Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016
Οι καταρράκτες των ρόδων - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015 10:01
Οι καταρράκτες των ρόδων - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου

Οι εκδόσεις Διόπτρα επέστρεψαν και φέτος με ένα ακόμα μυθιστόρημα της αγαπημένης -πλέον- και του ελληνικού κοινού, Kimberley Freeman, που για μία ακόμη φορά είναι εμπνευσμένο από γεγονότα της ζωής της γιαγιάς της.

Μάλιστα, σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία της, αυτή τη φορά, το συγκεκριμένο γεγονός, είναι κάτι που αναφέρεται ξεκάθαρα και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Κάποιος που δεν έχει ξαναδιαβάσει βιβλίο της Freeman και δεν γνωρίζει το βιογραφικό της, μπορεί να γοητευτεί από αυτή τη μικρή λεπτομέρεια. Κάποιος, πάλι, που την γνωρίζει καλά, μάλλον θα αναρωτηθεί πόσα πια μπορεί να είδε και να έζησε η γυναίκα εκείνη που αποτελεί την συγγραφική της μούσα. Όπως και να 'χει, όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως, όσον αφορά τουλάχιστον την συγκεκριμένη ιστορία, η συγγραφέας παραδίδει ένα μυθιστόρημα άρτιο και καλογραμμένο, με πολύ συναίσθημα.

Χωρισμένο σε δύο εποχές, το βιβλίο μας ταξιδεύει πότε στο 1926 και πότε στο 2014, όπου πάντα με φόντο το ξενοδοχείο Οι Καταρράκτες των Ρόδων, ξετυλίγεται το κουβάρι δύο ιστοριών που αν και καμία σχέση δεν έχουν η μία με την άλλη, καταφέρνουν να δεθούν με έναν τρόπο μοναδικό, με το παρελθόν να επηρεάζει το παρόν και, ουσιαστικά, να καθορίζει το μέλλον. Τον χειμώνα του 1926, η Βάιολετ που εργάζεται στο ξενοδοχείο και οι λιγοστοί επισκέπτες του, θα αποκλειστούν σε αυτό εξαιτίας μιας χιονοθύελλας που θα καλύψει μυστικά και πάθη. Το 2014, η Λόρεν, θα εργαστεί κι εκείνη με τη σειρά της στο ανακαινισμένο πλέον ξενοδοχείο, όπου εκτός από τον μεγάλο έρωτα στο πρόσωπο του Τόμας, θα βρει μια σειρά ερωτικών επιστολών που θα φέρουν στο φως, όχι μόνο μια παθιασμένη σχέση, αλλά κι ένα καλά κρυμμένο μυστικό που περίμενε δεκαετίες για να αποκαλυφθεί. Και μαζί με το μυστικό αυτό, στη Λόρεν, αποκαλύπτεται και η προσωπική της αλήθεια που την οδηγεί στην πιο σημαντική απόφαση της ζωής της.

Ένα από τα πιο δύσκολα στοιχεία, όταν ένα μυθιστόρημα ταξιδεύει ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, είναι το να διατηρηθεί η ανάλογη ισορροπία, τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά. Η Freeman, πλέον, έχει αρκετά μεγάλη εμπειρία και έτσι, καταφέρνει να κάνει το κείμενό της να αποδώσει τα μέγιστα, αφού χειρίζεται άψογα το τεχνικό σκέλος του αφηγηματικού μέρους, που είναι ζωτικής σημασίας. Κακά τα ψέματα, όσο καλή κι αν είναι μια ιστορία, όταν υπάρχουν αφηγηματικοί αναχρονισμοί, είναι πολύ εύκολο να πέσει ο συγγραφέας στην παγίδα την φλυαρίας, της επικίνδυνα περιττής επανάληψης, της χρονικής ασυνέπειας ή και της δημιουργίας κενών στη γραμμή εξέλιξης και ροής των γεγονότων που συνθέτουν το όλων μίας ιστορίας. Τίποτα απ' όλα αυτά, όμως, δεν υφίσταται στην προκειμένη περίπτωση, με την μετάβαση από τη μία εποχή στην άλλη να γίνεται, όχι μόνο ομαλά, αλλά με τέτοιον τρόπο που παρατείνει την αγωνία μας και εντείνει τι μυστήριο.

Αν και σε καμία περίπτωση, "Οι Καταρράκτες των Ρόδων", δεν είναι ιστορικό μυθιστόρημα, ιδιαίτερα εξαιτίας της εποχής στην οποία τοποθετείται η παρελθοντική υποϊστορία του, έχει κάποια στοιχεία του λογοτεχνικού αυτού είδους, κυρίως όσον αφορά το αφηγηματικό σκέλος και την αποτύπωση λεπτομερειών. Η Freeman είναι λεπτομερής στις περιγραφές της, το κείμενό της βρίθει ζωντάνιας και παραστατικότητας, χωρίς όμως να γίνεται κουραστικό ή φλύαρο. Επίσης, αποτυπώνει με πολύ όμορφο τρόπο την έννοια των ταξικών διαφορών στις εκάστοτε εποχές, που αν και έχει αλλάξει στα σημεία, παραμένει ίδια στον πυρήνα της. Ωστόσο, αυτό το πετυχαίνει χωρίς να καταφεύγει σε κλισέ, φτηνούς μελοδραματισμούς κάτι που, ειδικά στο παρελθοντικό σκέλος της ιστορίας, θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά εύκολο. Βέβαια, σε αυτό βοηθάνε και οι ίδιοι της οι πρωταγωνιστές που είναι ειλικρινείς, γήινοι και όχι εξωπραγματικοί, βιώνοντας αληθινά συναισθήματα, σε αληθινές καταστάσεις, αντιδρώντας φυσιολογικά και ρεαλιστικά.

