≡
Νέα

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026: Οι παραστάσεις θεάτρου και χορού

CultureNow

Ο θεσμός του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026» παρουσιάζει τις παραστάσεις θεάτρου και χορού που θα πραγματοποιηθούν φέτος.

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026 – ΘΕΑΤΡΟ

Δήλος
1, 2 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Δήλου

Πώς θα ήταν ένας κόσμος χωρίς γεννήσεις και θανάτους; Μια site-specific παράσταση για την απόπειρα του ανθρώπου να ελέγξει, μέσω του ορθού λόγου και της επιστήμης, ακόμη και την ίδια τη ζωή. Η Δήλος, κατά την περίοδο της αθηναϊκής κυριαρχίας, αποτέλεσε έναν τόπο αυστηρής τελετουργικής ρύθμισης της ζωής και του θανάτου. Στο πλαίσιο της επιδίωξης της ιερότητας, τρεις φορές στην ιστορία του νησιού ο πληθυσμός εκτοπίστηκε, ενώ ο θάνατος και η γέννηση απαγορεύτηκαν. Η παράσταση Δήλος αντλεί υλικό από μυθολογικές και ιστορικές αναφορές για να αναδημιουργήσει σκηνικά την ιστορία ενός νησιού που παλεύει να απελευθερωθεί, και μόλις τα καταφέρνει, εκποιείται. Σε μια εποχή όπου η επιστήμη και η τεχνολογία υπόσχονται έναν κόσμο απαλλαγμένο από τον πόνο και την απώλεια, η Δήλος διερευνά τα όρια αυτής της υπόσχεσης και τις συνέπειές της πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη.

***

Η τρικυμία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
4, 5 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, Καβάλα

Μες στη διαρκή του περιπέτεια ο άνθρωπος κατακτά μέρη ολότελα ξένα προς τη δική του ιδιοσυγκρασία – και συχνά επιλέγει βίαια να επικρατήσει σε αυτά με την επιβολή του «πολιτισμού» του. Όμως, ο κεντρικός ήρωας της Τρικυμίας, ο Πρόσπερο, μέσα από πέντε κρίσιμες αναμετρήσεις θα φτάσει τελικά στην απόλυτη ωριμότητα: θ’ απαρνηθεί κάθε βίαιη εξουσία και θα στραφεί προς τη συγχώρηση. Στο τελευταίο έργο του Σαίξπηρ ο σοφός Πρόσπερο (κυρίαρχος μιας επικράτειας μέσω της μαγείας του) παρουσιάζεται ως απόλυτος εξουσιαστής: ως άλλος «σκηνοθέτης» ελέγχει τη φύση, τους ανθρώπους, τον χρόνο και ασφαλώς τη ροή των γεγονότων. Ωστόσο αυτή η εξουσία τον έχει απομακρύνει από την αληθινή φύση του ανθρώπου, μια και η γνώση του λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου. Το έργο παρακολουθεί τη συνειδητή επιλογή του να γίνει και πάλι… άνθρωπος, και να διασταυρωθεί έτσι με τη μενανδρική σκέψη ότι ο άνθρωπος γίνεται «ωραίος» όταν χρησιμοποιεί τη δύναμή του για κοινό καλό.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!

***

Αγωνίζεσθαι
4, 5 Ιουλίου 2026
Γυμνάσιο Αρχαίας Ολυμπίας

Στην Αρχαία Ολυμπία, τον ιερό τόπο του «αγωνίζεσθαι», η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τον διαχρονικό αγώνα της γυναίκας για τη δική της «θέση στο στάδιο». Όχημά μας, η ιστορία της Καλλιπάτειρας, της γυναίκας που έμεινε στην ιστορία επειδή τόλμησε –αψηφώντας τη θανάσιμη απαγόρευση της αρχαιότητας– να μεταμφιεστεί σε άνδρα για να μπει στο στάδιο προκειμένου να δει τον γιο της να αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην παράσταση, η φωνή της επιστρέφει ως μνήμη ενός σώματος που δικάστηκε επειδή ξεπέρασε τα όρια του φύλου του, ενώ παράλληλα βλέπουμε τρεις γυναίκες σήμερα να προπονούνται, να πέφτουν, να σηκώνονται, να αναμετρώνται με τα όρια του σώματός τους. Ο ρυθμός, η επιμονή, η επανάληψη, ο κίνδυνος της πτώσης μετασχηματίζονται σε μια χορογραφία που μιλά για την ισορροπία που προσπαθεί να κατακτήσει η γυναίκα ανάμεσα στο επιτρεπόμενο και το επιθυμητό, στο αόρατο και το ορατό, μέσα από έναν αγώνα που ακόμα συνεχίζεται.

Untitled design – 1

***

Όσοι έμειναν να μιλούν
6, 7 Ιουλίου 2026
Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

Στις 26 Απριλίου του 1986 ο αντιδραστήρας νούμερο 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ εξερράγη. Η έκρηξη απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας στην Ευρώπη, προκαλώντας θανάτους, σοβαρές ασθένειες και μαζικές εκκενώσεις περιοχών. Στην ιστορία του ανθρώπου υπάρχει ένα δίπολο: η ικανότητά μας να δημιουργούμε θαύματα – και ταυτόχρονα να προκαλούμε ανυπολόγιστες πληγές. Το Τσέρνομπιλ είναι ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα αυτής της αντίφασης. Κι όμως υπάρχει και μία άλλη πλευρά της ανθρώπινης φύσης σε αυτήν την καταστροφή: η αυτοθυσία των εργατών, των μηχανικών, των ανθρακωρύχων, των πυροσβεστών, των επιστημόνων. Χωρίς αυτούς το Τσέρνομπιλ θα είχε μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη πυρηνική κόλαση. Αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους αναβιώνουν επί σκηνής οι δύο ηθοποιοί κάνοντας μια διαδρομή χρονολογικά σε μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Άλλωστε, ο κόσμος αυτός σώζεται ξανά και ξανά από τον άνθρωπο που επιμένει να προσπαθεί να τον σώσει.

***

Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς όταν κοιμάσαι
10, 11 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Ηραίου Περαχώρας, Κορινθία

Η παράσταση Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς όταν κοιμάσαι, σε δραματουργία και σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη, εστιάζει στα όνειρα ανθρώπων που βίωσαν ή βιώνουν εμπόλεμες συνθήκες. Η δραματουργία της αναπτύσσεται ως σύνθεση τέτοιων ονείρων: αφετηρία αποτελούν οι διηγήσεις του Emil Szittya 27 όνειρα στη διάρκεια του πολέμου 1939-1945. Μαζί τους συνυφαίνονται ονειρικές μαρτυρίες που προέκυψαν από σύγχρονες συνομιλίες με ανθρώπους που έχουν βιώσει πρόσφατα τον πόλεμο, καθώς και όνειρα καταγεγραμμένα από λογοτέχνες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρεις ερμηνευτές κινούνται μέσα από διαδοχικές, γλυπτικές στάσεις και διασχίζουν μια διαδρομή στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου Περαχώρας, αφηγούμενοι σπαράγματα τραυματισμένων ονείρων. Κάθε όνειρο εγκαταλείπεται ως προσφορά σε μια τελετουργική πορεία προς το ιερό της Ήρας Ακραίας.

Η έκθεση της Ήρας Σπαγαδώρου αποτελείται από αποτυπώσεις σπαραγμάτων. Πρόκειται για χάρτινες αφηγήσεις, ανολοκλήρωτες, ελλειπτικές εν τη γενέσει τους, όπως τα όνειρα, που πασχίζουν να αποκαλύψουν μια συμπαγή εικόνα, έναν ολοκληρωμένο χάρτη για τον άνθρωπο.

***

Σύσσημον
Βασισμένο στο ποιητικό έργο Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια του Νίκου Παναγιωτόπουλου
10, 11 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Σταγείρων Χαλκιδικής

«Σου χαρίζω τον καιρό του σιγάν».

Μια αγρύπνια, ένας ήσυχος τόπος κοντά στη θάλασσα, τρεις άνθρωποι, γνωστοί και αγαπημένοι ενός νεκρού για τον οποίο λίγα θα μάθουμε, μιλούν για τον θάνατο για να καταλάβουν πώς πρέπει να ζήσουν· και να αγαπήσουν. Αναζητούν το σύσσημον, εκείνο το σημάδι που «σημαίνει το ίδιο για σένα και μένα». Και η μουσική διαπερνά όλη τη νύχτα, την επιτηρεί και τη φροντίζει, ως ο μοναδικός ισότιμος συνομιλητής της σιωπής.

***

SONY DSC

Το Πέρασμα. Μια κωπηλασία μετάβασης
11, 12 Ιουλίου 2026
Βυζαντινό Μουσείο Αργολίδας, Άργος

Στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου Αργολίδας, εκεί όπου το χώμα θυμάται περισσότερα από τους ανθρώπους, μια τελετή ξεκινά σχεδόν αθόρυβα. Τρεις ηθοποιοί και ένας χορός ηλικιωμένων από την Αργολίδα συνθέτουν μια σκηνική εμπειρία σαν να εκτελούν οδηγίες που δεν τους δόθηκαν ποτέ και όμως τις ακολουθούν με ακρίβεια.

