Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Κατερίνα Χατζηκυριάκου: "Κάνω Θέατρο" σημαίνει: Όραμα, στόχος, δουλειά, εξέλιξη, επαγγελματισμός

Κατερίνα Χατζηκυριάκου:

Η Κατερίνα Χατζηκυριάκου είναι μία νέα ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια κάνει αισθητή την παρουσία της στα θεατρικά δρώμενα με στόχους και συνέπεια. Αυτήν την εποχή παρουσιάζει το σημαντικό έργο του Ιονέσκο «Το μάθημα», του οποίου αποτελεί και παραγωγός.


Στην συνέντευξη που μας παραχώρησε με αφορμή αυτό το ανέβασμα, κάνει λόγο για το σημαντικό ρόλο της παιδείας στην κοινωνία μας, τα προβλήματα που παρουσιάζονται ελλείψει αυτής, καθώς επίσης και τις προσωπικές επιδιώξεις από την δουλειά της ως καλλιτέχνις.


Συνέντευξη Αναστασία Ρίζου


CultureNow: «Το μάθημα» του Ιονέσκο, ανεβαίνει στο «Αγγέλων Βήμα» και εσείς εκτός από πρωταγωνίστρια συμμετέχετε και στην παραγωγή. Μιλήστε μας για την παράσταση αυτή και τι ακριβώς αφορά.

Κατερίνα Χατζηκυριάκου: Αφορά πολλά συγκεκριμένα πράγματα μείζονος σημασίας. Ένα απ’ αυτά είναι η σύγχυση που επικρατεί μεταξύ Παιδείας και Εκπαίδευσης. Η Εκπαίδευση ταυτίζεται με την Παιδεία, πρέπει όμως να κάνουμε μία σαφή διάκριση και να χαράξουμε μία διαχωριστική γραμμή. Δεν πρόκειται για μία εννοιολογική διαφορά, αλλά για μία ουσιαστική διάκριση.  Η Παιδεία είναι η διαδικασία ανάπτυξης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Η Εκπαίδευση εμπεριέχει μέθοδο, κατάρτιση, μεταδοτικότητα, συνέπεια. Αυτή η σύγχυση βρίσκεται σε συνάρτηση με τον σύγχρονο τρόπο ζωής του ανθρώπου που αποβλέπει στο άτομο και τη μάζα και όχι στο πρόσωπο και τις αληθινές διαπροσωπικές σχέσεις.


C. N.: Το κείμενο αναδεικνύει μία ευρύτερη κοινωνική δυσκαμψία και δυσωδία που αποτυπώνεται μέσα από τους μηχανισμούς της παιδείας. Κατά πόσο θεωρείτε ότι σκιαγραφεί και την ελληνική πραγματικότητα;

Κ. Χ.: Κατά το μέγιστο και εύχομαι να κλείσει κάποτε αυτή η πληγή. Το ελληνικό κράτος δίνει ψίχουλα στην Παιδεία. Σχολεία που λειτουργούν σε πρωινή και απογευματινή βάρδια με ακατάλληλες αίθουσες διδασκαλίας, χωρίς βιβλιοθήκες και εργαστήρια, πανεπιστήμια που δεν έχουν βιβλία για ενημέρωση καθηγητών και φοιτητών, που δεν έχουν χρήματα για έρευνες και που δεν μπορούν να αυξήσουν τις θέσεις του προσωπικού ούτως ώστε να αξιοποιήσουν νέους επιστήμονες, έλλειψη κατάρτισης και επιμόρφωσης εκπαιδευτικών, που δυστυχώς έχει ως αποτέλεσμα “το σχολείο” απλώς να εντοπίζει τους “ικανούς”.


C. N.: Κατά τη γνώμη σας τι είναι αυτό που θα έπρεπε να αλλάξει σε αυτόν τον ουσιαστικό για τη διαμόρφωση του ατόμου τομέα; Η ανάμειξή σας με το θεατρικό, έχει επηρεάσει το πώς βλέπετε τα πράγματα;

Κ. Χ.: Η οποιαδήποτε πληροφορία ή διδακτέα ύλη να γίνει τρόπος επικοινωνίας μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευόμενων. “Το Μάθημα” σε σχολεία και σε πανεπιστήμια έχει καταντήσει μία καθημερινή μετάδοση πληροφοριών που ο καθένας αυτή την πληροφορία μπορεί πολύ εύκολα να την έχει μέσω του Google από τον υπολογιστή στο σπίτι του. Δεν πρέπει να μας ανησυχήσει αυτή η νοοτροπία που κυριαρχεί; Βουτώντας μέσα σε ένα τόσο σημαντικό κείμενο που πραγματεύεται την αρχή όλων, την Παιδεία, δεν γίνεται να μείνεις ανεπηρέαστος, δεν πρέπει να μένουμε ανεπηρέαστοι και αδρανείς.


