Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Τώνια Ράλλη: Μόνο μέσω της συναναστροφής με το κοινό μπορούμε κι εμείς να μάθουμε τι πραγματικά φτιάξαμε...

Τώνια Ράλλη: Μόνο μέσω της συναναστροφής με το κοινό μπορούμε κι εμείς να μάθουμε τι πραγματικά φτιάξαμε...

Το 2ο φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις συνεχίζεται στο Beton7 με αμείωτο το ενδιαφέρον! Σειρά επί σκηνής έχει η παράσταση Οι αλλαγές των εποχών από την ομάδα Νοσταλγία, για την οποία μας μιλάει η ηθοποιός και σκηνοθέτις Τώνια Ράλλη.

 

 

Συνέντευξη Αθηνά Πούλιου

 

CultureNow: Συμμετέχετε στο φεστιβάλ που πραγματοποιεί το Beton7, με τίτλο Θεατρικές Συνθέσεις, με βάση τα έργα του Σαίξπηρ. Επιλέξατε να αναμείξετε τέσσερα έργα του Σαίξπηρ και να τα παρουσιάσετε σε μία παράσταση. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτή σας την επιλογή και τη δημιουργία της παράστασης.

Τώνια Ράλλη: Η ανακοίνωση αιτήσεων για το φετινό φεστιβάλ του Beton7 μου κίνησε απ' ευθείας το ενδιαφέρον, λόγω συγγραφέα. Από τα πρώτα χρόνια που ασχολήθηκα με το θέατρο, ο Σαίξπηρ μου άνοιξε τα μάτια σε πολλά πράγματα - κυρίως με έφερε αντιμέτωπη με το πώς να διαβάζω πραγματικά ένα θεατρικό έργο - πώς να βλέπω μέσα από το λόγο ή την ποίηση και να κατανοώ βαθιά τι μπορεί να συμβεί στη σκηνή . Αν και η ομάδα μας, η Νοσταλγία, έκλεισε 13 χρόνια ζωής φέτος τον Απρίλιο, ποτέ δεν πήρα την απόφαση να προτείνω ένα σαιξπηρικό έργο μέχρι σήμερα.

Το κάλεσμα του Beton7 το είδα, λοιπόν, σαν ευκαιρία για έρευνα, για πειραματισμό, για να δημιουργήσουμε μια σύνθεση που θα προέκυπτε από τον ίδιο τον συγγραφέα και κάποιες πτυχές του που μας ενδιαφέρουν. Ο Σαίξπηρ μίλησε πάνω απ’ όλα για τον άνθρωπο, για τα πάθη του, για τα συναισθήματά του, για τη θέση του στη φύση και την κοινωνία, μ’ ένα τρόπο που συγκινεί και μοιάζει αληθινός ακόμα και σήμερα. Τα τέσσερα έργα που διάλεξα είναι έργα με αρκετές διαφορές μεταξύ τους, αλλά και με κοινές θεματικές όπως ο έρωτας, η συντροφικότητα, η ενηλικίωση, ο πόθος. Όλα τους με είχαν αγγίξει σε κάποια στιγμή της πορείας μου και τα επέλεξα σε μεγάλο βαθμό και από ένστικτο. Δουλεύοντας πάνω τους με μια ερευνητική ομάδα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, προέκυψε η τελική σύνθεση για το Beton - ένας παραλληλισμός των τεσσάρων αυτών έργων με τις εποχές του χρόνου. Το κάθε έργο έφτασε να δραματοποιηθεί και να παρουσιαστεί σαν ένα στάδιο των κύκλων που κάνει μια ανθρώπινη σχέση. Τα τέσσερα ζευγάρια που εμφανίζονται είναι στην ουσία τέσσερις εκφάνσεις του ίδιου ζευγαριού, το καθένα δίνοντας τις ιδιαιτερότητές του στον "ζωντανό πίνακα" που δημιουργείται επί σκηνής.

 

C. N.: Πόσο εύκολο ήταν να δημιουργήσετε ένα έργο ειδικά για το φεστιβάλ και πόσο μάλλον με τον περιορισμό της επιλογής από όλο το έργο του Σαίξπηρ;

Τ. Ρ.: Το να γνωρίζεις τα όρια μέσα στα οποία μπορείς να κινηθείς σου επιτρέπει πολύ μεγαλύτερες ελευθερίες στη συνέχεια της πορείας σου. Ελευθερία επιλογών, ακόμα και ελευθερία ως προς το να κρίνεις και να "σπάσεις" τους κανόνες. Το κάλεσμα για αιτήσεις μου έδωσε μόνο ώθηση ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Ποτέ δεν ένιωσα ότι ήμασταν περιορισμένοι, αντίθετα είχα μια αίσθηση συλλογικότητας και ένα έντονο ενδιαφέρον για τον διάλογο που θα δημιουργούσαμε όλοι οι μετέχοντες.

