Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017
Μια ανάσα μόνο - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015 10:07
Μια ανάσα μόνο - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου

Είμαι από τους ανθρώπους -και τους αναγνώστες- εκείνους που δεν τους αρέσει να περιμένουν. Ειδικά όταν μιλάμε για την κυκλοφορία ενός βιβλίου που αποτελεί συνέχεια της ιστορίας που γνωρίσαμε μέσω ενός άλλου βιβλίου και το οποίο αγαπήσαμε τρελά και με πάθος. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη, "Καιρός για ήρωες", το οποίο διάβασα τον Νοέμβριο του 2013 και που περίμενα μέχρι τώρα να πάρω την πολυπόθητη συνέχειά του στα χέρια μου. Και παρά που η αναμονή μου φάνηκε τεράστια κι επίπονη, και παρά που πολλές φορές ένιωσα να χάνω την υπομονή και να είμαι ένα βήμα πριν από το να αρχίσω να γίνομαι από εκείνες τις ενοχλητικές αναγνώστριες που ρωτάνε νύχτα-μέρα "που είναι η συνέχεια;", διαβάζοντας το "Μια ανάσα μόνο", όχι μόνο με έκανε να σκεφτώ πως άξιζε τον κόπο, αλλά να μείνω χωρίς ανάσα η ίδια.


Έχοντας περάσει ένα φρικτό καλοκαίρι, ο Γιώργος Δάντης ξεκινάει τη νέα και τελευταία του σχολική χρονιά νιώθοντας πιο μόνος και απογοητευμένος από ποτέ άλλοτε. Πλέον, δεν είναι μαζί με την Ρέα, την οποία και δεν έχει πάψει να αγαπάει σαν τρελός παρά που υποκρίνεται το αντίθετο, ο κολλητός του Νικ έχει εξαφανιστεί στον Καναδά χωρίς να έχει διατηρήσει την παραμικρή επικοινωνία μαζί του, ενώ οι γονείς του συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει, έχοντας ωστόσο περιορίσει τις ελευθερίες του μετά τα γεγονότα της προηγούμενης χρονιά που πήραν μεγαλύτερη διάσταση απ' όσο ο ίδιος περίμενε, ενώ το μέλλον του μάλλον προβλέπεται δυσοίωνο απ' όποια οπτική σκοπιά και αν το κοιτάξει. Κι εκεί που πιστεύει πως τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα, η Νίκη, συμμαθήτριά του και η πρώτη κοπέλα που είχε ποτέ του εξαφανίζεται και εκείνος βρίσκεται μπλεγμένος στο παιχνίδι της αναζήτησής της που κρύβει δεκάδες μυστικά και που επιβεβαιώνει πως ο παλιός του εχθρός, ο Ευγένιος, όχι μόνο δεν έχει βγει από το παιχνίδι, αλλά ότι παραφυλάει στα σκοτάδια περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να εκδικηθεί.


Ένα βιβλίο, όσο καλογραμμένο κι αν είναι, αν δεν καταφέρει να κερδίσει το συναίσθημα του αναγνώστη, θα είναι πάντοτε ένα αποτυχημένο βιβλίο. Το "Μια ανάσα μόνο" δεν είναι απλά καλογραμμένο, αλλά κάτι περισσότερο από αυτό. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης κατέχει μια ιδιαίτερη λογοτεχνική μαεστρία, έχει ένα αφηγηματικό ύφος ολότελα δικό του που όχι μόνο τον κάνει να ξεχωρίζει αλλά για μένα, τον κατατάσσει ανάμεσα στους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς που έχει η χώρα μας να επιδείξει αυτή τη στιγμή. Όμως, αυτό από μόνο του, δεν θα ήταν αρκετό για να μας κάνει να αγαπήσουμε τον συγγραφέα πίσω από την ιστορία. Για να φτάσουμε να αγαπήσουμε τον άνθρωπο που κρατάει την πένα, πρέπει να αγαπήσουμε τους ήρωές του, την ιστορία που αφηγείται, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει πρόσωπα και καταστάσεις, τον τρόπο με τον οποίο τα κατευθύνει ώστε να φτάσουν στην καρδιά μας προκαλώντας μας θυμό, συγκίνηση, αγωνία, ελπίδα, απελπισία, έρωτα, αγάπη. Και ναι, ο Πολυχρόνης τα καταφέρνει και μας συγκινεί κάθε φορά, και ερωτευόμαστε τα κείμενά του, την ιστορία του, τους ήρωές του και πάλι από την αρχή.


