Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017
Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει - Jonas Jonasson: Κριτική βιβλίου
Δημοσίευση: Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015 16:12
Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει - Jonas Jonasson: Κριτική βιβλίου

Έχοντας ήδη διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του Jonas Jonasson, "Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο κι εξαφανίστηκε", ήξερα λίγο-πολύ τι να περιμένω σε αυτό το νέο του βιβλίο που ακούει στον επίσης τεράστιο τίτλο, "Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει".


Γενικότερα, όταν έχεις έρθει ήδη σε επαφή με τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής ενός συγγραφέα, είναι εξαιρετικά δύσκολο το να σε ξαφνιάσει ή να σε εκπλήξει. Βέβαια, ως αντίλογο, μπορούμε να πούμε πως ο Jonasson έχει δημιουργήσει ένα παράξενο, δικό του είδος, όχι επειδή η σάτιρα είναι κάτι καινούργιο και φρέσκο, αλλά γιατί έχει δώσει έναν αέρα φρεσκάδας με σύγχρονες πινελιές, σε κάτι που ορισμένοι μπορούν να θεωρήσουν ακόμα και κλασσικό.



Η Νομπέκο, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, είχε από την γέννησή της κιόλας μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Γεννημένη στην Αφρική της δεκαετίας του '60, ήταν καταδικασμένη σε μια ζωή που θα οδηγούσε σε πρόωρο θάνατο. Ένα τυχαίο γεγονός, όμως, ένα ατύχημα που η ίδια δεν προκάλεσε αλλά που κατηγορήθηκε γι' αυτό, αλλάζει την ροή της ζωής του καταδικάζοντάς την σ' ένα πεπρωμένο που από κάποιους θα μπορούσε να θεωρηθεί χειρότερο για εκείνη, ωστόσο, ήταν τελικά σωτήριο. Γιατί, η Νομπέκο, αν και δεν ξέρει γράμματα, είναι μια μικρή ιδιοφυΐα και παίζει τους αριθμούς στα δάχτυλά της, κάτι που δεν είναι σε θέση να κάνει το αφεντικό της. Μια μικρή λεπτομέρεια που θα αποδειχθεί σωτήρια για εκείνη και που δεν θ' αλλάξει μόνο τη δική της ζωή, αλλά πολλά περισσότερα.


Αν και αρκετοί έχουν ισχυριστεί πως το συγκεκριμένο βιβλίο του Jonasson δεν είναι τόσο καλό όσο ο "Εκατοντάχρονος", θα μου επιτραπεί να διαφωνήσω με την άποψη αυτή. Η ιστορία της "Αναλφάβητης" δεν είναι κατώτερη ούτε στο ελάχιστο απλά, είναι αρκετά διαφορετική στον πυρήνα της. Ωστόσο, είναι σχεδόν ίδια ως προς την ταυτότητα του είδους στο οποίο ανήκει. Το κείμενο διακρίνεται από το γνωστό πλέον κυνικό και καυστικό χιούμορ του συγγραφέα, που μέσω της σάτιρας θέλει να μιλήσει για την Ιστορία, μ' έναν τρόπο διαφορετικό που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί συμβατικός. Και για μένα, αυτό το στοιχείο είναι που κάνει την διαφορά και που παράλληλα, κάνει το συνολικό έργο του Jonasson να ξεχωρίζει. Γιατί, μας αρέσει η όχι, η πένα του συγγραφέα είναι μοναδική και η δυναμική της είναι κάτι που δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις, ακόμα κι αν η ιστορία δεν σε κερδίσει στον απόλυτο βαθμό.


Βασισμένο για μια ακόμα φορά στη θεωρία των πάντων που κατευθύνονται από τις μικρές, τυχαίες συμπτώσεις, που μπορούν όμως να οδηγήσουν σε κάτι απρόσμενο και μεγάλο, ο Jonasson μας προσφέρει μία ακόμα μεγαλειώδη ιστορία που μας διασκεδάζει και μας προβληματίζει. Χωρίς να έχει πρόθεση να παραστήσει τον σύγχρονο φιλόσοφο, μας οδηγεί σε ένα δεύτερο επίπεδο σκέψεων και μέσα από τα μάτια της Νομπέκο ζούμε την ιστορία της σαν να αποτελούμε κομμάτι της. Ιστορία, σάτιρα και δράση, μπλέκονται σ' ένα κουβάρι κι εμείς, χωρίς να μπορούμε να σταματήσουμε την ανάγνωση, αγωνιούμε να μάθουμε το που θα καταλήξει η Νομπέκο και ποια θα είναι τελικά η μοίρα της, μια μοίρα που θα συνδέσει το παρελθόν με το παρόν μ' έναν τρόπο ευφυή και δημιουργικό, μ' έναν τρόπο που δεν περιμένουμε και δεν φανταζόμαστε.


Το βιβλίο του Jonas Jonasson, Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.