 

C. N.: Πόσο κοντά σας ήταν αρχικά το έργο του Σαίξπηρ και πόσο σας άλλαξε το αποτέλεσμα του έργου σε σχέση με αυτό (με το έργο του;)

Τ. Ρ.: Με τον συγγραφέα είχα καταπιαστεί από νωρίς στην εκπαίδευσή μου, με διάφορους τρόπους. Σπούδασα στην Αμερική όπου, δυστυχώς, είχαμε μεγάλες ελλείψεις στα αρχαία κείμενα - αλλά πολλή επαφή με τον Σαίξπηρ, σε μαθήματα υποκριτικής, σε μαθήματα σκηνοθεσίας, σε σεμινάρια με τη LAMDA, στην πτυχιακή μου. Μέχρι και φώτα-ήχο είχα τρέξει κάποτε για μια τρίωρη παράσταση του " Ρωμαίος & Ιουλιέτα"! Νομίζω πως πιο πολύ με άλλαξε η αποχή από τον συγγραφέα όλα αυτά τα χρόνια - είχα μεγάλη θέληση να τον ξαναπιάσω. Η παράσταση στο Beton μάλλον μου έδωσε πολύ κουράγιο και μια αίσθηση ευθύνης - και ως προς τον Σαίξπηρ αλλά και ως προς τα κλασσικά κείμενα γενικότερα. Νομίζω πως μου έχει δημιουργήσει μια αγωνία να ζωντανέψω τέτοια κείμενα, να κάνω ό,τι μπορώ ώστε να ακουστούν και να βιωθούν πραγματικά, τόσο από καλλιτέχνες όσο και από το κοινό. Έχω παθιαστεί πραγματικά με την αναγκαιότητα μιας θαρραλέας προσέγγισης των έργων του Σαίξπηρ, στενοχωριέμαι πολύ όταν βλέπω ηθοποιούς ή ανθρώπους του θεάτρου να τον αντιμετωπίζουν με "σεβασμό" και "φαίνεσθαι". Ο Σαίξπηρ είναι ένα τεράστιο δώρο, ένας πλούτος ευκαιριών για συγκλονιστικές στιγμές - αυτό το έβλεπα κάθε λεπτό όσο κάναμε πρόβες αυτήν την περίοδο.

 

C. N.: Το φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις έχει παρουσιάσει ήδη αρκετές παραστάσεις, δίνοντας την ευκαιρία σε αρκετούς νέους ανθρώπους να δείξουν τη δουλειά τους πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Για εσάς τι σημαίνει η συμμετοχή σας στο φεστιβάλ, αλλά και συνολικά ποιο είναι το αποτέλεσμα τόσο για τους καλλιτέχνες όσο και για το κοινό.

Τ. Ρ.: Νομίζω πως τέτοιες κινήσεις είναι απαραίτητες στους καιρούς που διανύουμε - ευκαιρίες, δηλαδή, για διάλογο, για δικτύωση, για δημιουργία. Η συνεργασία με το Beton7 ήταν υποδειγματική, όλα ήταν ξεκάθαρα από την αρχή και, τουλάχιστον για εμάς, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ ομαλά. Αν και είμαστε τόσα χρόνια ομάδα - και μόλις πριν δύο χρόνια αποκτήσαμε και το δικό μας στέκι - ποτέ δεν επαναπαυθήκαμε μέσα σε τέσσερις τοίχους. Θεωρώ απαραίτητο για οποιονδήποτε καλλιτέχνη, πόσο μάλλον έναν σκηνοθέτη, να αλλάζει χώρους, συνεργάτες, να δοκιμάζεται, να μαζεύει εμπειρίες. Ευτυχώς μετά από 11 χρόνια περιπλάνησης με τη Νοσταλγία είχα πολλές ευκαιρίες να το κάνω αυτό - και δεν το αλλάζω με τίποτα.

 

C. N.: Μέσα από το φεστιβάλ γεννιέται η ευκαιρία να υπάρχει μία συνέχεια ή εξέλιξη του έργου σας;

Τ. Ρ.: Σίγουρα. Σίγουρα "Οι αλλαγές των εποχών" είναι αφορμή για ένα ξεκίνημα μιας μεγάλης εξερεύνησης, σύμφωνα και με όσα ανέφερα προηγουμένως. Αυτό που δεν περίμενα και που πραγματικά μου έχει γεννηθεί σαν ιδέα είναι η περαιτέρω ανάπτυξη του υπάρχοντος έργου. Είχε πολλές δυσκολίες στη δημιουργία του αλλά νιώθω ότι το απολαμβάνουμε πραγματικά και ότι τώρα, που το μοιραζόμαστε με ένα κοινό, έχει αρχίσει να φαίνεται η αξία του και η επίδρασή του. Μόνο μέσω της συναναστροφής με το κοινό μπορούμε κι εμείς να μάθουμε τι πραγματικά φτιάξαμε.
 