Εμπνευσμένη από τον μύθο του Λυγκέα και της Υπερμνήστρας, η δραματουργία κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια και την αβεβαιότητα του τέλους. Δύο ψυχοπομποί συνομιλούν με ανθρώπους που μεταβαίνουν από τη ζωή στον θάνατο. Τα σώματα σταματούν, οι ψυχές όμως πεισματικά συνεχίζουν. Κάποιοι αρνούνται να περάσουν χωρίς τους αγαπημένους τους και ο έρωτας κάνει τον θάνατο να φαίνεται ασήμαντος. Το πέρασμα: μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, απλώς δεν μας έχει κοινοποιηθεί.

***

13ος Άθλος
13, 14 Ιουλίου 2026
Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη; […]
Οι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;

Λευκόγκριζη μεγαλούπολη: ψηλή δόμηση, χαμηλός ορίζοντας. Αντιηρωική εποχή, σαν τη σημερινή. Εμπόδια, διλήμματα και παγίδες που απαιτούν προσωπικούς και συλλογικούς άθλους για να ξεπεραστούν. Κάτω από τη σκιά της άγνοιας, της κόπωσης και των φόβων τους, πέντε πρόσωπα κατορθώνουν να συνδεθούν, ανακαλύπτοντας μέσα τους νέες δυνάμεις.

Μια ωδή στους αφανείς ήρωες του κόσμου, ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, με αφορμή τον μύθο του μέγιστου των ηρώων, του ημίθεου Ηρακλή, που, διχασμένος ανάμεσα στη θεϊκή προέλευση και την ανθρώπινη ευαλωτότητα, με όπλα τη ρώμη, το μυαλό –και την ενοχή– τιθασεύει και εξημερώνει την ανεξέλεγκτη φυσική αγριότητα. Άλλοτε ακατανίκητοι, άλλοτε τραγικοί, άλλοτε κωμικές καρικατούρες, οι ήρωες αναμετρώνται με τις έννοιες του δικαίου, της αλληλεγγύης και τελικά της υπέρβασης, του Άθλου.

Ένα γλυκόπικρο υπαρξιακό νεο-νουάρ με απροσδόκητη δράση, συναντήσεις, ζωώδεις παρουσίες και απουσίες, ιστορίες από την αρχαία Ελλάδα και την Ιαπωνία, συγκρούσεις, διλήμματα και απρόσμενη αισιοδοξία.

***

Σχώρα με
Βασισμένο σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου
17, 18 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Γιτάνων, Θεσπρωτία

Η παράσταση Σχώρα με είναι μια θεατρική και μουσική σύνθεση βασισμένη σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Δύο γυναίκες που συνδέονται βαθιά μεταξύ τους σμίγουν ύστερα από χρόνια σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες. Ανάμεσα σε αφηγήσεις, σιωπές, τραγούδια και μικρές καθημερινές ιστορίες, ξεδιπλώνονται βιώματα ξενιτιάς, απώλειας και αποχωρισμού, ενώ πρόσωπα που λείπουν μοιάζουν να επιστρέφουν για λίγο μέσα από τη μνήμη και τον λόγο. Με λιτά σκηνικά μέσα και ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικεία και τελετουργική, αντλώντας στοιχεία από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και τον κόσμο ενός επαρχιώτικου σπιτιού. Ο λόγος κινείται ανάμεσα στην αμεσότητα της προφορικής αφήγησης και σε πιο ποιητικές στιγμές, καθώς οι δύο γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν ξανά η μία την άλλη και να σταθούν απέναντι σε όσα έμειναν ανολοκλήρωτα.

***

Η αρπαγή της Περσεφόνης – Η επιστροφή
20, 21 Ιουλίου 2026
Α΄ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας

Η Αρπαγή της Περσεφόνης – Η επιστροφή επαναπροσεγγίζει τον αρχαίο μύθο μέσα από μια σύγχρονη, σκοτεινή και βαθιά ανθρώπινη οπτική.

Η παράσταση εστιάζει όχι στην αρπαγή αλλά στις συνέπειές της: τραύμα, βίαιη ενηλικίωση και επιστροφή σε έναν κόσμο που, ενώ δεν είναι πια ο ίδιος, προσπαθεί να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα – συγκαλύπτοντας τη βία ως κανονικότητα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Περσεφόνη, σε έναν μύθο όπου τη μοίρα της φαίνεται να καθορίζουν οι επιθυμίες άλλων: του άντρα της, της μητέρας της, του Δία. Η σχέση μητέρας και κόρης γίνεται πεδίο σύγκρουσης, καθώς η Δήμητρα αδυνατεί να επαναφέρει την Περσεφόνη στη θυγατρική της και μόνο υπόσταση.

Συνδυάζοντας λόγο, κίνηση και ζωντανή μουσική η παράσταση δημιουργεί ένα σκηνικό σύμπαν όπου οι θεοί λειτουργούν ως φορείς εξουσίας, πόθου και ελέγχου. Με αιχμηρή σύγχρονη ματιά, το έργο συνομιλεί με ζητήματα έμφυλης βίας, τραύματος και εξουσίας, αναζητώντας την επιστροφή μετά την απώλεια.

***

Το μαύρο πρόβατο
22, 23 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Δημητριάδος, Βόλος

Σε μια χώρα όπου όλοι κλέβουν για να επιβιώσουν, η εμφάνιση ενός τίμιου ανθρώπου αρκεί για να διαλύσει την ισορροπία. Το Μαύρο πρόβατο, εμπνευσμένο από το εμβληματικό διήγημα του Ίταλο Καλβίνο, μετατρέπει τη σκοτεινή αλληγορία σε μια σύγχρονη θεατρική εμπειρία γεμάτη φάρσα, μαύρο χιούμορ και καυστική κοινωνική σάτιρα. Μέσα από ένα πολυφωνικό σύμπαν σωμάτων, ήχων και διαρκών μεταμορφώσεων, η παράσταση φωτίζει έναν κόσμο όπου η διαφθορά μοιάζει φυσική και η εντιμότητα σχεδόν επικίνδυνη. Ο τίμιος άνθρωπος δεν γίνεται ήρωας· γίνεται απειλή για το σύστημα. Με γρήγορο ρυθμό, ζωντανή μουσική επί σκηνής και συνεχή εναλλαγή ρόλων και αφηγήσεων, το έργο θέτει ένα επείγον ερώτημα: όταν η απανθρωπιά γίνεται κανονικότητα, ποιος τολμά να παραμείνει άνθρωπος; Ένα σκληρό, επίκαιρο παραμύθι για το τίμημα της αξιοπρέπειας – και τη δύναμη εκείνων που αρνούνται να προσαρμοστούν.

***

Ο γλάρος του Άντον Τσέχοφ
23, 24 Ιουλίου 2026
Κάστρο Ρίου

Ένας θίασος. Τρεις ηθοποιοί. Ένα τσέλο.

Σε μια εποχή που επαναπροσδιορίζεται η σχέση των καλλιτεχνών με την τέχνη τους και με την επιβίωσή τους, ένας θίασος τριών ηθοποιών και ένας μουσικός αναμετρώνται με το εμβληματικό κείμενο του Τσέχοφ. Η παράσταση, δομημένη πάνω στην αρχή του «θεάτρου μέσα στο θέατρο», μετατρέπει τη σκηνή σε ένα πεδίο υπαρξιακής σύγκρουσης. Γιατί ο Γλάρος είναι ένα έργο για το ίδιο το θέατρο, την τέχνη, τη ματαιοδοξία και την αποτυχία. Μέσα από τη δραματουργική συμπύκνωση, αναδεικνύεται η απέλπιδα προσπάθεια για επικοινωνία και το χάσμα που δημιουργεί η ηλικία και η σύγκρουση ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές. Επί σκηνής δύο άνδρες, μία γυναίκα και ένα τσέλο εναλλάσσουν ρόλους, αποτυπώνοντας την πιο προσωπική εξομολόγηση του δημιουργού περί αισθητικής και ζωής. Η παράσταση γίνεται ένας ζωντανός καθρέφτης για την αγωνία της ύπαρξης μέσα από τη δημιουργία, τη φθορά της καθημερινότητας και τη ζωτική ανάγκη για έκφραση απέναντι στις αδιαπραγμάτευτες ανάγκες της πραγματικότητας.

***

Όταν ο άνθρωπος μένει
Μια παράσταση για τη φροντίδα, τη φιλία και τις πόλεις
24, 25 Ιουλίου 2026
Παλαιό Γυναικόκαστρο Κιλκίς

Η παράσταση Όταν ο άνθρωπος μένει έχει ως αφετηρία ένα ανθρωπολογικό εύρημα: ένα επουλωμένο μηριαίο οστό από την προϊστορική περίοδο, το οποίο υποδηλώνει ότι ένας τραυματισμένος άνθρωπος επέζησε χάρη στη φροντίδα της κοινότητάς του. Το εύρημα αυτό συνδέεται με την ανθρωπολογική σκέψη της Μάργκαρετ Μηντ, σύμφωνα με την οποία το πρώτο σημάδι πολιτισμού δεν είναι ένα τεχνολογικό επίτευγμα αλλά η φροντίδα προς τον ευάλωτο άλλον. Από αυτή τη συνθήκη εκκινεί μια σκηνική διερεύνηση της φροντίδας, της επιβίωσης και της συλλογικής ευθύνης: κάποιος έμεινε, μοιράστηκε βάρος και χρόνο, αναγνώρισε την ευαλωτότητα του άλλου ως κοινή υπόθεση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η φιλία και η αλληλοϋποστήριξη αναδεικνύονται ως ο μικρότερος αλλά ουσιαστικότερος πυρήνας κοινότητας. Μέσα από σωματική δράση και λόγο, η παράσταση εξετάζει τη στιγμή όπου το τραύμα παύει να είναι ατομικό και γίνεται κοινό πεδίο εμπειρίας, ως πράξη φροντίδας και ανθρωπιάς.

