπάει το ερώτημα που θέτει το έργο και που πρέπει να απαντήσει ο θεατής αλλά δεν αποτελεί το ίδιο το ερώτημα. Ο Σταύρος κατά πάσα πιθανότητα ως άγριος σπόρος θα επιβιώσει, όπως έκανε πάντα, όπως επίσης -όλοι το καταλαβαίνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- θα πρέπει κάποτε να τελειώνουνε οι Σταύροι, αλλά πως γίνεται αυτό χωρίς να χαθεί η ανθρωπιά. Και ποιο σωστά το ερώτημα είναι: αν για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται να χαθεί η ανθρωπιά τότε τι κάνεις. Με τι συντάσσεσαι.


Το έργο Άγριος Σπόρος, του Γιάννη Τσίρου, ανεβαίνει από την Ομάδα Νάμα στο θέατρο Επί Κολωνώ. Περισσότερες πληροφορίες

Σχετικές ειδήσεις
Μαρία Πρωτόπαππα: Θέλω να φέρω τον αρχαίο μύθο κοντά μας
12.05.2016 12:54
Τα τελευταία χρόνια οι θεατρόφιλοι την ακολουθούν πιστά. Και δικαίως αν αναλογιστεί κανείς υποκριτικούς άθλους όπως η Λαβίνια από το «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», αλλά και ιδιαίτερες ερμηνείες όπως στα έργα «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» και «Χαίρε νύμφη». Αν στο τέλος της δεκαετίας γίνει ένας απολογισμός με ηθοποιούς που τη «σημάδεψαν», η Μαρία Πρωτόπαππα θα βρίσκεται σίγουρα ανάμεσά τους. Υπό την σκηνοθετική της μπαγκέτα, πέφτει η αυλαία της Πειραματικής Σκηνής για φέτος, με το έργο «Γλυκιά τυραννία του Οιδίποδα» και με αυτή την αφορμή η Αναστασία Ρίζου μίλησε μαζί της.
Killing the fly: Η Αγγελική του τότε και του σήμερα δίνει ένα μάθημα ζωής!
07.04.2016 16:29
Την συγκλονιστική ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου, μιας προσφυγοπούλας από τις Νέες Φώκαιες της Σμύρνης, όπως η ίδια την κατέγραψε σε ένα γράμμα της που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες, αποφάσισε να μεταφέρει επί σκηνής η ομάδα Killing The Fly μέσα από την παράσταση “Αγγελική”. Μετά την επιτυχημένη περιοδεία της σε Κρήτη και ηπειρωτική Ελλάδα, η “Αγγελική” τους θα παρουσιαστεί από 8 Απριλίου στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Με αυτή την αφορμή, τα δύο μέλη της ομάδας (Κατερίνα Δαμβόγλου, Robin Beer) μας μίλησαν για την παράσταση και τους τρόπους που προσέγγισαν σκηνικά το οδοιπορικό της Αγγελικής, ενώ δεν παρέλειψαν να αναφερθούν στον ζωτικής σημασίας ρόλο των καλλιτεχνών και του θεάτρου μέσα στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, στο μείζον ζήτημα της προσφυγιάς, καθώς και στις πολλές “Αγγελικές” του σήμερα που δίνουν ένα σημαντικό μάθημα ζωής.
Σταύρος Τσακίρης: Ο κόσμος που ζούμε τώρα πεθαίνει σιγά – σιγά
26.02.2016 15:55
Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, παίζεται αυτόν τον καιρό το γνωστό δράμα του Μπύχνερ, «Βόυτσεκ», για πρώτη φορά ως ενιαία παράσταση. Ο Σταύρος Τσακίρης που σκηνοθετεί αυτό το μεγάλο εγχείρημα, μας εξηγεί τη σημασία μιας τέτοιας παραγωγής, καθώς και διάφορες παραμέτρους του έργου, που αγγίζουν κάθε εποχή και κοινωνία. Ωστόσο, εκτός από το να φωτίσει τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου ανεβάσματος, αποκαλύπτει και μία μεγάλη και ενδιαφέρουσα φιλοδοξία του για το μέλλον, την παρουσίαση του έπους του «Διγενή Ακρίτα».
Προμηθέας Αλειφερόπουλος: Είναι πολύ δύσκολο να ανθίσει κανείς μέσα στο βάλτο
15.02.2016 16:59
Στο έργο του Σλάβομιρ Μρόζεκ "Οι Εμιγκρέδες", δύο μετανάστες ο ΑΑ και ο ΧΧ, βρίσκονται να συγκατοικούν σε ένα υπόγειο, ξένοι σε ξένη χώρα. Ο ένας διανοούμενος, πολιτικός εξόριστος και ο άλλος εργάτης, οικονομικός μετανάστης. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με αφορμή την θεατρική εκδοχή του έργου που παρουσιάζεται την τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος, ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών, μας μίλησε για το έργο του Μρόζεκ, τα θέματα που θίγει η παράσταση, καθώς και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια που τον βρίσκουν ξανά επί σκηνής μαζί με τον Θάνο Τοκάκη.
Γιάννης Νταλιάνης: Το φως θα έρθει αλλά θα χρειαστεί να προηγηθεί μία πολύ μαύρη νύχτα!
11.12.2015 13:02
Η γοητευτική «Σκακιστική Νουβέλα», του Αυστριακού αυτόχειρα συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ, διασκευασμένη για το θέατρο από τους Θοδωρή Τσαπακίδη, Γιάννη Νταλιάνη και Μαριλίτα Λαμπροπούλου, "ζωντανεύει" ξανά στη σκηνή του Θεάτρου Πορεία, ύστερα από την πρώτη επιτυχημένη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Αθηνών 2013, υπό τον τίτλο «Λάθος Κίνηση». Ο Γιάννης Νταλιάνης που, μόνος επί σκηνής, ενσαρκώνει όλους τους χαρακτήρες του έργου, μας προσκαλεί σε «μια παρτίδα σκακιού όπου θα συγκρουστούν αληθινοί στρατιώτες και αξιωματικοί, θα πέσουν βασίλεια θα καταλυθούν τα σύνορα, το πνεύμα θα έρθει αντιμέτωπο με την βαρβαρότητα».