Σχετικές ειδήσεις
Μπέττυ Αρβανίτη: Πιστεύω στους ανθρώπους, την ομαδικότητα και τις συνεργασίες
22.11.2016 16:51
Η Μπέττυ Αρβανίτη κάνει «Πράξη» το όραμά της για καλές παραστάσεις και εκλεκτές συνεργασίες. Φέτος, συμπληρώνονται τα 30 χρόνια του «Θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας» και το γιορτάζει με την Ρούλα Πατεράκη, ανεβάζοντας την παράσταση «Τρωάδες σήμερα». Συζητώντας μαζί της με αφορμή το έργο, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια όμορφη αναδρομή στα τόσα όμορφα θεατρικά χρόνια και να μάθουμε ενδιαφέρουσες πτυχές προσώπων και παραστάσεων που καθόρισαν την επιτυχημένη πορεία του θεάτρου.
DETACH: Ποίηση είναι η κρυπτογράφηση και ο κώδικάς μας
22.07.2016 12:13
Μία από τις ελληνικές παραγωγές του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών που περιμένουμε με ενδιαφέρον είναι το «The Dark Manifesto», μία lecture performance για το θάνατο των μανιφέστων τον 21ο αιώνα, η οποία θα παρουσιαστεί από την ομάδα DETACH στις 27 και 28 Ιουλίου, στην Πειραιώς 260. Τα μέλη της ομάδας DETACH, Γιώργος Βαλαής, Μάκης Κεντεποζίδης, Θάλεια Ιωαννίδου, Voltnoi Brege, βρήκαν λίγο χρόνο και μας μίλησαν –εν μέσω προβών- για την καλλιτεχνική τους "συνάντηση", την ιδέα πίσω από το «Σκοτεινό Μανιφέστο» που αποτελεί την αρχή μίας τριλογίας πάνω στη φόρμα του lecture, αλλά και για τις κρυμμένες δυνατότητες μέσα σε ένα νέο κόσμο που στοιχειώνεται βασανιστικά από καθετί παλιό…
Αντώνης Αντωνόπουλος: Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει και ανησυχούμε αν η ορχήστρα παίζει όμορφη μουσική
18.05.2016 11:45
H παράσταση του έργου «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», του Σάμουελ Μπέκετ, ύστερα από την επιτυχία της πρώτης παρουσίασής της, επιστρέφει στο Bios για δύο μόνο εβδομάδες, από τις 20 Μαΐου 2016! Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση (μαζί με τον Δημήτρη Καραντζά) και την ερμηνεία, βρήκε λίγο χρόνο και μας μίλησε για την παράσταση, που "είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς", το παρελθόν, την έννοια της "μνήμης" και τις αντανακλάσεις του μπεκετικού έργου στο σήμερα.
Βασίλης Τσιγκριστάρης: Μόνο μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις μπορούμε να κρατήσουμε κάτι δικό μας
22.02.2016 12:04
Η Ομάδα Χρώμα και ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Χατζής επιστρέφουν από τις 24 Φεβρουαρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για να παρουσιάσουν για δέκα μόνο παραστάσεις το νέο καλλιτεχνικό τους εγχείρημα «Damiens / Φουκώ – Χειμωνάς». Ο Βασίλης Τσιγκριστάρης, που υπογράφει τη διασκευή μαζί με τον Κωνσταντίνο Χατζή και ενσαρκώνει τον σύγχρονο Damiens, μας εισάγει στον κόσμο του ήρωά του “που ακροβατεί ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι”, ενώ παράλληλα, μας μιλάει, για τις σύγχρονες μεθόδους σωφρονισμού που χρησιμοποιεί πολύ “έξυπνα”, “διακριτικά” και “ύπουλα” η κοινωνία και για τις ανθρώπινες σχέσεις οι οποίες “δημιουργούν το κάτι διαφορετικό μέσα στον καθένα μας, αυτό που ευτυχώς ποτέ δεν θα μπορέσει να ελέγξει καμία εξουσία” !
Δύο Ιουλιέτες και επτά Ρωμαίοι καταλαμβάνουν το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά!
18.02.2016 14:51
400 χρόνια από τον θάνατο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και 450 χρόνια από τη γέννηση του, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το αριστούργημά του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη μετάφραση του Δημητρίου Βικέλα, σε μία εντελώς διαφορετική σκηνική εκδοχή υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Ρήγου. Με αφορμή την παράσταση, εννέα ταλαντούχοι και ελπιδοφόροι αντιπρόσωποι της νέας γενιάς ηθοποιών που έχουν αναλάβει να ζωντανέψουν αυτή την «καταδικασμένη από τα αστέρια» ιστορία αγάπης επί σκηνής, περιγράφουν μέσα σε λίγες φράσεις την δική τους προσωπική οπτική για το έργο του Σαίξπηρ και τους ρόλους που ερμηνεύουν.