Στη ζωγραφική του Βασίλη Ζωγράφου η υλικότητα και η φωτεινότητα του χρώματος δημιουργούν μια οπτική απτικότητα που μετατρέπει την επιφάνεια του καμβά σε πεδίο αισθητηριακής εμπειρίας. Κάθε αφηγηματικό στοιχείο ή θραύσμα από την ιστορία της τέχνης που ενσωματώνεται στη σύνθεση λειτουργεί ως συνδιαλλαγή του παρελθόντος με τον σημερινό τρόπο απομάγευσης των εικόνων.
Η ρεαλιστική απόδοση συνυπάρχει με την αναίρεση της ψευδαίσθησης στο σχεδόν μονοχρωματικό φόντο, ανοίγοντας πολλαπλές δυνατότητες ερμηνείας με μεταφορές και αλληγορίες που προσδίδουν αμφισημίες. Κάθε έργο γίνεται έτσι μια στοχαστική πράξη πάνω στα όρια της αναπαράστασης, προσκαλώντας τον θεατή σε μια διερεύνηση της ζωγραφικής, όπου το βλέμμα και η αίσθηση της αφής συναντώνται.
Επιμέλεια – Κείμενο Έκθεσης: Θάλεια Στεφανίδου