Εκτύπωση
Περισσότερα
Οι άνεμοι του χρόνου - Ελένη Τσαμαδού: Κριτική βιβλίου
13.02.2017 13:53
Τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν είναι από τα πλέον αγαπημένα μου, ωστόσο αναγνωρίζω την δυσκολία που έχουν κατά την συγγραφή τους. Δεν είναι εύκολο για έναν δημιουργό, να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα παντρεύει άρτια, διατηρώντας τις απαραίτητες ισορροπίες, ανάμεσα στην Ιστορία και την μυθιστορία.
Μπελγκρέιβια - Julian Fellowes: Κριτική βιβλίου
06.02.2017 10:06
Ο Julian Fellowes είναι γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας, με μας τους Έλληνες να τον γνωρίζουμε κυρίως με την πρώτη του ιδιότητα, και αυτό εξαιτίας της προβολής της πολύ επιτυχημένης του σειράς, "Ο Πύργος του Ντάουντον", στη χώρα μας. Πλέον, έφτασε η ώρα να τον γνωρίσουμε και  με τη δεύτερη, και αυτό χάρη στο βιβλίο του "Μπελγκρέιβια", το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, οι οποίες έχουν κάνει εντυπωσιακό άνοιγμα στη ξένη λογοτεχνία, αλλά και πολύ προσεγμένες και σπουδαίες συνάμα επιλογές. Είναι, λοιπόν, το εν λόγω βιβλίο, που βρίθει από πάθη, έρωτας, σκοτεινά μυστικά, μισαλλοδοξίες και κοινωνικές διακρίσεις, ένα ακόμα αριστούργημα;
Το νέο όνομα - Έλενα Φερράντε: Κριτική βιβλίου
30.01.2017 10:36
Έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για το δεύτερο βιβλίο μιας από τις πιο πολυσυζητημένες σειρές βιβλίων του 2016, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, για μια ακόμη φορά από τις εκδόσεις Πατάκη, που έχουν το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο να κάνουν τη διαφορά.
Η κόρη της Αυστραλίας - Harmony Verna: Κριτική βιβλίου
24.01.2017 15:57
Υπάρχουν βιβλία τα οποία είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους αναγνώστες τους δυνατές συγκινήσεις, ταξιδεύοντάς τους σε αλλοτινούς τόπους και καιρούς, συστήνοντάς τους ήρωες που δεν γίνεται να μην αγαπήσουν, και μοιράζοντας μαζί τους ιστορίες αγάπης που μοναδικός τους σκοπός είναι να μείνουν αλησμόνητες, να μην σβηστούν ποτέ από την καρδιά και το μυαλό όσων τις βιώσουν. Μια τέτοια ιστορία είναι και "Η κόρη της Αυστραλίας". Είναι όμως μόνο όλα τα παραπάνω; Αν με ρωτάτε, τότε σας απαντάω με το χέρι στην καρδιά πως όχι, το βιβλίο αυτό είναι πολλά περισσότερα γιατί όχι μόνο μας χαρίζει απλόχερα όσα προαναφέρθηκαν, αλλά γιατί το κάνει με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό και απόλυτα ειλικρινή.
Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι - Μένιος Σακελλαρόπουλος: Κριτική βιβλίου
14.12.2016 17:14
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά και τις κύριες ικανότητές μας ως ανθρώπινα όντα, τις θεωρούμε δεδομένες; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ζούνε οι άνθρωποι που στερούνται κάποια εξ' αυτών;
Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί - Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, Τζ. Τίφανι, Τζ. Θορν: Κριτική βιβλίου
05.12.2016 15:11
Δεν είναι μυστικό! Μεγάλωσα με τον Χάρι και τις περιπέτειές του! Είμαι από τις μεγαλύτερες και πιο πιστές του fans. Έχω διαβάσει τα βιβλία της Rowling πολλάκις, έχω δει τις ταινίες ακόμα περισσότερες φορές, κάθε φορά κλαίω και συγκινούμαι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, με την πρώτη, έχω μπει σε διαδικασία να συζητήσω με παρέες και να υπεραναλύσω ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σε σχέση με τη σειρά, και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν θα τ' αναφέρω ένα προς ένα. Αν το κάνω, κινδυνεύω ν' αρχίσω να μπουρδολογώ.
Μόνο τα μάτια μένουν - Μαρία Ρουσάκη: Κριτική βιβλίου
25.11.2016 11:55
Η Μαρία Ρουσάκη, έπειτα από πολλά χρόνια συγγραφικής παρουσίας στα δρώμενα της παιδικής λογοτεχνίας, τόλμησε φέτος να κάνει το επόμενο βήμα, ν' ασχοληθεί και με την ενήλικη, προσφέροντας ένα μυθιστόρημα αρκετά τρυφερό και συγκινητικό.
Δεν είσαι εδώ (Τριλογία της Κρήτης) - Πολυχρόνης Κουτσάκης: Κριτική βιβλίου
21.11.2016 16:36
Κάθε φορά που μια αγαπημένη λογοτεχνική σειρά φτάνει στο τέλος της, νιώθω βαθιά συγκίνηση αλλά και μια γλυκιά νοσταλγία, γιατί κάπου βαθιά μέσα μου θα ήθελα να έχει λίγο ακόμα. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η "Τριλογία της Κρήτης" του Πολυχρόνη Κουτσάκη, μια εφηβική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη δράση, μεταφυσικό στοιχείο, έρωτα, αγάπη, αγωνία, θυσία και αυτοθυσία -με τα δύο αυτά να συνδυάζονται τις περισσότερες φορές-, παραστατική απεικόνιση των πανέμορφων Χανίων και των μυστικών που αυτά κρύβουν -υπό την σκέπη μιας μαγείας βγαλμένη σαν από άλλη εποχή-, κινηματογραφική αφήγηση γεγονότων που σε κρατάνε καθηλωμένο. Μια τριλογία που έφτασε στο τέλος της μέσω ενός δυναμικού κρεσέντου σκέψεων και συναισθημάτων που με έκαναν να κλαίω με μαύρο δάκρυ, νιώθοντας μια γλυκόπικρη συγκίνηση.