***

Μωρίας εγκώμιο του Έρασμου
26, 27 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Μυστρά

Μια σύγχρονη σκηνική προσέγγιση στο εμβληματικό Μωρίας εγκώμιο του Έρασμου, που επιχειρεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στο κέντρο της θεατρικής εμπειρίας. Μέσα από μια συλλογική σκηνική σύνθεση, οι ηθοποιοί λειτουργούν ως πολλαπλές φωνές της Μωρίας, της θεάς της ανοησίας και της τρέλας, δημιουργώντας ένα σύμπαν σατιρικό, ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο. Η παράσταση απομακρύνεται από τον ψυχολογικό ρεαλισμό και επενδύει στη σωματικότητα, τον ρυθμό, τα ηχοτοπία και τη μουσική ως ισότιμα δραματουργικά στοιχεία. Σε άμεση συνομιλία με τον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά –την πέτρα, τη μνήμη και τη σιωπή του τόπου– το έργο αντιπαραβάλλει τη διαχρονικότητα της Ιστορίας με την ατελή ανθρώπινη ύπαρξη. Σε μια εποχή ψηφιακών προσωπείων και διαρκούς επιμέλειας της εικόνας μας, το Μωρίας εγκώμιο μας καλεί να γελάσουμε με τις αδυναμίες μας, να συμφιλιωθούμε με την ανθρώπινη ατέλεια και να αναγνωρίσουμε ξανά το ανθρώπινο μέτρο, τη βαθιά ανάγκη για αλήθεια, επαφή και ουσιαστική συνύπαρξη.

***

Οι επιζώντες
26, 27 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Μήλου

Μια πρωτότυπη δραματουργική και μουσική σύνθεση, που απορρέει από το μυθιστόρημα του Γιώργου Θεοτοκά Ασθενείς και οδοιπόροι. Αποτυπώνοντας την κρίση αξιών της μεταπολεμικής Ελλάδας, αναρωτιόμαστε ακόμα και σήμερα: θα παραμείνουμε πνευματικά «Ασθενείς» ή θα γίνουμε «Οδοιπόροι» έστω και μέσα στην οδύνη;

Τρεις ηθοποιοί, ως συλλογική συνείδηση, εστιάζουν στους επιζώντες ήρωες που αναζητούν νόημα σε έναν κόσμο ασταθή. Παλεύουν να αφήσουν πίσω τους τις μνήμες και, ως «ραβδοσκόποι», να ανακαλύψουν την πηγή της αγάπης. Αναμετρώνται με την υπαρξιακή σύγκρουση ιδεολογίας και πράξης, ονείρου και πραγματικότητας. Παράλληλα, η σύγχρονη μουσική εντείνει την εσωτερική αγωνία, υπογραμμίζοντας την πορεία τους προς την ελευθερία.

Πρόθεσή μας να συνομιλήσουμε με τη σύγχρονη ελληνική νεότητα που μεγάλωσε στην κρίση, είτε ως Ασθενής στην ψηφιακή ακινησία, είτε ως Οδοιπόρος, μετατρέποντας την ανασφάλεια σε δράση και πίστη για ζωή. Ως στόχο έχουμε να αναδείξουμε την ελευθερία ως ηθική της πράξης, δικαιώνοντας τον Μένανδρο: «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ».

***

Αγώνας λόγων
Από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων στην Τεχνητή Νοημοσύνη
27, 28 Ιουλίου 2026
Ζιντζιρλί Τζαμί, Σέρρες

Ένας περφόρμερ μπροστά σε έναν ψηφιακό καθρέφτη, σε μια ψηφιακή εικόνα του εαυτού του. Είναι αληθινή; Τι βλέπει μέσα από το είδωλό του;

Ο Αγώνας λόγων είναι μια σκηνική αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης, μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος, δομημένη με τις αρχές και την αυστηρή τελετουργία των αγώνων λόγων της αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας. Με αφετηρία τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, τον αρχαιότερο αναλογικό υπολογιστή του κόσμου, αντικείμενο-σύμβολο της ανθρώπινης ευφυΐας και φαντασίας, αναπτύσσονται τα επιχειρήματα των δύο πλευρών του καθρέφτη μέσα από κλασικά κείμενα, από την αρχαιότητα ως σήμερα.

Μια πρωτότυπη περφόρμανς με τη μορφή ψηφιακού αναλογίου. Ένας αγώνας χωρίς κριτή, μια συμφωνία χωρίς νικητή.

***

Η πλατεία μικραίνει
28, 29 Ιουλίου 2026
Κάστρο Κιμώλου

Στην παράσταση Η πλατεία μικραίνει, ο χρόνος συμπυκνώνεται και οι μνήμες ζωντανεύουν σε έναν σκηνικό χώρο που πάλλεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Το έργο, με οδηγό μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση, αγγίζει την εύθραυστη φύση της μνήμης και τη σιωπηλή δύναμη της απώλειας. Η μουσική επί σκηνής δεν συνοδεύει απλώς, αλλά αφηγείται, συνομιλεί και καθοδηγεί τη συναισθηματική διαδρομή του θεατή. Με λιτές εικόνες και έντονη ερμηνευτική παρουσία, δημιουργείται ένας οικείος κόσμος όπου κάθε θεατής αναγνωρίζει κάτι δικό του. Η παράσταση γίνεται μια εμπειρία μοιρασμένη, μια υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν η «πλατεία μικραίνει», η ανάγκη για σύνδεση παραμένει ζωντανή.

***

Η προσευχή της θάλασσας
28, 29 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Πλευρώνας, Μεσολόγγι

Μια βάρκα στη μέση της σκηνής, δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός συνθέτουν έναν σκηνικό κόσμο εμπνευσμένο από ποιήματα της Μέσης Ανατολής που μιλούν για το ταξίδι της προσφυγιάς. Η θεατρική περφόρμανς βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες προσφύγων και μεταναστών, ενώ στη διάρκεια του έργου ακούγονται ηχογραφημένες φωνές των ίδιων των ανθρώπων που αφηγούνται τις εμπειρίες τους στη μητρική τους γλώσσα. Μέσα από αφηγήσεις, πολυγλωσσικά ηχοτοπία και μουσικές εμπνευσμένες από τους τόπους καταγωγής τους, το έργο φωτίζει το τραύμα του εκτοπισμού, τον φόβο της απώλειας, αλλά και την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει και να συνεχίζει. Η θάλασσα μετατρέπεται σε τόπο αγωνίας και προσευχής, έναν ενδιάμεσο χώρο όπου η ανθρωπιά δοκιμάζεται διαρκώς, αλλά εξακολουθεί να αναζητά τρόπο να υπάρξει μέσα από την αλληλεγγύη, τη μνήμη και την ελπίδα.

***

Λυσιστράτες του Αριστοφάνη
30, 31 Ιουλίου 2026
Εκκλησιαστήριο Αρχαίας Μεσσήνης, Μεσσηνία

Η παράσταση Λυσιστράτες προσεγγίζει την κωμωδία του Αριστοφάνη ως ένα βαθιά πολιτικό και ανθρωποκεντρικό έργο, αναδεικνύοντας τη δύναμη του συλλογικού λόγου, της συνεργασίας και της ειρηνικής γυναικείας αντίστασης απέναντι σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο βίας.

Η ερευνητική αυτή προσέγγιση του αρχαίου δράματος, με επίκεντρο την τελετουργία και την ορχηστρική κυκλική σπείρα, πλαισιώνεται από μουσικά γλυπτά-κρουστά, τα οποία λειτουργούν ταυτόχρονα ως μουσική και εικαστική εγκατάσταση, υπηρετώντας τον ρυθμό του κειμένου. Δημιουργείται έτσι ένας κοινός παλμός, μέσα στον οποίο ο λόγος, ως μουσική, ενεργοποιεί τη χωρική μνήμη του αρχαίου θεάτρου ως τόπου κοινοτικού συντονισμού και συλλογικής εμπειρίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σώμα λειτουργεί ως όργανο ρυθμού, μνήμης και κοινής βιωματικής πράξης, ενώ οι ηθοποιοί εναρμονίζονται με τον σκοπό του έργου, υπηρετώντας μια θεμελιώδη αρχή της ομαδικής τέχνης του θεάτρου και της κληρονομιάς του αρχαίου δράματος, όπως αυτή αντηχεί στους τόπους των Ασκληπιείων.