Αναμφίβολα, το βιβλίο αυτό της Freeman, απ' όσα τουλάχιστον έχουν φτάσει μέχρι στιγμής στη χώρα μας, είναι το καλύτερό της, το πιο άρτιο, το πιο ολοκληρωμένο. Μοιρασμένο σε δύο χρόνους και δύο εποχές, καταφέρνει να αφηγηθεί δύο ιστορίες που μοιραία έμελλαν να ενωθούν με μια αόρατη κλωστή, με την ιστορία του 1926 να έχει παίξει μεγαλύτερο ρόλο απ' όσο ίσως υποθέταμε στην αρχή, καθορίζοντας για πολλά χρόνια μετά αποφάσεις, συνειδήσεις, ολάκερες ζωές ανθρώπων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από το χειμώνα εκείνο. Μπορεί ορισμένα σημεία να είναι προβλέψιμα, αυτό όμως δεν αναιρεί το μυστηριώδες πέπλο που καλύπτει συνολικά την ιστορία, τις εκπλήξεις που εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις, αλλά και το ανατρεπτικό φινάλε που σε ξαφνιάζει και σε ικανοποιεί στο μέγιστο βαθμό. "Οι Καταρράκτες των Ρόδων", λοιπόν, είναι ένα όμορφο, βαθιά ανθρωποκεντρικό και συναισθηματικό βιβλίο που δεν πρέπει να χάσετε.

Το βιβλίο της Kimberley Freeman, Οι καταρράκτες των ρόδων, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Εκτύπωση
Περισσότερα
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.
Καρδιά από πέτρα - Simon Scarrow: Κριτική βιβλίου
10.08.2016 12:58
Ο Simon Scarrow είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας, ο οποίος έχει τη μοναδική ικανότητα, με ό,τι θέμα κι αν καταπιαστεί, να το κάνει ολότελα δικό του, πραγματοποιώντας την απαραίτητη έρευνα προκειμένου να προχωρήσει στην δημιουργία μιας δικής του ιστορίας που όμως, θα σέβεται την πραγματική Ιστορία.
Η σιωπή του φάρου - Kimberley Freeman: Κριτική βιβλίου
08.08.2016 13:00
Η Kimberley Freeman αποτελεί μία από τις πλέον αγαπητές φιγούρες στο χώρο της σύγχρονης λογοτεχνίας, έχοντας κερδίσει την καρδιά εκατομμυρίων αναγνωστών, πράγμα που αναπόφευκτα θα την έφερνε και στη χώρα μας με ανάλογη επιτυχία.
Η κόρη του κεραυνού - Lucinda Riley: Κριτική βιβλίου
05.08.2016 14:02
Περίπου ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου "Οι κόρες των αστεριών", οι εκδόσεις Διόπτρα φέρνουν στη χώρα μας το δεύτερο βιβλίο της σειράς "The seven sisters" της Lucinda Riley, της Ιρλανδής συγγραφέως που έχει καταφέρει να γίνει αγαπητή στους αναγνώστες ολόκληρου του πλανήτη μέσω των ρομαντικών της μυθιστορημάτων και πολύ περισσότερο, μέσω της συγκεκριμένης σειράς.
Η Κοιλάδα της Αλεπούς - Charlotte Link: Κριτική βιβλίου
22.07.2016 13:26
"Η Κοιλάδα της Αλεπούς" είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που τους τελευταίους μήνες έχουν συζητηθεί όσο λίγα. Στο εξωτερικό, οι κριτικές που έχει λάβει είναι των άκρων, με τις μισές απ' αυτές να το εκθειάζουν μην διστάζοντας κατά περιπτώσεις να το χαρακτηρίσουν ως ένα από τα καλύτερα αστυνομικά βιβλία των τελευταίων ετών, και τις άλλες μισές να το κατηγορούν, άλλοτε για την σκληρότητά του και άλλοτε για την προβλεψιμότητά του.
Μικρή ερωτική ιστορία - Gilles Legardinier: Κριτική βιβλίου
19.07.2016 12:18
Η σχέση μου με την σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία δεν θα έλεγα πως είναι και η καλύτερη δυνατή. Αν και τρέφω μεγάλη αγάπη και θαυμασμό για τους κλασσικούς συγγραφείς που προέρχονται από την χώρα αυτή, την οποία και λατρεύω μέχρι θανάτου, οι σύγχρονοι Γάλλοι λογοτέχνες έχουν ένα ύφος και μια εκφραστική φυσιογνωμία που δεν θα έλεγα πως είναι και πολύ του γούστου μου.
Ο ιππότης των Επτά Βασιλείων - George R. R. Martin: Κριτική βιβλίου
03.06.2016 12:35
Το να μπω στη διαδικασία να σας συστήσω τον George R. R. Martin είναι τουλάχιστον περιττό, όπως -ίσως- περιττό είναι και το να μπω στη διαδικασία να κρίνω το έργο του καθώς, ο Martin έχει ακριβώς το ίδιο χαρακτηριστικό που διαθέτει και ο Tolkien.