Όταν έχεις χάσει τα πάντα, τι μπορείς να ευχηθείς; Στη δίνη των στάσιμων νερών ενός συντριβανιού στην Πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας, μπορείς ν’ ακούσεις τις ευχές που δεν ειπωθήκαν ποτέ, μέχρι που οι λέξεις γίνονται νερό. Κι ας το πάρει το ποτάμι… Μια μικρή κοσμογονία απ’ αυτές που μαγικά συμβαίνουν στο MIR…
***
Τολμάμε να σιωπήσουμε;
Να αφήσουμε να καταρρεύσουν όλες οι κατασκευές που δημιουργήσαμε για να μας συγκρατούν σε μια κοινωνία της δράσης, της παραγωγής, της επιτυχίας;
Τολμάμε να δεχθούμε ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι,
ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε,
ότι είμαστε ματαιωμένοι;
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας
και να αντέξουμε τον πόνο που κουβαλάμε,
—τόσο προσωπικό και τόσο συλλογικό —
Να σιωπήσουμε τόσο βαθιά
ώστε να μην ξέρουμε πια αν Είμαστε;
Αν δεν κάνω, τι είμαι;
Αυτή η σιωπή, η τόσο εκκωφαντική,
πόσο βαθιά μπορούμε να την αφήσουμε
να μας καταπιεί και να την καταπιούμε;
Να δεχθούμε τον πόνο, τη θλίψη,
τη μεγαλειώδη δυνατότητα του θανάτου;
Γιατί όταν αποξενωνόμαστε από τον θάνατο,
αποξενωνόμαστε τελικά και από την ίδια τη ζωή.
Κι όμως, μέσα από αυτή τη σιωπή
μπορεί να αναδυθεί μια διαφορετική μορφή δύναμης —
μια δύναμη που δεν στηρίζεται στην ισχύ ή στη σταθερότητα,
αλλά στη συνειδητοποίηση της δικής μας ευαλωτότητας.
Και μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση
ίσως να μπορούμε τελικά να ελευθερωθούμε.
Εδώ αρχίζει η πραγματική διαπραγμάτευση:
μετά τον φόβο της απουσίας,
μέσα από την αποδοχή της αδυναμίας,
γεννιέται μια καινούρια τόλμη —
η τόλμη της αποτυχίας.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μοναδικό σημείο
στο οποίο μπορούμε πραγματικά να σταθούμε και να ευχηθούμε:
απογυμνωμένοι από φόβους και κατασκευές,
σε εκείνο το σημείο όπου ο άνθρωπος Είναι —
αδύναμος, ευάλωτος, τρωτός.
Και μόνο μέσα από αυτή τη γυμνότητα
μπορεί να δει τον εαυτό του ως τέτοιο∙
και έτσι, κατ’ επέκταση, να δει και τους άλλους.
Ίσως η βαθύτερη ευχή
να μην είναι η πλήρωση,
αλλά η ίδια η γέννηση αυτής της ευχής.
Και ίσως, μαζί με τους άλλους —ή ακόμη κι αν όχι—
να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε
ότι οι άλλοι —
ποιοί είναι οι άλλοι —
απλώς με την ύπαρξή τους,
είναι η ευχή που φοβόμαστε να πούμε.
Μέσα στην στατικότητα των νερών, στα νεκρά νερά όπως τα ονομάζει ο Bachelard, το σώμα παραδίδεται σε αυτή την σιωπή ξεκιναει μια πορεία όπου η καθίζηση και η αναδυση μοιάζουν ταυτόχρονες καθώς στον πάτο του συντριβανιού ο χώρος αποσυντίθεται…
Η αφήγηση και οι λέξεις μοιάζουν ανεπαρκείς και η μόνη πραγματική λειτουργία είναι η αναπνοή —
Μέσα από τους άλλους και για τους άλλους.
Το έργο «Μέχρι οι λέξεις να γίνουν νερό» ξεκινά από ένα απλό μα πολύ πραγματικό ερώτημα: τι μπορεί να ευχηθεί κανείς όταν έχει χάσει τα πάντα;
Η παράσταση ανοίγεται στη θεματική του MIR 2025, «Μετά το χτύπημα, η σιωπή· κι όσα χωρούν εκεί…», μέσα από μια εμπειρία όπου η σιωπή φτάνει σε ένα ψυχικό σημείο όπου ξεκινά η διαπραγμάτευση — με τον εαυτό, με τον κόσμο, με την απώλεια και την ευαλωτότητα.
***
Θεανώ Ξυδιά – Βιογραφικές πληροφορίες
Η Θεανώ Ξυδιά είναι χορεύτρια και χορογράφος με έδρα την Αθήνα, απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Ως χορεύτρια έχει συμμετάσχει σε χορευτικές, εικαστικές και θεατρικές παραγωγές, ενώ από το 2020 συνεργάζεται σταθερά με την ομάδα Griffon. Έχει παρουσιάσει μία δική της δουλειά, έχει χορογραφήσει ρεσιτάλ πιάνου και από το 2022 επιμελείται την κίνηση σε θεατρικές παραστάσεις. Από το 2025 συμμετέχει στο Επισκεπτήριο, μια πρωτοβουλία του σκηνοθέτη Ηλία Κουνέλα στο πλαίσιο του προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου που πηγαίνει θεατρικές παραστάσεις σε θαλάμους δημόσιων νοσοκομείων και ψυχιατρείων.
Διαβάστε επίσης:
MIRfestival 2025: Μετά το χτύπημα η σιωπή, κι όσα χωρούν εκεί…