Το Εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης αποτελεί τον τόπο έρευνας της παρούσας εργασίας· ένα ζωντανό πεδίο αναζήτησης της σχέσης ανάμεσα στον λόγο, τον ρυθμό, το σώμα, τον χώρο και τη συλλογική μνήμη.

***

Σε όλους τους ανθρώπους βλέπω τον εαυτό μου
2, 3 Αυγούστου 2026
Αρχοντικό Τσιατσιαπά, Καστοριά

Μια ψυχή επιστρέφει στον πλανήτη Γη και παρατηρεί αλλά και επηρεάζει τους ανθρώπους. Τρεις τυχαίοι άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, με την αλληλεπίδραση της ψυχής αρχίζουν να βιώνουν καταστάσεις, να ανακαλούν μνήμες και λάθη από το παρελθόν τους και να μεταμορφώνονται προς το καλύτερο. Εικόνες, ήχοι, τραγούδια και φωνές ξεπηδούν σαν αναμνήσεις αλλά και σαν οδηγοί στον δρόμο τους προς το μέλλον. Μέσα από όλη αυτή την εμπειρία ο καθένας τους στο τέλος επαναπροσδιορίζει τον «πραγματικό» άνθρωπο, και καταλαβαίνουν ότι ο καθένας τους είναι μοναδικός, αυθεντικός και πρέπει να αγκαλιάσει τον εαυτό του για να μπορεί να αγκαλιάσει και τους συνανθρώπους του. Μέσα από την αλληλεπίδραση του πραγματικού με το φανταστικό εξελίσσονται και μέσα από το παρελθόν και το παρόν βρίσκουν την ελπίδα για ένα φωτεινό ανθρώπινο μέλλον.

***

Φιλοκτήτης του Χάινερ Μύλλερ
4, 5 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Καβειρίου, Λήμνος

Ο Φιλοκτήτης (1965) του Χάινερ Μύλλερ, του σημαντικότερου Γερμανού δραματουργού του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, είναι η πρώτη αναμέτρηση του συγγραφέα με την αρχαία δραματουργία, που θα αποτελέσει σταθερή πηγή έμπνευσης του έργου του. Βασισμένος στο έργο του Σοφοκλή, αλλά και ερμηνεύοντάς το ελεύθερα, ο Μύλλερ δημιουργεί ένα έργο που, αν και σαφώς αναφέρεται στα πολιτικά αδιέξοδα της εποχής του και κυρίως στην κληρονομιά του σταλινισμού, μπορεί να διαβαστεί ως ένα πολιτικό έργο με προεκτάσεις στον σημερινό κόσμο, κυρίως όμως ως ένας στοχασμός πάνω στη σχέση σώματος και πολιτικής. Το σώμα του εγκαταλελειμμένου Φιλοκτήτη, θύματος της προσφοράς του στον κοινό αγώνα, διεκδικείται από εκείνους που τον υπέβαλαν, αδίστακτα, στη μαρτυρική παραμονή του στη Λήμνο. Κι έτσι, στον μυλλερικό κόσμο, όπου δεν προσδοκάται η εμφάνιση του από μηχανής θεού, ο Φιλοκτήτης γίνεται χρήσιμος ως πτώμα, αφού δεν μπορεί πλέον να φανεί χρήσιμος ζωντανός. Το ανθρώπινο σώμα και η μοίρα του, ο ανθρωπισμός και τα όριά του, η πολιτική που επανακαθορίζει τον νόμο σύμφωνα με τις ανάγκες της είναι θέματα που αφορούν τη σημερινή κοινωνία και βρίσκονται σε στενό διάλογο με τη φετινή θεματική του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».

***

Η διαθήκη του καθηγητή του Δημήτρη Χατζή
4, 5 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Μυκηνών

Η παράσταση βασίζεται στο διήγημα «Η διαθήκη του καθηγητή» από τη συλλογή Το τέλος της μικρής μας πόλης (1963) του Δημήτρη Χατζή. Στο διήγημα αναδεικνύεται με οξυδέρκεια το πώς συμπεριφέρονται οι έχοντες εξουσία σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας.

Με μελαγχολικά κωμικό τρόπο προβάλλονται ανάγλυφα τα αντικρουόμενα συμφέροντα, τα πάθη, οι κακίες και η διαστρέβλωση της αποστολής των διαφόρων θεσμών της κοινότητας. Η δράση εκκινεί με τον θάνατο του καθηγητή Ραλλίδη, ενός ανθρώπου που ήθελε να εκτελεί υπεύθυνα τα καθήκοντά του και να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους μαθητές του. Στην παράσταση δύο γυναίκες παρατηρούν κριτικά τα όσα συμβαίνουν και τα καταγράφουν επιδιδόμενες σε ένα παιχνίδι υπόδυσης ρόλων, μέσα από το οποίο μεταφέρουν τα λόγια των προσώπων του διηγήματος και παρωδούν τη μικροπρέπεια ορισμένων εξ αυτών. Προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σε μια κοινωνία στην οποία οι άνδρες κάνουν κουμάντο, απορρίπτοντας τα πρότυπα που συναντούν γύρω τους και συνθέτοντας τα δικά τους για την εξυγίανση της κοινωνίας.

***

9:43 Μη ακριβές αντίγραφο
6, 7 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Νεμέας

Ένα έργο μυθοπλασίας για τον Άνθρωπο, που προσπαθεί ακόμη να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του ενώ ταυτόχρονα μεταβαίνει –χωρίς σαφή όρια ή εγγυήσεις– σε μια μετανθρωπιστική εποχή.
Τρία πρόσωπα εισέρχονται στην αίθουσα ενός μουσείου αναζητώντας ξεκούραση από την τιμητική εκδήλωση για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, που γίνεται μερικούς ορόφους παραπάνω και στην οποία είναι καλεσμένοι. Όλοι περιμένουν το τελευταίο γλυπτό να καταφθάσει. Οι ήρωες σύντομα θα ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να δραπετεύσουν από την αίθουσα.

Καθώς το έργο εξελίσσεται, αρχίζουν να διαφαίνονται και να συγκρούονται οι διαφορετικές στάσεις ζωής των χαρακτήρων. Ο Άνδρας Α΄ προσεγγίζει το νόημα ως κάτι που μπορεί και πρέπει να κατασκευαστεί, ακόμη και τεχνητά· ο Άνδρας Β΄ το αποδομεί διαρκώς, αρνούμενος κάθε μορφή παρηγορητικής αφήγησης· ενώ η Γυναίκα Γ΄ βιώνει την ένταση της πεπερασμένης ανθρώπινης εμπειρίας, ταλαντευόμενη ανάμεσα στην ανάγκη για πίστη και στην αδυναμία της. Οι σκηνές του έργου λειτουργούν ως διαδοχικές δοκιμές νοηματοδότησης της ζωής, της τέχνης, της ιστορικής συνέχειας και του ανθρώπινου μέλλοντος και οδηγούν τους χαρακτήρες στη συνειδητοποίηση ότι το νόημα δεν προϋπάρχει, αλλά παράγεται αποκλειστικά από τον ίδιο τον άνθρωπο και παύει να υφίσταται χωρίς αυτόν. Η επίγνωση αυτή δεν παρουσιάζεται ως λύτρωση, αλλά ως διπλή εμπειρία απελευθέρωσης και ευθύνης, ανοίγοντας το ερώτημα για το τι χάνεται και τι διακυβεύεται σε έναν κόσμο που τείνει να υπερβεί τον άνθρωπο, καθιστώντας τα όρια μεταξύ φυσικού και ψηφιακού κόσμου όλο και πιο ασαφή.

***

Ακριβούλα μου
7, 8 Αυγούστου 2026
Κάστρο Σκιάθου

[…] και κανείς δεν [τα] βλέπει πια, παρά μόνον όσοι ήταν καθαροί τον παλαιόν καιρόν, και οι ελαφροΐσκιωτοι στα χρόνια μας.

Δύο γυναίκες, η μία ώριμη και η άλλη πολύ νέα (μήπως είναι η ίδια;), σε ύψωμα μεγάλο, σχεδόν αδιάβατο ή κάπου στην άκρη της θάλασσας, ανάμεσα σε κάποιους χειροποίητους μικρούς φάρους, φροντίζουν τη φλόγα τους: λένε μια ιστορία, ώσπου να ξημερώσει. Είναι η Ακριβούλα, εννιά χρονών, και ένας μικρός θάνατός της, εκεί στο πέρασμα. Κι άλλες μορφές γύρω της, καντηλάκια ταπεινά, ιστορίες για μια χαμένη αθωότητα, μορφές σαν άνθη του γιαλού (αμμοθίνες) που έλαμψαν μια στιγμή κι έπειτα χάθηκαν, τις πήρε το κύμα – και ανάμεσά τους η παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

***

Χρυσός δίσκος
19, 20 Αυγούστου 2026
Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ, Θεσσαλονίκη

Η παράσταση Χρυσός δίσκος εμπνέεται από την πραγματική ιστορία του Golden Record, που έστειλε η ΝASA στο διάστημα το 1977, με τις αποστολές Voyager. Ο Χρυσός δίσκος περιείχε φωτογραφίες, σχέδια και ηχητικά ντοκουμέντα από τη Γη, σε μια προσπάθεια της επιστημονικής ομάδας να επικοινωνήσει με τον ενδεχόμενο εξωγήινο πολιτισμό και να του μεταφέρει μια εικόνα για την ανθρώπινη ζωή. Πενήντα χρόνια μετά, η παράσταση επιστρέφει σε αυτό το ιστορικό γεγονός για να θέσει εκ νέου το ερώτημα: Τι είναι σήμερα το «ανθρώπινο»;

Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο θέατρο ντοκουμέντο, τη μυθοπλασία και το μουσικό θέατρο, χρησιμοποιώντας ιστορικές αφηγήσεις, προσωπικές ιστορίες και ζωντανή μουσική. Το έργο, εκκινώντας από το αρχείο του Χρυσού δίσκου, διερευνά πώς μπορούμε να μιλήσουμε σήμερα για την ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Χρυσός δίσκος επανέρχεται μισό αιώνα μετά την εκτόξευσή του στο διάστημα, σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος και η καταστροφή κατακλύζουν την καθημερινότητά μας.