Τα Χανιά αποτελούν για μια ακόμη φορά το υπέροχο σκηνικό μιας ακόμα περιπέτειας του Γιώργη και των φίλων του. Μια πόλη πανέμορφη, γεμάτη φαντάσματα, θρύλους, ιστορία, ανθρώπους που πέρασαν στο Χρόνο αλλά ακόμα κι αν χάθηκαν, άφησαν πίσω τους το σημάδι τους θυμίζοντάς μας πως κάποτε περπάτησαν σε εκείνα τα σοκάκια όπως περπατάνε οι ήρωές μας σήμερα, αφήνοντας πίσω την δικιά τους ιστορία, το δικό τους στίγμα στον τόπο που τους γέννησε, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν. Κι ακόμα κι αν δεν έχετε επισκεφτεί ποτέ τα υπέροχα Χανιά, η πένα του Πολυχρόνη Κουτσάκη τα ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σας και σας συστήνει γνωστές αλλά και μυστικές γωνιές αυτής της μυστήριας και γοητευτικής πόλης. Μας συστήνει ανθρώπους, πρόσωπα, γεύσεις, αρώματα, εικόνες που πλάθονται μπροστά στα μάτια μας και δεν αποτελούν μέρος ενός φανταστικού σκηνικού, αλλά μιας πραγματικότητας ρεαλιστικής που γεννιέται στο χαρτί και μεγαλώνει μέσα από τα μάτια μας. Αυτό, είναι συγγραφική Τέχνη, φίλοι μου, και είναι από τις πιο σπουδαίες μορφές της που μπορεί κανείς να γνωρίσει.


Επιπλέον, ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, όντας άνθρωπος που ζει στο σήμερα και που δεν κλείνει τα μάτια του μπροστά στην χειρότερη μορφή της αλήθειας, θίγει μέσα από την ιστορία του αυτή δεκάδες κοινωνικά ζητήματα, δίνοντας τροφή για σκέψη και προσφέροντάς μας δημιουργικό προβληματισμό. Θέματα όπως η εμπορία ναρκωτικών, ο ρατσισμός, οι γονικές αξιώσεις που οδηγούν τα παιδιά σε λάθος αποφάσεις και παρεμβατικές συμπεριφορές, η ανεργία, η οικονομική κρίση, η ελευθερία του ατόμου και μέχρι που αυτή πρέπει να φτάνει, είναι μόλις μερικά από εκείνα που θίγονται μέσα από τις σελίδες του "Μια ανάσα μόνο" που παρά το αστυνομικό του προφίλ και την μυστηριώδη ιστορία του που αποτελεί τον κορμό όλων των εν εξελίξει νημάτων, στον οποίο κορμό προστίθεται και μια γοητευτική νότα μεταφυσικού που δένει υπέροχα με την μαγεία των Χανίων, είναι ένα μυθιστόρημα ανθρωποκεντρικό, ψυχογραφικό, ένα μυθιστόρημα που μιλάει για το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό συναίσθημα που υπάρχει στον κόσμο, την αγάπη, αλλά και το μίσος. Γιατί, μπορεί να είναι διαφορετικά στην έκφραση, είναι ίδια όμως στην ένταση και η πηγή τους, τις περισσότερες φορές, δεν είναι τόσο διαφορετική όσο πιστεύουμε. Και, ναι, αγωνιώ από τώρα για το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, με τον Γιώργη να έχει κλέψει την τελευταία μου ανάσα που θα μείνει δέσμιά του μέχρι να μου προσφέρει την λύτρωση.


Το βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη, Μια ανάσα μόνο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.


Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.