Το έργο
Η Ζέτη Φίτσιου μίλησε μέσα από το έργο της για τη σημερινή εποχή, την ανθρώπινη μοναξιά, την καταιγιστική κυριαρχία των μέσων δικτύωσης, την κενότητα των ανθρώπων, την έλλειψη ενδιαφερόντων, όλα στο βωμό της εύκολης και γρήγορης αναγνωρισιμότητας, η οποία καθιστά τους ανθρώπους αναλώσιμους και ίδιους μεταξύ τους. Η συγγραφέας έθεσε λοιπόν, εξ αρχής, στο θεματικό πυρήνα του έργου την εμμονική, αλλά και πλασματική πραγματικότητα της οθόνης, είτε αυτή αποτυπώνεται στο κουτί της τηλεόρασης, είτε σε μια κινητή συσκευή τηλεφώνου. Η εξάρτηση των σύγχρονων ανθρώπων αποδεικνύεται εξίσου μεγάλη και σοβαρή, καθώς κατ’ αυτό τον τρόπο διαμορφώνονται αντιλήψεις, καλλιεργούνται προσδοκίες και, εν τέλει, καταστρέφονται ζωές.
Με έντονους μπεκετικούς απόηχους, οι δύο καταδικασμένοι clochards της Ζ. Φίτσιου έλκουν δραματουργικά από τους Χαμ/Κλοβ και Ναγκ/Νελλ, αλλά και από τους Γούινι και Γουίλι από το «Τέλος του Παιχνιδιού» και τις «Ευτυχισμένες Μέρες», αντίστοιχα. Παράλληλα, το κείμενο δείχνει σαφή πρόθεση να αναποδογυρίσει το πλατωνικό «Σπήλαιο», αφού στη σημερινή εποχή το φως του ήλιου μοιάζει κίβδηλο, ενώ αληθινό δείχνει να είναι το σκοτεινό λαγούμι.
Ο Ερρίκος και ο Βλάσσης είναι δύο φίλοι, οι οποίοι, μετά από μια απόπειρα ληστείας, έχουν καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα μέσα σε έναν υπόνομο. Δουλειά τους είναι να καθαρίσουν τον υπόνομο από τα σκουπίδια, προκειμένου να καταφέρουν να ανέβουν και να επανενταχθούν στην κοινωνία. Τα σκουπίδια όμως πλημμυρίζουν διαρκώς το χώρο, δίχως να αφήνουν στους δύο φίλους περιθώριο για αλλαγή στη ζωή τους. Όταν κάποια στιγμή πέφτει στον υπόνομο η Έμυ, μια γνωστή ινφλουένσερ, η ζωή του Ερρίκου και του Βλάσση ταράζεται παροδικά. Οι τρεις ήρωες οδηγούνται σε μια επανεξέταση της ζωής τους και στη λήψη σοβαρών αποφάσεων.
Το έργο, με έντονο αλληγορικό και συμβολικό χαρακτήρα, αναδεικνύει τη σκοτεινιά των σύγχρονων ινφλουένσερ, οι οποίοι ζουν λουσμένοι στο φως των φλας, ενώ το εσωτερικό φως της αναζήτησης και της πνευματικής αλήθειας μένει εγκλωβισμένο στον ανήλιαγο υπόνομο των δύο ηρώων. Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας οδηγεί τόσο τον Βλάσση, όσο και την Έμυ στην καταρράκωση, ενώ ο Ερρίκος κατορθώνει να σταθεί ως φάρος για τους άλλους δύο χάρη στην πνευματική του συγκρότηση.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΙΣ!
Στο τέλος, η αλήθεια αποδεικνύεται πικρή, αλλά και άμεσα εξαρτημένη από τη θέληση των ίδιων των ηρώων. Η αλλαγή μπορεί να επέλθει, αρκεί να το επιθυμούν και οι ίδιοι οι άνθρωποι.
Η σκηνοθεσία
Η σκηνοθεσία του Κώστα Σιλβέστρου έδωσε έναν απολαυστικό κωμικό και ανάλαφρο τόνο στο έργο, δημιουργώντας μια απίστευτα απολαυστική, ξεκαρδιστική, παράσταση. Η παράσταση κυλάει σε γρήγορο ρυθμό, με πολλές εναλλαγές. Αναδεικνύοντας το κωμικό στοιχείο, ο σκηνοθέτης κατάφερε να επικοινωνήσει φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα με το κοινό. Ωστόσο, αποτύπωσε επίσης με τρυφερότητα και τις περισσότερο δραματικές στιγμές του έργου, δημιουργώντας ενδιαφέρουσες αντιστίξεις.