***

Οι γυναίκες της Αλκυονίας
20, 21 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Λέρνας, Αργολίδα

Στον αρχαιολογικό χώρο της Λέρνας, στην Αργολίδα, βρίσκεται η λίμνη Αλκυονία. Η μυθολογία τη θέλει απύθμενη, δίοδο στον Κάτω Κόσμο, φωλιά της Λερναίας Ύδρας. Είναι η αφετηρία της περιπατητικής μας παράστασης. Ο θεατής ακολουθεί διαδρομές νερού: από τη λίμνη στον ποταμό Ποντίνο, μέχρι τη θάλασσα. Ακολουθεί την πορεία ομορφιάς και αντοχής του υδάτινου κύκλου. Ακολουθεί ανθρώπινες διαδρομές αγωνίας, αντοχής και τόλμης, καταλήγοντας στην αρμονία. Διαδρομές θνητών που οδηγούνται στην αθανασία ως ήρωες μυθολογίας ή θεότητες. Ακολουθεί τις Δαναΐδες, την Αριάδνη, τη Σεμέλη: γυναικείες μορφές στους μύθους ενός τόπου γνωστού κυρίως για τον Ηρακλή και τον Διόνυσο. Η Ήρα, θεά της γυναίκας, της τάξης και του Άργους, οδηγεί τους θεατές στις διαδρομές αυτές και συνομιλεί τραγουδώντας πάνω σε ηλεκτρονική μουσική. Σε ένα παρόν με λιγοστό νερό και ανάγκη για αντοχή και τόλμη, η παράσταση ζωντανεύει στον τόπο της Λέρνας μορφές από τη μυθολογία του που αναδεικνύουν τη σημερινή του σημασία.

***

Σταφιδόκαμπος
21, 22 Αυγούστου 2026
Αρχαίο Θέατρο Ήλιδας

Αντλώντας έμπνευση από τον Βυσσινόκηπο του Άντον Τσέχοφ, εκεί όπου το τέλος μιας εποχής συναντά τον φόβο για το άγνωστο μέλλον, ο Σταφιδόκαμπος μεταφέρει την ιστορία στον κάμπο του Νομού Ηλείας, σε έναν τόπο όπου η μνήμη μοιάζει να έχει ποτίσει το χώμα. Η οικογένεια Πουλοπούλου επιστρέφει στο οικογενειακό κτήμα έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας στο εξωτερικό και βρίσκεται αντιμέτωπη με οικονομικά αδιέξοδα, οικογενειακά μυστικά και σιωπές, την απειλή της πώλησης ενός τόπου που κουβαλά την ιστορία και την ταυτότητά της. Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο την απώλεια μιας περιουσίας, αλλά το πέρασμα από έναν κόσμο που χάνεται σε έναν άλλο που γεννιέται.

Με αφορμή το σύμβολο του Σταφιδόκαμπου, η παράσταση ερευνά τι σημαίνει ρίζα, σπίτι και πατρίδα σήμερα, φωτίζοντας τις οικονομικές και συναισθηματικές μορφές εκμετάλλευσης, τη σύγκρουση γενεών και εποχών, αλλά και την ανθρώπινη ανάγκη να κρατηθεί κανείς από κάτι που μοιάζει να χάνεται για πάντα.

***

Πώς εβρεθήκαμε εδώ πέρα;
22, 23 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Μυκηναϊκής Ακρόπολης Τίρυνθας

Ένα θέατρο ντοκουμέντο με στοιχεία μυθοπλασίας και ένα εν εξελίξει ντοκιμαντέρ ενώνονται σε ένα δρώμενο που ερευνά τη ζωή των εξόριστων γυναικών στο νησί Τρίκερι από το 1948 έως το 1952, κατά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και τα χρόνια που τον ακολούθησαν. Μια πρωτότυπη δραματουργία και μουσική σύνθεση βασισμένες στην ιστορική έρευνα, σε μαρτυρίες, γράμματα, συνεντεύξεις κοντινών συγγενών, τραγούδια και ποιήματα των εξορίστων – αλλά και στη δική μας προσπάθεια να συνομιλήσουμε μαζί τους, προσεγγίζοντας τις γυναίκες αυτές όχι ως ηρωικά μνημεία αλλά ως ανθρώπους. Το νησί-στρατόπεδο Τρίκερι υπήρξε ένας μη τόπος, όπου η απογυμνωμένη ζωή των εξόριστων γυναικών είχε καταστεί φονεύσιμη. Σε μια τέτοια συνθήκη μπορούν η συλλογική ζωή και η έννοια της κοινότητας να αποτελέσουν ζωογόνο πηγή και μορφή αντίστασης; Και φτάνοντας στο σήμερα: Πώς μπορεί η ιστορική μνήμη και η συνάντηση με το παρελθόν να αποτελέσει εφόδιο για το παρόν; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αντικρίσει το συλλογικό, διαγενεακό τραύμα και να φανταστεί ένα ριζικά άλλο μέλλον;

***

Φοινικιά ή Το χέρι που ονειρεύεται
22, 23 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Καρδίτσας

Στο μεταίχμιο ημέρας και νύχτας, ένας άδειος αρχαιολογικός χώρος μετατρέπεται σε πεδίο υπαρξιακής τελετουργίας. Δύο γυναίκες, αφανείς υπάλληλοι καθαρισμού, εισέρχονται στον χώρο για τη βάρδια τους. Καθώς απομακρύνουν τη σκόνη, η μηχανική εργασία μεταμορφώνεται —κατά τον Γκαστόν Μπασλάρ— σε μια πράξη δημιουργίας: «το χέρι που φροντίζει, αρχίζει να ονειρεύεται».

Με όχημα το εμβληματικό ποίημα Φοινικιά του Κωστή Παλαμά, η παράσταση υφαίνει έναν διάλογο ανάμεσα στο Μνημειακό και το Εφήμερο. Υπό τον ζωντανό ήχο της μουσικής, ο ιαμβικός δεκατρισύλλαβος γίνεται ο ρυθμοθέτης της δράσης, μετατρέποντας τον μόχθο σε χορογραφία. Οι δύο γυναίκες, ως «γαλάζια λουλούδια» στη σκιά της Ιστορίας, στοχάζονται πάνω στη θνητότητα και την ανάγκη του ανθρώπου να αρθρώσει λόγο μπροστά στο Αιώνιο. Μια σκηνική σύνθεση για την ιερότητα της φροντίδας και την ανθρώπινη πνοή που επιμένει να ανθίζει ανάμεσα στη σιωπή των μνημείων και τη φθορά του χρόνου.

***

Αντιγόνη: Γεννήθηκα για να αγαπώ
23, 24 Αυγούστου 2026
Κάστρο Αγίου Γεωργίου, Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Η παράσταση Αντιγόνη: Γεννήθηκα για να αγαπώ αποτελεί μια σύγχρονη τραγωδία που γεφυρώνει τον αρχαίο μύθο με τη ζώσα ιστορική και κοινωνική εμπειρία. Αφετηρία της είναι η Αντιγόνη του Σοφοκλή, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως διαχρονικό αρχέτυπο ανυπακοής απέναντι στην αδικία. Στη σκηνή, η Αντιγόνη παύει να είναι ένα πρόσωπο και μετατρέπεται σε μια διαρκή παρουσία που επανεμφανίζεται σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες. Η μορφή της διασχίζει τον χρόνο και ενσαρκώνεται σε γυναίκες που καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη σιωπή και τη δράση, ανάμεσα στην ασφάλεια και την ευθύνη. Κάθε παρουσία φωτίζει μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας σύγκρουσης: εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συγκρούεται με τον φόβο, και η εσωτερική φωνή αντιστέκεται σε κάθε επιβεβλημένο νόμο. Η παράσταση δεν αναπαριστά ηρωισμούς, αλλά αναδεικνύει τη στιγμή της επιλογής: εκεί όπου η αγάπη, η μνήμη και η ευθύνη απέναντι στον άλλον γίνονται πράξη αντίστασης. Ως σύγχρονη σκηνική σύνθεση, λειτουργεί ως πράξη μνήμης και εγρήγορσης, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα προς τον θεατή: όταν η αδικία γίνεται κανονικότητα, η σιωπή είναι επιλογή ή συνενοχή;

***

Οι Θεοί της Γης του Χαλίλ Γκιμπράν
23, 24 Αυγούστου 2026
Φορτέτσα Ρεθύμνου

Εμπνευσμένη από το έργο Οι Θεοί της Γης του Χαλίλ Γκιμπράν, η παράσταση προσεγγίζει τη σχέση του ανθρώπου με το θείο με μια λεπτή αίσθηση χιούμορ και ειρωνείας απέναντι στην εξουσία και την ανθρώπινη ματαιότητα. Ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με το θείο; Ποιοι είναι οι θεοί που πιστεύουμε, οι γήινοι θεοί της εποχής μας;

Τρεις «θεοί της γης» παρατηρούν τον άνθρωπο και συνομιλούν για τη φύση του: τη φθορά, την αδυναμία και την επιθυμία. Παράλληλα, ένας άνθρωπος στέκεται απέναντί τους μέσα από μια συνεχή διαδικασία σύγκρουσης, λατρείας, αμφισβήτησης και αποδοχής.