C. N.: Σε μία Αθήνα 1400 παραστάσεων, ποιες είναι οι στρατηγικές και οι ιδιαιτερότητες που πρέπει να υιοθετήσει μία παραγωγή ώστε να ενταχθεί δυναμικά στο θεατρικό χάρτη;

Κ. Χ.: Ο θεατρικός αυτός χάρτης έχει γίνει πλέον μία ολόκληρη θεατρική υδρόγειος. Είμαι της άποψης ότι για το πρώτο που πρέπει να είσαι σίγουρος, είναι ΓΙΑΤΙ ανεβάζεις μία παράσταση. Ξέρω γιατί, είμαι σίγουρη γι’ αυτό, και εγώ και οι συνεργάτες μου, και με αυτό προχωράω στην Αθήνα των 1400 παραστάσεων.


C. N.: Είστε αρκετά νέα στο χώρο, μα με σχετικά συνεχή παρουσία στα δρώμενα. Τι θα θέλατε το κοινό να γνωρίζει για την πορεία σας ως επαγγελματία;

Κ. Χ.: Την άποψη μου για το τι σημαίνει “κάνω Θέατρο”. Όραμα, στόχος, δουλειά, εξέλιξη, επαγγελματισμός. Το καθένα μόνο του είναι μία λέξη, όλα μαζί είναι Θέατρο. Όλα μαζί είναι “σέβομαι αυτόν που ήρθε και πλήρωσε για να δει τη δουλειά μας”.


C. N.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε τι σχεδιάζετε για το μέλλον.

Κ. Χ.: Ξεκίνησα να μεταφράζω και να διασκευάζω το έργο που θέλω να κάνω του χρόνου. Βρίσκομαι στην λέξη “δουλειά”. Εύχομαι όλα να πάρουν τον δρόμο τους. Σας ευχαριστώ πολύ.


Το μάθημα του Ευγένιου Ιονέσκο παρουσιάζεται στο θέατρο Αγγέλων Βήμα. Περισσότερες πληροφορίες.

Σχετικές ειδήσεις
Δανάη Μπάρκα: Η κύρια επιθυμία μου είναι η μεταμόρφωση
02.12.2016 16:55
Νέα, αυθόρμητη, ειλικρινής και με μια πολύ θετική αύρα, η Δανάη Μπάρκα, κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα ως ηθοποιός στο θέατρο, έχοντας μεγάλο ενθουσιασμό και θέληση για προσωπική εξέλιξη. Μιλάει στο culturenow για την παράσταση "Έπεσε νέκρα" και τις μελλοντικές της φιλοδοξίες.
Θωμάς Κινδύνης: Να λειτουργούμε με θετικό τρόπο στις ψυχές των θεατών
18.11.2016 15:17
Ο Θωμάς Κινδύνης μιλάει στο CultureNow με αφορμή την παράσταση "Το Όνειρο ενός γελοίου" στο Θέατρο "Μορφές Έκφρασης", σε σκηνοθεσία Άννας Σεβαστής Τζίμα.
Αλέξανδρος Διαμαντής: Ο Βέρθερος είναι η αισθηματική Βίβλος της επανάστασης
03.11.2016 12:52
Το Θέατρο Σημείο παρουσιάζει την παράσταση "Βέρθερος", ένα έργο βασισμένο στο μυθιστόρημα του J.W. Goethe, "Τα Πάθη του Νεαρού Βέρθερου", σε σκηνοθεσία και σκηνική σύλληψη του Αλέξανδρου Διαμαντή. ο νεαρός δημιουργός, ο οποίος μας μίλησε για την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, το περίφημο επιστολικό μυθιστόρημα του Γκαίτε που αφορά κάθε εποχή, τον έρωτα, την επανάσταση και την ύπαρξη ή όχι της ελευθερίας στη ζωή ενός ανθρώπου.
Αφροδίτη Ματκάρη: Το θέμα της παράστασης
10.06.2016 15:58
Η Θεατρική Ομάδα Σκευή παρουσιάζει την παράσταση "Είδομεν(η) Ξενίου γη", την Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016, στο πλαίσιο του φεστιβάλ νέων θεατρικών ομάδων Off off Athens, που επιστρέφει για όγδοη χρονιά φέτος στο Επι Κολωνώ.
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.