Οι Ηθοποιοί
Ο Κώστας Καζάκας (Βλάσσης) δίνει αληθινό ρεσιτάλ επί σκηνής. Χρησιμοποιεί όλα του τα εκφραστικά μέσα, ακόμα και όταν δεν μιλάει, ακόμα και όταν βρίσκεται εκτός της βασικής δράσης. Η υποκριτική του παρουσία αποτελεί ευχάριστη υπενθύμιση του ταλέντου παλαιών κωμικών ηθοποιών του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, οι οποίοι γνώριζαν πολύ καλά τους κανόνες της καλής κωμωδίας. Παράλληλα, ο Κ. Καζάκας καταφέρνει να παρασύρει το κοινό με το πηγαίο ταλέντο του τόσο στην κωμωδία, όσο και στο δράμα, αποδεικνύοντας την ευρύτητα της δραματικής του γκάμας. Εξίσου απολαυστική η Άνδρη Θεοδότου (Έμυ), η οποία σαν σίφουνας εισβάλει στη ζωή των δύο φίλων, αλλά και στη σκηνή, με απίστευτη κωμικότητα, χωρίς υπερβολές στο παίξιμο της. Τέλος, ο Ερρίκος Λίτσης (Ερρίκος) ήταν αυτός ο οποίος διατήρησε το μέτρο, ενώ παράλληλα ισορρόπησε ανάμεσα σε κωμικές, αλλά και σε φορτισμένα δραματικές στιγμές.
Οι Συντελεστές
Το σκηνικό της Γεωργίας Μπούρδα αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή, αποδίδοντας το πνεύμα αλλά και την ουσία τόσο του έργου, όσο και της παράστασης. Κατακλύζοντας τη σκηνή με αντικείμενα, αναδεικνύει τη σημασία των βιβλίων, τα οποία βρίσκονται παντού σε στοίβες, αλλά κανείς, πλην του Ερρίκου, δεν τους δίνει κάποια σημασία. Εξίσου σημειολογικά φορτισμένα τα κοστούμια της Γ. Μπούρδα, τα οποία λειτουργούν αντιθετικά ανάμεσα στους δύο ήρωες και την Έμυ. Λειτουργικοί, αποδίδοντας την ουσία της σκηνοθετικής γραμμής ήταν οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου, ενώ οι μουσικές επιλογές (Ecati) σχολίαζαν τον κάθε ήρωα και υπογράμμιζαν την εκάστοτε κατάσταση.
Εν κατακλείδι
Η Ζέτη Φίτσιου μέσα από αυτό της το έργο δείχνει την συγγραφική της ωρίμανση. Με ενδοκειμενικές αναφορές σε συγγραφείς και δή θεατρικούς, αλλά και με έντονη διάθεση ομφαλοσκόπησης, η συγγραφέας στρέφεται προς το σύγχρονο κοινωνικό ιστό. Οι προβληματισμοί, οι ανησυχίες αλλά και οι ελπίδες της συγγραφέως αποτυπώνονται μέσα από κωμική ματιά, η οποία καθιστά το δραματουργικό μήνυμα ακόμα πιο οξύ. Έτσι, ενδεικτικά συζητάει το θέμα της γυναικείας χειραφέτησης και κοινωνικής αποδοχής ιδωμένο με ιδιαίτερη κωμικότητα. Επικρίνει λοιπόν την ναρκισσιστική συνήθεια πολλών σύγχρονων γυναικών να «υπάρχουν» μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, επιβεβαιώνοντας την Σούζαν Σόνταγκ, η οποία θεωρεί μια γυναίκα η οποία δαπανά όλο της το χρόνο στη φροντίδα του εαυτού της και την αγορά προϊόντων ομορφιάς, ως «ηθικά ανόητη» (Sontag, Susan. “The Double Standard of Aging”. Project. 195: 289).
Η σκηνοθεσία του Κώστα Σιλβέστρου ανέδειξε το ενδιαφέρον κείμενο. Ζωντανή, με ρυθμό και νεανικότητα, η παράσταση έθιξε τα πιο φλέγοντα ζητήματα της σημερινής κοινωνίας ιδωμένα μέσα από μια απολαυστική κωμική ματιά. Μια γνήσια κωμική παράσταση, η οποία οδηγεί τον θεατή της μέσα από ένα απολαυστικό ταξίδι θεατρικής εμπειρίας.
Photo Credt: Dionisis Koutsis
Διαβάστε επίσης:
Οι Από Κάτω, της Ζέτης Φίτσιου σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου στον Χώρο Τεχνών Auditorium