Η παράσταση συνδυάζει περφόρμανς και ζωντανή εικαστική δράση, δημιουργώντας ένα τελετουργικό σκηνικό περιβάλλον όπου το σώμα, τα φυσικά υλικά, το φως και η φθορά μεταμορφώνονται διαρκώς. Στον πυρήνα της αναδύεται η αγάπη ως διαρκής δύναμη σχέσης και μεταμόρφωσης· μια παρουσία που διαπερνά τις εντάσεις και τις σιωπές, συνδέοντας τον άνθρωπο με τον εαυτό του και τον κόσμο.

***

Προμηθέας vs Homo
25, 26 Αυγούστου 2026
Αρχαίο Θέατρο Σάμου (Ξύλινο)

Πίσω, στα βάθη του χρόνου, ο Προμηθέας αποφασίζει να βοηθήσει από οίκτο ένα πλάσμα, μέχρι τότε αόριστο και ασαφές, που ονομάζεται άνθρωπος, προσφέροντάς του δώρα θαυμαστά: συνείδηση της ύπαρξής του, σοφία και γνώση. Τον μετουσιώνει έτσι σε Άνθρωπο. Όμως ένα κακό προαίσθημα καταλαμβάνει τη θεότητα και φοβάται μήπως μετανιώσει για τη δύναμη που χάρισε στον Άνθρωπο, που τώρα πια νιώθει ατρόμητος, ανώτερος απ’ όλα τα υπόλοιπα πλάσματα. Η παράσταση, χρησιμοποιώντας πολλαπλά εργαλεία, θα επιχειρήσει να λειτουργήσει ως καταγραφέας των αρχικών «προγνωστικών» για το ανθρώπινο είδος αλλά και του τελικού αποτυπώματος που αφήνει στη σύγχρονη εποχή. Παράλληλα με τον λόγο και τη θεατρική-σκηνική δράση των ηθοποιών-περφόρμερ αλλά και σε απόλυτη χρονική ταύτιση μαζί τους θα προβάλλεται στην πρόσοψη και σε όλο το μήκος της εμπρόσθιας πλευράς της υπερυψωμένης σκηνής μια πρωτότυπη εικαστική ταινία-ντοκιμαντέρ, η οποία είτε θα ερμηνεύει είτε θα υπονομεύει και άλλοτε θα υπογραμμίζει το κείμενο. Στόχος είναι η δημιουργία ψευδαίσθησης μιας κινούμενης μετόπης και ζωντανών αετωμάτων.

***

Κιτ επιβίωσης
26, 27 Αυγούστου 2026
Ρωμαϊκό Ωδείο Νικόπολης, Πρέβεζα

Δύο άντρες, παλιοί συμμαθητές και στενοί φίλοι, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια βαθιά κρίση αξιών και ταυτότητας. Η υπαρξιακή αγωνία, οι κρίσεις πανικού, το άγχος και η απογοήτευση έχουν επηρεάσει τη ζωή τους, κάνοντάς τους ανήμπορους να ανταποκριθούν στην καθημερινότητα. Αναζητώντας μια διέξοδο, αποφασίζουν να ταξιδέψουν σε μια επαρχιακή περιοχή της Ελλάδας, με σκοπό να αναθερμάνουν τη φιλία τους και να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους. Καθώς απομακρύνονται από τους έντονους ρυθμούς της πόλης, αρχίζουν να ξετυλίγουν τις εμπειρίες, τις απογοητεύσεις και τα χαμένα όνειρά τους. Μέσα από τις συζητήσεις τους οδηγούνται στις σκέψεις του Μάρκου Αυρήλιου και στη στωική φιλοσοφία, αναζητώντας απαντήσεις για την ανθρώπινη ύπαρξη και την ουσία της ζωής. Με φόντο το ελληνικό τοπίο, προσπαθούν να ανακαλύψουν ξανά τι σημαίνει να ζει κανείς ανθρώπινα σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο απάνθρωπος.

***

Ο θαυματοποιός του Μπράιαν Φρίελ
29, 30 Αυγούστου 2026
Ρωμαϊκή Οικία Κω (Casa Romana)

Η σκηνή προϋποθέτει πίστη. Μια παράλογη πίστη του περφόρμερ στον εαυτό του, στο τίποτα, στο «άδειο» της σκηνής, στις καρέκλες των θεατών· πίστη στους ίδιους τους θεατές. Αυτοί, έρχονται στο «θέαμα» για να πιστέψουν τα πάντα, μα, ουσιαστικά, για να πιστέψουν τους ανθρώπους της σκηνής. Ο Μπράιαν Φρίελ έγραψε για αυτή την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα μέσα από μια προμηθεϊκή προτροπή. Πρόθεση της σκηνοθεσίας είναι το έργο, σε όλη τη δραματουργική του ανάπτυξη, να παιχτεί σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, συχνά ανάμεσά τους, με κινηματογραφική αμεσότητα στην ερμηνεία και με την αίσθηση μιας απογυμνωμένης επαρχιακής γειτονιάς. Η γκάιντα είναι ένα από τα αρχαιότερα πνευστά λαϊκά όργανα της υπαίθρου. Ο τραχύς παραδοσιακός της ήχος ωθεί την αφήγηση να αποκτήσει έναν οικουμενικό χαρακτήρα και μια αδιόρατη σύνδεση με το συλλογικό ασυνείδητο και το πανανθρώπινο τραύμα, όπως εγγράφεται στο σώμα και στη μνήμη της σκηνικής εμπειρίας.

***

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026 – ΧΟΡΟΣ

Αναλογικό σώμα
2, 3 Ιουλίου 2026
Κάστρο Καλαμάτας

Η παράσταση Αναλογικό σώμα εστιάζει στον ίδιο τον άνθρωπο: στη δύναμη και την ευθραυστότητά του, στην ικανότητά του να προσαρμόζεται, να αντέχει και να υπερβαίνει τις προκλήσεις της ύπαρξής του στον φυσικό κόσμο. Μέσα από μια καθαρή και ουσιαστική κινητική έρευνα, η παράσταση διερευνά οργανικά, νευρολογικά και ψυχικά τις συνθήκες επιβίωσης και μετασχηματισμού του ανθρώπινου σώματος. Αντλώντας έμπνευση από τις διαχρονικές υπαρξιακές κρίσεις της ανθρωπότητας, το έργο στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη εποχή και στις προκλήσεις που γεννά η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Κεντρικό άξονα αποτελεί η ολοένα στενότερη σχέση ανθρώπου και μηχανής, όχι μόνο μέσω των αισθήσεων αλλά και μέσα από την ενσωμάτωση τεχνολογικών συσκευών στο ίδιο το σώμα. Το Αναλογικό σώμα προτείνει έναν καλλιτεχνικό στοχασμό πάνω στη φύση του ανθρώπου σήμερα, υποστηρίζοντας πως το σώμα παραμένει το τελευταίο οχυρό του αναλογικού ανθρώπου.

***

Επιστροφή
2, 3 Ιουλίου 2026
Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας, Ροδόπη

Η Επιστροφή είναι μια παράσταση χορού και μουσικής για τρεις χορεύτριες και έναν μουσικό επί σκηνής που επιχειρεί μια διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τις έννοιες του κύκλου και του ερειπίου. Το έργο προσεγγίζει το σώμα ως φορέα μνήμης και σχέσης, ως μέρος μιας διαρκούς διαδικασίας επιστροφής και επαναπροσδιορισμού. Μέσα από κίνηση, ήχο και υλικά ένα ερειπιακό πεδίο δημιουργείται, μεταβάλλεται και ανασυντίθεται, χαρτογραφώντας τη διαδρομή από το ατομικό στο συλλογικό.

Η σύνθεση αναπτύσσεται μέσα από θραύσματα κίνησης, ήχου και δράσης, μικρά συμβάντα που εμφανίζονται, μετασχηματίζονται και επανέρχονται σε νέες συνδέσεις. Έτσι, το έργο δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, αλλά συγκροτείται από διαδοχικές συναντήσεις, όπου το μεμονωμένο αποκτά νόημα μέσα από τη σχέση του με το σύνολο.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Μαρώνειας λειτουργεί ως τοπίο-συνομιλητής παρά ως απλό σκηνικό. Παράλληλες χρονικότητες εμφανίζονται και συνυπάρχουν χωρίς να συγχωνεύονται, ενώ το προσωπικό επανατοποθετείται μέσα στη συλλογικότητα. Η επιστροφή δεν αφορά την αναζήτηση ενός ίδιου σημείου, αλλά τη συνάντηση με τον άλλον, το σώμα και τον κοινό χώρο, όπου η κίνηση, η μεταβολή και η συνύπαρξη γίνονται κοινή εμπειρία.

***

Πέτρινο σώμα
5, 6 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Ένα γυναικείο σώμα συναντά την πέτρα, ένα υλικό ιστορικά συνδεδεμένο με την εργασία, την κατασκευή και την αντοχή. Η σχέση τους δεν αρθρώνεται ως κυριαρχία, αλλά ως σταδιακή μετατόπιση προς τη συνύπαρξη και τη φροντίδα. Η εφήμερη και ευάλωτη δράση του σώματος συνυπάρχει με τη διάρκεια και τη βραδύτητα της γεωλογικής ύλης, διαμορφώνοντας μια πολλαπλή εμπειρία χρόνου. Το Πέτρινο σώμα είναι ένα εικαστικό χορευτικό σόλο που διερευνά τη σωματική εμπειρία της βαρύτητας και τη σχέση μεταξύ κίνησης και ακινησίας, μέσα από την άμεση επαφή με την πέτρα. Σώμα και λίθοι συγκροτούν ένα κινητικό συνεχές: φέρουν και μεταφέρουν το ένα το άλλο, σχηματίζοντας εφήμερα τοπία και μεταβαλλόμενες συνθέσεις. Καθώς η χορεύτρια ανταποκρίνεται στο υλικό, μετασχηματίζεται, ενώ η πέτρα, μέσα από τη χορευτική πράξη, αποκτά σωματικότητα, ρυθμό και σημασία.

***

Σειρήνες, ένα συλλογικό τραγούδι
6, 7 Ιουλίου 2026
Κάστρο Πάτρας

Η περιπατητική κινητική και ηχητική εγκατάσταση Σειρήνες, ένα συλλογικό τραγούδι χαρτογραφεί ένα τοπίο σωμάτων, χορών, μελωδιών και τραγουδιών, εγγράφοντας τη διαδρομή της μέσα από μια σειρά μεταβατικών δράσεων και καταστάσεων. Σαν μια τελετουργία τού σήμερα, συνομιλεί με τις εσωτερικές μας επιθυμίες, τη μελαγχολία μας στο τώρα και με ένα συλλογικό πένθος για αυτά που έχουν ήδη χαθεί. Με αναφορά στη διττή σημασία της λέξης «σειρήνα» –ως παραπλάνηση και αποπλάνηση στον μύθο, αλλά και ως προειδοποιητικό σήμα– μια χορο(ω)δία γυναικών μετατρέπεται σε σύγχρονες «σειρήνες» που αφουγκράζονται το παρόν και φαντάζονται ένα μέλλον. Μια επίκληση στο τώρα, σαν κραυγή αγωνίας, και ταυτόχρονα σαν μια πρόσκληση συνεύρεσης και συνομολογίας.

***

Αμφίβια / HUMENS
6, 7 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Άπτερας, Χανιά

Η γένεση και η εξέλιξη του ανθρώπινου σώματος μέχρι την τελειότητα της κίνησής του είναι το θέμα της παράστασης HUMENS. Από την αρχέγονη σούπα, στις πρώτες αμφίβιες μορφές ζωής, μέχρι τον άνθρωπο, η βιολογική ιστορία του πέρασε μέσα από συγκρούσεις με το περιβάλλον, τη βαρύτητα, την ίδια την ατέλεια και φθαρτότητα της ύλης. Και τελικά το σώμα συγκρούεται με τα όριά του για να νικήσει και να μετατραπεί στο κορμί του χορευτή. Πρόκειται για μια περφόρμανς που κινείται δυναμικά μεταξύ της διάλεξης και του χορού, επιστημονικών ευρημάτων και προσωπικών αφηγήσεων, δαρβίνειας εξέλιξης και φιλοσοφικής ανησυχίας, και προτείνει το κάλλος ως υπαρξιακή σωτηρία. Παράλληλα, διατρέχει την κοπιώδη, αγωνιώδη και μαγική ζωή του ανθρώπου-χορευτή αναζητώντας τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο – μεταφορικά και κυριολεκτικά.

***

Στα ίχνη του νερού
12, 13 Ιουλίου 2026
Άγιος Αχίλλειος Πρεσπών

Το έργο Στα ίχνη του νερού είναι ένα χοροθεατρικό ντουέτο που διερευνά την αφήγηση ιστοριών ως τελετουργία μνήμης, κοινότητας και «επιστροφής στον άνθρωπο». Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ο διάλογος ανάμεσα στο κινούμενο σώμα, το σώμα-αντικείμενο και το σώμα-ως-ήχο. Άμορφα υλικά και κινούμενα αντικείμενα εμψυχώνονται από τους περφόρμερ, εισερχόμενα σε μια διαρκή σχέση με το ζωντανό σώμα και αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Αφετηρία της δημιουργίας αποτελεί το απόσπασμα της Αν Μπόγκαρτ για τον νομαδικό ποιητή της ερήμου της Σενεγάλης, εκείνον που θυμάται πού βρίσκονται οι πηγές νερού και οδηγεί τη φυλή προς την επιβίωση – κυριολεκτική και μεταφορική. Όπως η φύση θυμάται μέσα από κύκλους και ρυθμούς, έτσι και ο άνθρωπος αυτοπροσδιορίζεται μέσα από ιστορίες και παραδόσεις. Στην παράσταση αυτή, και μέσα από τη σύμπραξη του χορού, του θεάτρου και του κουκλοθεάτρου, σώμα και αντικείμενο εναλλάσσονται σε ρόλους αφηγητή, μάρτυρα και πρωταγωνιστή, διερευνώντας τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη.

***

Ίχνος
14, 15 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας

Το ίχνος αντιπροσωπεύει το αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας στον χρόνο και στον χώρο, τη συσσώρευση γνώσης, εμπειρίας και εξέλιξης της ανθρωπότητας. Κατά μια ιστορική ανάγνωση, τα ίχνη γεννιούνται μέσα από συγκρούσεις, μετακινήσεις και μεταμορφώσεις, όπως και οι πολιτισμοί: μέσα από φωτιά, στάχτη και επαναδιαπραγμάτευση. Τα ίχνη του ανθρώπου διαμόρφωσαν τον κόσμο γεωγραφικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά: στο σώμα, στον δημόσιο χώρο, στη μνήμη και στους μύθους. Όταν η πράξη ολοκληρώνεται, το ίχνος παραμένει ως μαρτυρία. Για κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ένα σύνολο ιχνών που λειτουργούν ως καθρέφτης της εξέλιξής του. Το ίχνος είναι η ανώτερη μορφή του ανθρώπου ως δυνατότητα μέσα από επίγνωση, γνώση και ευθύνη. Δεν έχει φύλο ή υλική υπόσταση. Είναι καθαρή συνείδηση και ταυτόχρονα πολιτική, καθώς φέρει τα αποτυπώματα της συλλογικής ιστορίας. Το ίχνος είναι φορέας γνώσης χωρίς να αποτελεί την πλήρη αλήθεια και παραμένει πάντα ανοιχτό σε ερμηνεία.

Παράλληλες δράσεις

***

Πνοή φωτός
28, 29 Ιουλίου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Κορίνθου

Η Πνοή φωτός είναι μια τοποειδική και συμμετοχική παράσταση χοροθεάτρου, ειδικά σχεδιασμένη για τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου και το ιερό του Απόλλωνα. Με αφετηρία τη συμβολική της επτάχορδης λύρας του Απόλλωνα, το έργο οργανώνεται ως μια τελετουργική διαδρομή επτά σταδίων, όπου η μουσική, ο χορός, ο λόγος, η φωνή και το φως συνθέτουν μια εμπειρία μετάβασης από τη διάσπαση προς την αρμονία. Η κορινθιακή μυθολογία συνομιλεί με τη σύγχρονη ανάγκη του ανθρώπου να ξαναβρεί το μέτρο του σε έναν κόσμο υπερδιέγερσης, τεχνολογικής επιτάχυνσης και κοινωνικής διάσπασης. Μέσα από την ενεργή συμμετοχή τοπικών χορωδιών, εθελοντών και του κοινού, η παράσταση μετατρέπει τον αρχαιολογικό χώρο σε τόπο συλλογικής μνήμης, ρυθμού και επανασύνδεσης.

***

Διάλειμμα θερινής νυκτός
4, 5 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικός χώρος Μαντίνειας, Αρκαδία

Μια παράσταση χορού και μουσικής εμπνευσμένη από το Όνειρο (The Dream) σε χορογραφία Φρέντερικ Άστον και το μουσικό έργο του Φέλιξ Μέντελσον Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Όσον αφορά το ομότιτλο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αντλείται επιπλέον δραματουργικό υλικό από το τέλος του, την ιδέα δηλαδή της παράστασης μέσα στην παράσταση, και από την όλη θεματική του ονείρου όπως την πραγματεύεται ο Άγγλος ποιητής και κατά συνέπεια από τη σχέση του ονείρου με την καλλιτεχνική δημιουργία.

Με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, οι πέντε χορευτές και χορεύτριες εκτελούν ακολουθίες κινήσεων σε διάφορους συνδυασμούς. Η σπονδυλωτή χορογραφία δεν στοχεύει σε μια αφηγηματική αναπαράσταση των αναφορών αλλά, αντίθετα, βασικό μέσο της θα αποτελέσει το έντονο και ποικιλόμορφο κινητικό λεξιλόγιο σε συνομιλία με μικρά αποσπάσματα πρόζας που θα εισαγάγουν το κοινό στα μέρη της παράστασης. Το μπαλέτο αντιπαραβάλλεται και συνομιλεί με κινήσεις κάθε είδους παράγοντας μια ιδιόμορφη γλώσσα που συντονίζεται αρμονικά με τη μουσική και αναζητά την απόλυτη συγκέντρωση στην κινητική γραφή και τον έλεγχο του χορευτικού οργάνου, δηλαδή του ανθρώπινου σώματος.

***

Αααχ…
10, 11 Αυγούστου 2026
Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων

Ένα επιφώνημα καημού και ειρωνείας απέναντι στο γεγονός ότι, παρά την προοδευτική όψη της εποχής, ο μηχανισμός στερεοτύπων και περιθωρίου συνεχίζει να λειτουργεί άψογα. Μέσα από τη σάτιρα και τον χορό, το έργο σχολιάζει την κατασκευασμένη φύση των γυναικείων στερεοτύπων. Αποδομώντας την εικόνα της «τέλειας γυναίκας» που προωθείται διαχρονικά, οι δυο χορογράφοι και χορεύτριες φέρουν τη λεγόμενη «μαγκιά», τον δυναμισμό και την ένταση, αποσυνδέοντάς τα από την αποκλειστικά ανδρική κατοχή. Μια περιήγηση στο πώς το σώμα (ξε)περνά αυτά τα όρια, επαναπροσδιορίζει ρόλους και συνδέεται με την έκφραση και την ταυτότητα.

***

Στόμα
12, 13 Αυγούστου 2026
Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας «Αρέθουσα»

To Στόμα, μια υβριδική όπερα χορού που τοποθετεί τον θεατή σε έναν μεταβατικό κόσμο. Το στόμα ως άνοιγμα, πέρασμα, κραυγή και τραγούδι: ένα κατώφλι όπου η γλώσσα διαλύεται και αναδύεται επικοινωνία πριν από τη γλώσσα. Εκεί όπου το νόημα γεννιέται μέσα από αναπνοές, δονήσεις, ρυθμό και κίνηση. Όπως το στόμιο ενός ποταμού που ενώνεται με τη θάλασσα γίνεται τόπος μετάβασης. Εμπνευσμένο από το υπαρξιακό τοπίο του Τέλους του Σάμιουελ Μπέκετ, το έργο χτίζεται μέσα από μια συνθήκη ρήξης: έναν άνθρωπο σε διάλυση, ανάμεσα σε μνήμη και παρακμή, σώμα και νου, άτομο και σύνολο. Το Στόμα πλέκει μια παράλληλη πραγματικότητα μέσα στη ρωγμή, όπου ψίθυροι και αναπνοές ανοίγουν άλλες δυνατότητες ύπαρξης. Φαντάζεται μια ανθρωπότητα εξαντλημένη από αποξένωση και ανθρωποκεντρική σκέψη, που αναζητά νέους τρόπους ύπαρξης. Τέσσερις περφόρμερ με και χωρίς αναπηρία από την ομάδα Εν Δυνάμει συνθέτουν μια σπονδυλωτή αφήγηση μέσα από χορό και μουσική από ανθρώπινες φωνές και τσέλο. Το Στόμα αναπτύσσεται ως μια πρακτική συνύπαρξης με τη ρωγμή: μια εμπειρία συλλογική, τελετουργική και παιχνιδιάρικη, όπου η ρωγμή δεν κρύβεται αλλά μετατρέπεται σε ρυθμό.

***

Δράκος – Hymn of Decay
17, 18 Αυγούστου 2026
Ωδείο Ακρόπολης Ρόδου

«Στην καρδιά του δάσους χρόνια περιπλανιέμαι, στη ρίζα του βουνού κοιμήθηκα για να σε ονειρευτώ. Οι νύμφες μού ψιθύρισαν στο αυτί τα μυστικά του κόσμου και τώρα εγώ χορεύω για τον Πάνα. Στα τσιμεντένια χαρακώματα έχασα περισσότερα από όσα έψαχνα. Αγρίεψα και έκλεισα τα παράθυρα της καρδιάς. Με τα ίδια μου τα χέρια έχτιζα τις φυλακές που με τη δική μου ευλογία με υποδούλωναν. Βασανιστής της ίδιας μου της ζωής. Αναζητούσα ένα καλύτερο εγώ στραγγαλίζοντας εκείνο που είχα μέσα μου. Το ρίσκο κι η θυσία αναπόφευκτα γι’ αυτούς που αναζητούν ελευθερία. Και πάνω στον αγώνα μίσεψα πέρα από τον εαυτό μου κι ολάκερο τον κόσμο. Τώρα τα πόδια μου βουτάω στο νερό, κοιτάζω τη μορφή μου. Σαν γαληνέψει η επιφάνεια από του αέρα τις πνοές, διακρίνω ξανά εκείνο που άλλοτε ήμουν».

***

ΜΟΛΥΒΔΟΣ
20, 21 Αυγούστου 2026
Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων

Ο ΜΟΛΥΒΔΟΣ είναι μια μυσταγωγική site-specific χορογραφική παράσταση με στοιχεία λόγου για τρεις γυναίκες, που θα παρουσιαστεί στο Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων. Μέσα από την ακινησία, τη μικροκίνηση και την αναπνοή, το έργο προσεγγίζει το σώμα ως τόπο μνήμης, τραύματος, προστασίας και ευαλωτότητας. Ο μόλυβδος λειτουργεί ως κεντρική μεταφορά: ένα υλικό βαρύ και τοξικό, αλλά ταυτόχρονα προστατευτικό και στεγανό. Τρεις γυναίκες συγκροτούν ένα συλλογικό σώμα που αναπνέει, συντονίζεται, θωρακίζεται και εκτίθεται. Η αναπνοή γίνεται παλμός και μηχανισμός σύνδεσης, ενώ η ακινησία αντιμετωπίζεται ως ένας τρόπος να παραμένεις παρών μέσα σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης, ταχύτητας και έκθεσης. Η περφόρμανς αναπτύσσεται σε χαμηλές εντάσεις ήχου και φωτός και δημιουργεί έναν χώρο.

***

Θα ξεχαστώ αλλά δεν θα σε ξεχάσω
Μια διαδραστική χοροθεατρική παράσταση της ομάδας χορού Λάθος Κίνηση
24, 25 Αυγούστου 2026
Νεκρομαντείο Αχέροντα, Πρέβεζα

Σε έναν τόπο που συνδέθηκε στην αρχαιότητα με την επικοινωνία ζωντανών και νεκρών, η παράσταση προσκαλεί τον κάθε θεατή σε μια προσωπική τελετή μνήμης, συμμετοχής και αναστοχασμού. Οι θεατές εισέρχονται σε διαφορετικές στιγμές, κινούνται σε μικρές ομάδες στον αρχαιολογικό χώρο, συνομιλούν με τους περφόρμερ, συναντούν χοροθεατρικά δρώμενα τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν και συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της εμπειρίας.

Κεντρικά ερωτήματα: Με ποιους νεκρούς θα θέλατε να συνομιλήσετε; Τι θα τους λέγατε; Θα καταλαβαίνατε τι σας λένε;

Στο έργο συμμετέχουν χορευτές χωρίς και με αναπηρία –με κινητική αναπηρία και τυφλοί χορευτές– που συνδιαμορφώνουν την παράσταση μέσα από τις δικές τους σωματικές και αισθητηριακές εμπειρίες.

Ο τίτλος Θα ξεχαστώ αλλά δεν θα σε ξεχάσω συμπυκνώνει τον πυρήνα της παράστασης. Η μνήμη παρουσιάζεται όχι ως εμμονή αθανασίας, αλλά ως πράξη σχέσης, αφοσίωσης και ευθύνης απέναντι στους άλλους.

Διαβάστε επίσης:

Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026: Πόσο ωραίος –ώριμος– είναι ο άνθρωπος όταν πραγματικά είναι άνθρωπος
Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026: Επιστρέφει με 95 νέες παραγωγές

Ταυτότητα

Περισσότερες πληροφορίες: allofgreeceone.culture.gov.gr

ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΞΕΦΥΓΟΥΝ!

Γκαλά Όπερας με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού!

Καλοκαίρι στην Αθήνα 2026: Πολυποίκιλες εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο

Νίκος Μάρκου – Waiting In the Wings: Έκθεση στην γκαλερί CAN Christina Androulidaki

MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές, των Ιόλης Ανδρεάδη & Άρη Ασπρούλη στον Ελληνικό Κόσμο
x
Το CultureNow.gr χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη πλοήγηση στο site. Συμφωνώ